Γιάννης Δημόπουλος

1236268_593354720727844_812729111_nΣυνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη
Φωτογραφίες συνέντευξης: Γιάννης Γκλέκας

Ο κόσμος τον γνωρίζει ως αθλητή. Μετά τον τερματισμό του στο περσινό Σπάρταθλον έγινε ακόμη πιο γνωστός για την αθλητική του δραστηριότητα, όντας ο δεύτερος Σπαρτιάτης που τερματίζει στο συγκεκριμένο αγώνα. Ήταν ίσως κι ένα πρόσωπο πού όχι μόνο αποτέλεσε αφορμή για τον κόσμο να χαρεί, αλλά του έδωσε και το έναυσμα να βγει ξανά στους δρόμους και να πανηγυρίσει σε ομολογουμένως δύσκολες εποχές.

Ο Γιάννης Δημόπουλος όμως ασχολείται στην καθημερινότητά του με το φροντιστήριο αγγλικών που διατηρεί στους Βόρειους Δήμους και κάνει μαθήματα στο Καστόρι και στο Λογκανίκο εδώ και είκοσι περίπου χρόνια. «Πέρα από τα επαγγελματικά, όμως, πάντα ασχολούμουν με τον αθλητισμό από 5-6 χρονών κι εδώ στη Σπάρτη οι περισσότεροι με γνωρίζουν ως αθλητή».

Εγώ τον γνώρισα πριν από τέσσερα περίπου χρόνια όταν ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση στον Καραβά και γίναμε πλέον συγχωριανοί. Ο Γιάννης Δημόπουλος ανοίγει το σπίτι του, παραχωρεί μία άκρως αθλητική συνέντευξη και «βγάζει» ενδιαφέρουσες ειδήσεις, κάνοντας ποδαρικό στα «ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας…».

– Έχεις γεννηθεί στο Detroit του Michigan, κατάγεσαι από τον Άγ. Κων/νο Β. Δήμων, κατοικείς μόνιμα στον Καραβά, δραστηριοποίησε επαγγελματικά σε Καστόρι και Λογκανίκο. Αν σε ρωτούσε κάποιος φίλος από πού είσαι τι θα απαντούσες;
(σ.σ. γελάει) Μάλλον ένα μείγμα από όλα αυτά! Γιατί δεν ξεχνιέται στη ζωή τίποτα. Στην Αμερική έχω γεννηθεί, εκεί έχω μεγαλώσει. Ήρθα στην Ελλάδα 13- 14 χρονών. Ο πατέρας μου είναι από τον Άγιο Κωνσταντίνο, πάντα αυτό έλεγα πως είναι το χωριό μου. Τώρα μένω στον Καραβά κι οι περισσότεροι ξέρουν πως είμαι κι από εδώ, νοιώθω πως ανήκω στον Καραβά, μαζί βέβαια με τους Βόρειους Δήμους. Πάντα ήμουν Βορειοδημότης! Και επιλογή να ανοίξω το φροντιστήριο στους Βόρειους Δήμους έγινε επειδή κατάγομαι από εκεί.

– Ο αθλητισμός πως μπήκε στη ζωή σου;
Από πολύ μικρή ηλικία. Ο πατέρας μου πάντα ασχολούταν με τον αθλητισμό, του άρεσε. Παίζαμε ποδόσφαιρο μαζί και κάπως έτσι είχα ξεκινήσει. Ο αδερφός του πατέρα μου είναι μαραθωνοδρόμος, είναι 68 χρονών και τώρα ακόμα τρέχει. Έτρεχε από τα 30 του και ήθελα να του μοιάσω στην πορεία. Από την οικογένεια είμαστε ο θείος μου και τρία πρώτα ξαδέρφια που ασχολούμαστε με τον μαραθώνιο πολλά χρόνια. Οι περισσότεροι πολύ πιο παλιά από μένα.

– Με ποια αθλήματα έχεις ασχοληθεί κατά τη διάρκεια της αθλητική σου δραστηριότητας;
Έπαιζα ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια. Και πολλά επίσης χρόνια έκανα πολεμικές τέχνες. Kick boxing συγκεκριμένα κι ήμουν και μέλος της εθνικής Ελλάδας. Πολλοί μπορεί να το έχουν ξεχάσει αυτό ή να μη το γνωρίζουν. Το 1998-1999 ήμουν στην εθνική ομάδα kick boxing, είχα πάρει μια τέταρτη θέση στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, είχα έρθει πρώτος μεσογειονίκης κι είχα κάνει και κάποιες άλλες επιτυχίες εκεί.

1234627_593355517394431_544978797_n– Στο ποδόσφαιρο είχες λάβει κάποιες διακρίσεις;
Ποδόσφαιρο έπαιζα περίπου μια δεκαετία στο Λεωνίδα Σπάρτης, και αρκετά χρόνια στους Διόσκουρους Πελλάνας. Με το Λεωνίδα έπαιζα Α’ Τοπικό, είχαμε πάρει κάποια πρωταθλήματα κι είχαμε ανέβει Δ’ Εθνική. Το ίδιο και με την Πελλάνα, από Β’ τοπικό είχαμε ανέβει στην πρώτη κατηγορία Λακωνίας. Είχα βγει και πρώτος σκόρερ τότε στη Λακωνία στο πρωτάθλημα Β’ κατηγορίας. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκα πολλά χρόνια. Είχα ξεκινήσει από την Αμερική από 8 χρονών και ήταν κάτι που το συνέχισα μέχρι τα 35 περίπου. Και μετά ήρθε η αλλαγή από το ποδόσφαιρο στο τρέξιμο.

– Πως σε κέρδισε το τρέξιμο;
Πάντα ήθελα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Έβλεπα πως το ποδόσφαιρο έχει μία ημερομηνία λήξης, άντε να παίξεις μέχρι τα 35 στα τοπικά, το πολύ ως τα 40. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα αναγκαστώ να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Έβλεπα τότε το Σπάρταθλον και πολλοί αθλητές τερματίζανε σε μεγάλη ηλικία και μου έκανε εντύπωση. Έτσι άρχισα σιγά σιγά, το είχα βάλει σκοπό, αφήνοντας το ποδόσφαιρο να ασχοληθώ με το τρέξιμο. Επειδή είχα και το θείο με τα ξαδέρφια που ασχολούνται με το μαραθώνιο, ήθελα να συνεχίσω κι εγώ μετά την παράδοση. Είχα συμμετάσχει στον πρώτο μαραθώνιο το 1998, παίζοντας ταυτόχρονα ποδόσφαιρο. Το 2004 είχα πάει στην Αθήνα γα τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έτυχε να είμαι στον τερματισμό του μαραθωνίου των γυναικών. Ήμουν μαζί με την Ελένη (σ.σ. η σύζυγος του) εκεί και ανατρίχιασα όταν είδα να τερματίζουν οι πρώτες γυναίκες. Από τότε, από το 2004 και μετά, είπα θα ασχοληθώ πιο πολύ με το τρέξιμο. Πάντα με συγκινεί ο αθλητισμός και τέτοιες στιγμές. Και στο Σπάρταθλον, από το ‘83 που είμαι στη Σπάρτη, έχω δει αμέτρητους τερματισμούς. Κι αυτό αποτέλεσε κίνητρο να ασχοληθώ με το τρέξιμο. Στο μυαλό τότε δεν είχα βέβαια τη συμμετοχή στο Σπάρταθλον.

– Τι θυσίες απαιτούνται για ένα δρομέα;
Όταν ασχολείσαι τόσα χρόνια με το αθλητισμό, προσωπικά δεν το βλέπω πως γίνονται θυσίες. Είναι κάτι που το αγαπάς. Σίγουρα όμως έχεις ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και πρέπει να προπονείσαι 5-6 φορές την εβδομάδα. Εκ των πραγμάτων επειδή κάνεις προπόνηση θα αλλάξεις και τη διατροφή σου. Αυτό έρχεται μόνο του στην πορεία. Επειδή βλέπεις πως όταν τρως καλύτερα, πιο υγιεινά και πιο σωστά βγαίνει και η προπόνηση πιο εύκολα. Και ασφαλώς θέλω και κοιμάμαι νωρίς, γιατί σηκώνομαι πρωί για να κάνω αυτές τις διαδρομές. Εγώ δεν το βλέπω όμως για θυσία. Ειδικά τις Κυριακές όταν ετοιμάζεσαι για ένα μεγάλο αγώνα μπορεί να χρειαστεί να σηκωθείς και στις 3 το πρωί και να χρειαστεί να τρέξεις ως και τις 10 ή 11. Είναι σα διασκέδαση. Ανυπομονώ να ‘ρθει η Κυριακή και να το κάνω…

– Έχοντας αγωνιστεί και σε ομαδικά αθλήματα, ποια θεωρείς πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των μεν κι αντιστοίχως ποια των ατομικών;
Τα ομαδικά σε πιο μικρές ηλικίες είναι πιο ιδανικά για να μαθαίνεις να παίζεις με άλλους και να συνεργάζεσαι. Θέτουν όλοι ένα κοινό στόχο. Ειδικά στο ποδόσφαιρο θυμάμαι όταν ήμασταν και δεμένοι μεταξύ μας ήταν πολύ σημαντικό. Αν δένεσαι με τους συμπαίκτες σου και έχετε τον ίδιο σκοπό όλα θα πηγαίνουν καλά. Όσο όμως μεγαλώνεις, στα ατομικά αθλήματα όπως το τρέξιμο που είναι πιο μοναχικό, μαθαίνεις να είσαι μόνος σου. Και μαθαίνεις όταν είσαι μόνος σου να περνάς αρκετές ώρες με τον εαυτό σου κι αυτό είναι ευκαιρία να σκεφτείς, να συλλογιστείς πολλά πράγματα. Στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις, είσαι αποκλειστικά υπεύθυνος για σένα και δεν έχεις να ρίξεις ευθύνες σε κανέναν, βάζεις δικούς σου στόχους και ο καθένας προσπαθεί να κάνει τη δική του υπέρβαση. Γι αυτό βλέπεις πως όταν τερματίζουνε πολλοί αθλητές, σε οποιαδήποτε απόσταση κι αν συμμετάσχουν, το 99% είναι χαμογελαστοί, γιατί ο καθένας έχει βάλει το δικό του στόχο. Δεν έχει σημασία αν έχει τερματίσει 1ος ή 10τος ή 100στός. Σημασία έχει ότι χαίρεται γιατί έχει πετύχει το σκοπό που είχε θέσει ο ίδιος να καταφέρει.

– Στους αγώνες σου τρέχεις με φανέλες που έχουν πάντα επάνω την ελληνική σημαία και γράφουν “Spartan Runner”. Η εξήγηση γι αυτό;
Σε πολλούς αγώνες συμμετέχουν και πολλοί ξένοι αθλητές και όπως και στο Σπάρταθλον δεν συνήθιζαν να τρέχουν πολλοί Έλληνες. Είχα ακούσει, λοιπόν, σε κάποιο τερματισμό του Σπάρταθλον που έλεγαν να φοράνε οι Έλληνες αθλητές τουλάχιστον την ελληνική σημαία, γιατί είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο ξένους και δεν ήξερε ο κόσμος αν είναι και ποιοι οι Έλληνες για να τους χειροκροτήσει περισσότερο. Κι ο κόσμος το επιζητούσε να χειροκροτήσει περισσότερο και να εμψυχώσει έναν Έλληνα αθλητή. Έτσι έβαλα κι εγώ την ελληνική σημαία και θυμάμαι ήταν πριν δύο χρόνια στο Παρανέστι, πηγαίνοντας για να τρέξω εκεί έναν αγώνα. Ο λόγος που έβαλα το “Spartan Runner” είναι για να ξέρει ο καθένας πως τρέχει κάποιος από τη Σπάρτη. Να ακουστεί η Σπάρτη. Και το έβαλα επειδή δεν έχουμε σύλλογο εδώ στη Σπάρτη, είμαστε μάλλον και οι μοναδικοί που έχουμε τόσους και καλούς δρομείς που δεν έχουμε ακόμα φτιάξει κάποιο σύλλογο. Βέβαια προσεχώς θα γίνει κάποιος σύλλογος εδώ στη Σπάρτη που θα περικλείει όλη τη Λακωνία. Είναι στα σκαριά…

– Ποια θεωρείς πως πρέπει είναι τα προσόντα για έναν αθλητή αποστάσεων δρόμου;
Να αγαπάς πρώτα από όλα αυτό που κάνεις. Να βάζεις πάντα στόχους και να ξεκινάς βήμα βήμα. Να βάζεις ένα μικρό στόχο, μετά κάτι λίγο παραπάνω και να έχεις πολλή υπομονή. Όταν είχα ξεκινήσει μου λέγανε οι παλιότεροι πως όσα περισσότερα χιλιόμετρα «γράφουν» τα πόδια σου, θα το βλέπεις στο μέλλον πως θα βελτιώνεσαι. Στην αρχή που έκανα δυο τρεις αγώνες νόμιζα πως είχα κάνει πολλά χιλιόμετρα! Τώρα καταλαβαίνω αυτό που μου έλεγαν πως πρέπει να ασχοληθείς πολλά χρόνια με κάτι για να βλέπεις βελτίωση.

– Τι σε συνεπαίρνει κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής; Υπάρχουν στιγμές χαλάρωσης που απολαμβάνεις το φυσικό τοπίο ή μένεις προσηλωμένος στο στόχο σου που είναι ο τερματισμός;
Εξαρτάται από τους αγώνες. Υπάρχει διαφορά. Υπάρχουν οι αγώνες βουνού κι οι αγώνες ασφάλτου. Όταν είσαι στο βουνό, όπως εκεί που θα πάω προσεχώς και η διάρκειά του θα είναι όσο το Σπάρταθλον, 30 ώρες, εκεί δεν μπορεί να μην ασχοληθείς με τη φύση γύρω σου, είναι ωραίο και σε ξεκουράζει πάρα πολύ.

– Όταν συμμετέχεις πρώτη φορά σε μια διαδρομή, την έχεις περπατήσει νωρίτερα για να ελέγξεις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα;
Θα σου απαντήσω συνδυαστικά με την προηγούμενη ερώτηση. Γενικά μου αρέσει να πηγαίνω σε κάποιον αγώνα πρώτη φορά. Όπως το Σπάρταθλον, ήταν πρώτη εμπειρία για μένα. Σε αυτούς τους αγώνες λειτουργώ με την επιθυμία να προχωρήσω γιατί θέλω να δω τι έχει ο αγώνας παρακάτω. Τι έχει η διαδρομή. Άλλοι αθλητές τους αρέσει να κάνουν κομμάτια της διαδρομής σαν προετοιμασία. Αυτό εγώ δεν το έκανα. Μ’ αρέσει να κάνω τη διαδρομή πρώτη φορά, να μην ξέρω ακριβώς τι θα συναντήσω στη διαδρομή, γιατί έτσι έχω την επιθυμία να πάω παρακάτω. Στο Σπάρταθλον πέρυσι, επειδή έλεγαν ότι εγκαταλείπουν οι περισσότεροι μέχρι την Κόρινθο κι έχει πολλές δυσκολίες, ο πρώτος στόχος ήταν να δω που είναι αυτή η μεγάλη δυσκολία, κι όντως υπάρχει. Μετά λένε πως αλλάζει ο αγώνας από εκεί και πέρα γιατί τρέχεις δίπλα από ελιές στην αρχαία Κόρινθο, ομορφαίνει η διαδρομή και αυτό σε ξεκουράζει. Και πράγματι έτσι συμβαίνει. Επόμενος στόχος ήταν να δω πως είναι η νύχτα του Σπάρταθλον, παρακάτω τα χωριά, το βουνό, να δω πως ξημερώνει. Όλα αυτά είναι κάποιοι στόχοι και προτιμώ να τους ζήσω για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του αγώνα. Έχω αυτή την επιθυμία να ρουφάω γύρω μου όλα αυτά που βλέπω. Ασφαλώς συγκεντρώνεσαι στον αγώνα, αλλά καλό είναι να ξεχνιέσαι και με κάποια τέτοια πράγματα. Ένα κομμάτι του Σπάρταθλον, από τη Νεστάνη μέχρι την Τεγέα, έκανα με το αυτοκίνητο και μου φάνηκε μικρό. Στον αγώνα, όμως, φαινόταν ατελείωτο (σ.σ. γέλια) κι έκανα συνέχεια λάθος στους υπολογισμούς μου. Αυτό με κούρασε και δεν μου άρεσε. Προτιμώ να χαζεύω το τοπίο κάθε πρώτη φορά που το βλέπω.

– Έχεις ταξιδέψει σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας. Που θεωρείς πως υπερτερεί η Λακωνία στον τομέα του αθλητισμού και που υστερεί;
Δεν ξέρω πως ακριβώς λειτουργούν στις άλλες πόλεις αθλητικά, αλλά εδώ στη Λακωνία με το άθλημα που ασχολούμαι, το τρέξιμο, θυμάμαι πως όταν είχα ξεκινήσει δεν ασχολείτο σχεδόν κανένας. Τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αυτό πάρα πολύ. Το φυσιολογικό τώρα είναι να βλέπεις τον κόσμο να γυμνάζεται, να βγαίνει με τα ποδήλατα, να περπατάει, να τρέχει. Αυτό το πράγμα το βλέπουμε να αυξάνεται διαρκώς κι είναι ευχάριστο. Όταν έπαιζα ποδόσφαιρο γνώριζα την καλή δουλειά που γίνεται στα 5χ5. Γίνεται, θεωρώ, γενικά κάποια προσπάθεια. Στις άλλες πόλεις δεν ξέρω ακριβώς πως δουλεύουν.

– Ποια πόλη ή περιοχή στην οποία συμμετείχες σε αγώνα έχει μείνει περισσότερο στη μνήμη σου και γιατί;
Όπου έχω πάει, γίνονται προσεγμένες διοργανώσεις. Οι διοργανωτές προσπαθούν να προσφέρουν καλό επίπεδο στους αθλητές και να τους ευχαριστήσουν. Ωραία ήταν στο Παρανέστι που είχα πάει πρόπερσι και για αυτό θα ξαναπάω και φέτος. Είχαμε μια καλή υποδοχή από τον κόσμο εκεί, ο οποίος στη Βόρειο Ελλάδα αγαπά αυτόν τον αγώνα γιατί είναι ένας αγώνας της περιοχής του. Όταν ο κόσμος και η πόλη αγαπάει έναν αγώνα που γίνεται στον τόπο τους αυτό το εκδηλώνουν και το δείχνουν στους αθλητές κι οι αθλητές το εισπράττουν.

– Σε σύγκριση με τα ομαδικά τα ατομικά αθλήματα διακρίνονται από το στοιχείο της μοναχικότητας. Πως οι αθλητές δρόμου σχηματίζουν παρέες; Περιέγραψέ μας κάτι αντίστοιχο από την εμπειρία σου.
Δεν είσαι κι εντελώς μοναχικός. Αλλά για να βγούνε κι αρκετές προπονήσεις σίγουρα πρέπει να το κάνεις και μόνος σου. Τώρα εδώ στη Σπάρτη είμαστε και κάποια αρκετά άτομα που τρέχουμε. Εμείς που ασχολούμαστε με τις μεγαλύτερες αποστάσεις μπορεί να είμαστε 7-8 άτομα και θα βρούμε κάποιες κοινές προπονήσεις, να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Ειδικά φέτος το έχουμε ξεκινήσει κι αυτό. Όταν ένας έχει ένα 8ωρο προπόνησης πολλές φορές μπορεί να πάει κάποιος μαζί του για να τον βοηθήσει. Π.χ. αν έχω ένα 5ωρο θα προπονηθώ 5 ώρες μαζί του για να τον συντροφεύσω.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Πότε μπήκε πρώτη φορά στο μυαλό σου το Σπάρταθλον;
Το Σπάρταθλον ήταν ένα όνειρο, αλλά επειδή μου φαινόταν τόσο μακρινό δεν είχα βάλει στο μυαλό μου ότι έχω ως σκοπό και στόχο να τρέξω στον συγκεκριμένο αγώνα τόσο σύντομα.

– Έρχεται η διάκριση που επιτρέπει να συμμετάσχεις στο Σπάρταθλον. Τα πρώτα συναισθήματα ποια είναι;
Πήγα στο Παρανέστι. Έκανα την μεγάλη απόσταση, 110 χιλιόμετρα στο βουνό, κι επειδή είχα καλό ρυθμό σε αυτές τις αποστάσεις μου φάνηκε εύκολο. Μετά δοκίμασα τον Φεβρουάριο στον αγώνα ασφάλτου στην Ψάθα, όπου εκεί πήρα την πρόκριση στο Σπάρταθλον, γιατί σε αγώνες βουνού δεν μπορείς να πάρεις την αντίστοιχη πρόκριση. Το όριο για την πρόκριση στο Σπάρτθλον είναι 10 και μισή ώρες. Θεώρησα πως στην άσφαλτο ήταν πιο εύκολο για μένα και πράγματι έκανα λίγο πάνω από 9 ώρες και ήμουν στην πρώτη 10άδα. Έκανα πολύ καλό αγώνα εκεί και μου φάνηκε πως τα 100 χιλιόμετρα τα «έχω», ας το πούμε έτσι! Δεν πήγα στον αγώνα αυτό για να πάρω την πρόκριση στο Σπάρταθλον, αλλά για να δω πως είναι τα 100 χιλιόμετρα στην άσφαλτο. Πολύ γρήγορα όμως, επειδή πήγα καλά σκέφτηκα σαν επόμενη κίνηση να δοκιμάσω στο Σπάρταθλον. Θεωρητικά ήταν και λίγο νωρίς για έναν αθλητή που έχει κάνει μόνο δύο υπεραποστάσεις να συμμετάσχει στο Σπάρταθλον. Συνήθως πάνε λίγο πιο μετά οι αθλητές, με πολλά παραπάνω χιλιόμετρα στα πόδια τους.

– Η προετοιμασία για τον αγώνα διέφερε από προετοιμασίες για άλλους αγώνες; Είχε ξεκινήσει καιρό νωρίτερα;
Γενικά όλα τα χρόνια που προπονείσαι είναι μία συνεχόμενη προετοιμασία. Για οποιονδήποτε αγώνα προετοιμάζεσαι βγάζεις μια προετοιμασία κι αυτή σου βάζει τις βάσεις για την επόμενη προετοιμασία. Έτσι είναι μία συνέχεια. Σίγουρα όμως για το Σπάρταθλον ξεπέρασα προπονητικά κάποιον αριθμό χιλιομέτρων, έκανα περισσότερες ώρες προπόνηση. Ασφαλώς αλλάξανε κάποια πράγματα, ναι.

– Τι παραπάνω θυσίες έκανες για να συμμετάσχεις στο Σπάρταθλον;
Θέλει περισσότερες ώρες. Σε μικρότερους αγώνες μπορεί να χρειαστεί να πας μόνο τις Κυριακές να κάνεις 4-5 ώρες. Για αγώνες όπως το Σπάρταθλον χρειάζεσαι πιο τακτικά να κάνεις αυτά τα 4ωρα και 5ωρα και καμιά φορά και 8ωρα. Κι ασφαλώς όταν κάνεις ένα 8ωρο χρειάζεσαι κι αρκετές ώρες για να ξεκουραστείς. Αλλά δεν είναι μόνο το τρέξιμο, έκανα και ταυτόχρονα πολλά άλλα πράγματα, όπως 3-4 φορές την εβδομάδα κολυμβητήριο, ασκήσεις ενδυνάμωσης, κοιλιακούς κτλ. Ασχολείσαι, δηλαδή, αρκετές ώρες την ημέρα για να προετοιμαστείς για αγώνες υπεραποστάσεων.

– Στο 30ο Σπάρταθλον συμμετείχατε 5 Σπαρτιάτες. Τι συζητούσατε μεταξύ σας κυρίως πριν τον αγώνα, αλλά και μετά;
Τότε βρισκόμασταν τακτικά για να λέμε πως πάμε, όπως και με τα παιδιά τώρα που θα πάνε φέτος. Ειδικά με το Χρήστο (σ.σ. Μασούρας) και τον Τάσο (σ.σ. Τσουλόγιαννης) τα λέγαμε πολύ τακτικά. Ο καθένας έχει κάποιες απορίες και συζητούσαμε τι θα κάνουμε κι όσον αφορά την τακτική του αγώνα, τι θα πάρουμε μαζί μας, πως θα αντιμετωπίσουμε κάποια προβλήματα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι λίγες μέρες πριν το Σπάρταθλον, επειδή πέρυσι ήμασταν 5 άτομα, η πόλη είχε ασχοληθεί αρκετά και δεν είχαμε συνηθίσει κάτι τέτοιο. Αν και συμμετείχαμε χρόνια σε αγώνες, δεν είχαμε συνηθίσει ο κόσμος να ασχολείται με εκείνους τους αγώνες ή μαζί μας, και την τελευταία εβδομάδα μας έπιαναν και μας ρωτάγανε συνέχεια: «θα τρέξεις; θα τα καταφέρεις;» κι αυτό μας είχε δώσει κάποιο παραπάνω άγχος. Αυτό συζητάγαμε τις τελευταίες μέρες ότι είχαμε αγχωθεί γιατί για πρώτη φορά νοιώθαμε το βάρος ότι δεν τρέχαμε για τους εαυτούς μας αλλά για τη Σπάρτη. Αυτό δημιούργησε ένα άγχος ωραίο μεν, αλλά… Μόλις ξεκίνησε ο αγώνας όμως το ξεχάσαμε το άγχος.

– Ηρώδειο. Λίγο πριν την εκκίνηση. Φίλοι και συγγενείς στο χώρο. Τι συζητάτε; Ποια είναι τα συναισθήματα λίγα μόλις λεπτά πριν την έναρξη;
Γενικά όταν κάνεις μια προετοιμασία και καλά να σου πάνε όλα, παραμονές του αγώνα λίγο πριν την εκκίνηση σκέφτεσαι αν τα έχεις κάνει όλα σωστά, αν έχεις ξεκουραστεί αρκετά, τι θα αντιμετωπίσεις στο δρόμο, αν θα σου βγει κάποιο πρόβλημα, πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Μας ανησυχούσε επίσης πολύ το γεγονός ότι ξέραμε ότι θα κάνει πολλή ζέστη. Γενικά όμως η ατμόσφαιρα το πρωί στο χώρο της εκκίνησης ήταν πολλή ωραία, γιατί είμαστε μαζί οι 5 Σπαρτιάτες αθλητές, όλοι είχαμε εκεί συγγενείς και κάποια πρόσωπα φιλικά και ήταν ένα πολύ όμορφο κι ενθαρρυντικό κλίμα.

– Κατά τη διαδρομή αντιμετωπίζεις προβλήματα. Πως τα ξεπερνάς; Τι σκέψεις σε κυριεύουν; Το μυαλό μένει προσηλωμένο στο στόχο που είναι το άγαλμα του Λεωνίδα;
Πριν από αυτούς τους αγώνες βάζεις στο μυαλό σου καλά ότι είναι σχεδόν σίγουρο, αφού θα τρέχεις μέχρι και 36 ώρες, 250 χιλιόμετρα περίπου, πως κάποιο πρόβλημα θα το έχεις. Και εμείς είχαμε διαβάσει κι είχαμε μάθει κι από άλλους αθλητές, ότι πάντα σε αυτές τις μεγάλες αποστάσεις κάνεις κάποιες «κοιλιές» όπως λέμε. Θα έρθει δηλαδή η στιγμή που θα είσαι down πολύ. Βάζεις στο μυαλό σου από την αρχή να είσαι έτοιμος για αυτά τα πράγματα, να κάνεις υπομονή και να τα αντέξεις. Γιατί ξέρεις πως, κάποια στιγμή μετά από μισή ώρα, μία, δύο ώρες, θα επανέλθεις λίγο και σταδιακά. Κι όντως αυτό συμβαίνει. Κι εκεί είναι το μυστικό. Όταν παρουσιάζονται αυτά τα προβλήματα να μπορείς να τα αντιμετωπίσεις, να ξέρεις δηλαδή τι να κάνεις και να κάνεις ΥΠΟΜΟΝΗ γιατί θα ξαναγυρίσει ο αγώνας. Και πράγματι ξαναγυρίζει.

– Ποια ήταν η στήριξη κι εμψύχωση από τον κόσμο, κυρίως όσο πλησίαζες στη Λακωνία και τη Σπάρτη;
Όταν πλησίαζα Σπάρτη, σιγά σιγά στους σταθμούς άρχισε να μαζεύεται κόσμος. Το συναίσθημα είναι σαν το ποδόσφαιρο που λέμε ο δωδέκατος παίκτης. Δηλαδή σου δίνει πραγματικά φτερά στα πόδια. Υπήρχαν και κάποιοι που ήταν νωρίτερα στη διαδρομή και ήταν πολύ σημαντικό αυτό. Ο κόσμος στη Σπάρτη βλέπει τον τερματισμό, δεν ζει τον αγώνα από πιο νωρίς. Θα ήταν πολύ ωραίο όποιοι θέλουν και μπορούν να ξεκινήσουν τον αγώνα από πιο νωρίς. Μόνο και μόνο ότι έβλεπα εκείνο το βράδυ κάποιους Σπαρτιάτες, όχι ότι ήταν υποχρεωτικά δικοί μου φίλοι ή συγγενείς, απλά ήξερα ότι ήταν Σπαρτιάτες αυτό μου έδινε κατευθείαν φτερά στα πόδια. Όταν πια έφτασα κοντά στη Σπάρτη και είχαμε περίπου είκοσι χιλιόμετρα κι άρχισε ο κόσμος να μαζεύεται για μένα, εκεί γύρισε ο αγώνας εντελώς. Ήμουν πολύ καλά και με βοήθησαν πάρα πάρα πάρα πολύ να τερματίσω.

– Φτάνεις Σελλασία κι η Σπάρτη απλώνεται μπροστά σου. Τι σκέπτεσαι;
Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην παρασυρθώ από τον ενθουσιασμό του κόσμου και να μην αυξήσω πάρα πολύ το ρυθμό μου γιατί ο οργανισμός ήταν πάρα πολύ ταλαιπωρημένος και κουρασμένος σε εκείνο το σημείο. Κάναμε και συζητήσεις με το Σπύρο (σ.σ. Σπυρόπουλος) που ήμασταν μαζί μην παρασυρθούμε και τραυματιστούμε τελευταία στιγμή ή πάθουμε τίποτα κι έτσι συγκρατούσαμε λίγο το ρυθμό μας. Αλλά σίγουρα ο κόσμος σε παίρνει, ας πούμε, μαζί του. Δηλαδή να σου πω την αλήθεια (σ.σ. γέλια) από κάποια στιγμή και μετά όσο πλησιάζαμε στη Σπάρτη από τη Σελλασία, θυμάμαι στον Κλαδά είχαν μποτιλιαριστεί τα αυτοκίνητα που άλλα ανεβαίνανε κι άλλα κατεβαίνανε, και γενικά μέχρι τον τερματισμό εγώ ήμουνα σε κατάσταση εντός εισαγωγικών σοκ με τις εκδηλώσεις του κόσμου. Δεν πίστευα δηλαδή τι γινότανε στη Σπάρτη…

– Σπύρος Σπυρόπουλος. Συναντιέστε στη διαδρομή και τερματίζεται μαζί. Πλέον φίλοι ή πολλά παραπάνω;
Με το που μπήκες σπίτι είδες ότι με πήρε τηλέφωνο (σ.σ. γέλια). Η σχέση συνεχίζεται εννοείται. Από τις πολύ καλές στιγμές του περσινού αγώνα. Νομίζω είναι ιδανικό να τερματίζεις με έναν συναθλητή, πόσο μάλλον με έναν Έλληνα. Με το Σπύρο από πιο νωρίς είχαμε συναντηθεί κατά τη διαδρομή. Ήταν μπροστά μου, κάποια στιγμή τον είχα φτάσει, πηγαίναμε κάπως μαζί, και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να πάμε μαζί μέχρι το τέλος. Δεν γνωριζόμασταν. Μιλήσαμε σε κάποιο σταθμό 20 χιλιόμετρα περίπου από τη Σπάρτη και αποφασίσαμε να ‘ρθουμε μαζί. Ήταν μια πολύ καλή γνωριμία αυτή με το Σπύρο. Αμέσως ταιριάξαμε και σαν χαρακτήρες και χαίρομαι που τερμάτισα μαζί με έναν συναθλητή κι ιδιαίτερα με έναν τόσο καλό αθλητή όπως ο Σπύρος.

– Η Σπάρτη σε υποδέχεται και ζητωκραυγάζει, στην κυριολεξία παραληρεί, στον τερματισμό. Ποια τα συναισθήματα και ποια η ένταση της στιγμής;
Αυτό έχει ξεκινήσει από πολύ πιο νωρίς, δεν ήταν μόνο μες στη Σπάρτη. Σίγουρα ήταν πολύ ξεχωριστές στιγμές. Όταν τερμάτιζα είχε βγει πολύς κόσμος στο δρόμο, αρκετοί γνωστοί μου κι όχι μόνο. Άλλοι φωνάζανε από τα μπαλκόνια! Πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα ήταν όταν πέρασα μπροστά από την Πυροσβεστική όπου οι πυροσβέστες είχαν βγάλει τα αυτοκίνητα έξω κι είχαν ανάψει τις σειρήνες. Γενικά ήταν πολύ έντονη η κάθε στιγμή. Είχα χαζέψει με τις εκδηλώσεις του κόσμου, είχα πάθει σοκ με τον ενθουσιασμό που έδειχνε… Από ένα σημείο και μετά δεν ασχολιόμουν με τον εαυτό μου και τον τερματισμό, έβλεπα μόνο τι γινότανε γύρω.

– Τερματίζεις. Οι ευτυχείς συγκυρίες του τερματισμού;
Εκείνο το σαββατοκύριακο ήταν για μένα ας πούμε το πιο ιδανικό. Γιατί ταυτόχρονα με την ώρα του τερματισμού στο Σπάρταθλον μαθαίνω από την Ελένη ένα ευτυχές νέο, ότι δηλαδή περιμένουμε ένα δεύτερο παιδάκι. Μια τόσο μεγάλη στιγμή για μένα και συνδυάστηκε εκπληκτικά.

– Πριν το Σπάρταθλον είχες πει πως έβλεπες τους υπεραθλητές αυτούς σαν μικρούς Ήρωες. Πως σε αντιμετωπίζει ο κόσμος έξω περπατώντας στην Σπάρτη;
Αυτό το είχα πει, αλλά δεν βλέπω τον εαυτό μου τώρα έτσι. Η αλήθεια είναι ότι έχω εκλάβει πολλή αγάπη από τον κόσμο της Σπάρτης. Συνέχεια επί ένα χρόνο όταν με συναντάνε με ρωτάνε ακόμα για τον αγώνα ή μου δίνουν συγχαρητήρια. Με ρωτάνε γιατί θέλουν να ξέρουν κάποια πράγματα για το Σπάρταθλον ή έχουν κάποιες απορίες σχετικά με τον αγώνα. Κάποιο βράδυ καθόμουν σε μια καφετέρια και ήρθε ένα ζευγάρι και ρώτησε αν μπορεί να καθίσει μαζί μας, γιατί με θυμόντουσαν από το Σπάρταθλον κι ήθελαν να κάνουμε μια κουβέντα σχετικά με αυτό. Ήταν κάτι πολύ αυθόρμητο και πολύ ιδιαίτερο. Όλα αυτά έχω κρατήσει από το Σπάρταθλον κι αυτά αποδεικνύουν πως ο συγκεκριμένος αγώνας για τη Σπάρτη έχει πολλή μεγάλη σημασία. Είναι σημαντικό που συμμετέχουν αθλητές, που πέρυσι ήμασταν 5 Σπαρτιάτες, και που φέτος έχει 3 συμμετοχές από την πόλη μας και είμαι σίγουρος ότι του χρόνου θα υπάρχουν αρκετές συμμετοχές ξανά. Είναι σημαντικό η πόλη να στηρίζει τους αθλητές της.

– Πως σε αντιμετώπιζαν οι μαθητές σου μετά τον τερματισμό;
Είχα μάθει ότι αρκετοί από το Καστόρι επικοινωνούσαν με κάποιο άτομο από τον ορειβατικό σύλλογο που ήταν στο βουνό για να μαθαίνουν νέα μου. Πολλοί ήταν στο ίντερνετ το βράδυ και έβλεπαν τα αποτελέσματα, αν για παράδειγμα είχα περάσει από κάποιο σημείο ή όχι. Την Ελένη την έπαιρναν τηλέφωνο από τις 5 το πρωί ή κι όλη τη νύχτα για να την ρωτήσουνε που βρίσκομαι. Την πρώτη φορά που πήγα στο μάθημα ήρθαν εκτός από τους μαθητές και παλιοί μαθητές, που μπορεί να είχαν τελειώσει πριν από αρκετά χρόνια, να με συγχαρούν. Πολύ όμορφες για μένα στιγμές.

– Αναγνωρίσιμοι αθλητές σε μια κοινωνία μπορούν να λειτουργήσουν ως παραδείγματα για τη νεολαία; Με ποιο τρόπο μπορεί η κοινωνία να τους αξιοποιήσει για το σκοπό αυτό; Θεωρείς πως υπάρχουν οι βάσεις να γίνει αυτό στη Σπάρτη;
Δύσκολο αυτό να το πω εγώ. Αλλά όταν έχεις για πρότυπο έναν αθλητή είναι ένα υγιές πρότυπο. Πόσο μάλλον όταν οι αθλητές είναι ερασιτέχνες όπως συμβαίνει στο Σπάρταθλον και σε αγώνες δρόμου, όπου δεν έχουμε, για παράδειγμα, κάποιον σπόνσορα και δεν μιλάμε για χρήματα. Κάνουμε κάτι επειδή το αγαπάμε πολύ. Και δεν στεκόμαστε σε ορισμένες θυσίες που μπορεί να υπάρξουν γιατί για εμάς είναι τρόπος ζωής. Νομίζω αυτός ο τρόπος ζωής είναι ένα καλό παράδειγμα για τους νέους ώστε να προσέχουν σημαντικά πράγματα για την ίδια τους τη ζωή όπως είναι η υγεία κι η διατροφή και να μαθαίνουν να θέτουν κάποιους στόχους. Αν τα παιδιά που τρέχαμε πέρυσι ή τα παιδιά που τρέχουν φέτος αποτελέσουν κίνητρο για ορισμένους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό θα νοιώθουμε πως έχουμε καταφέρει κάτι.

– Θεωρείς πως η νεολαία σήμερα στρέφεται στον αθλητισμό ή όχι και γιατί;
Βλέπω βελτίωση. Παλιά στα τοπικά πρωταθλήματα δεν υπήρχαν παιδικές ομάδες. Τώρα βλέπουμε τα παιδιά από πολύ μικρές ηλικίες ασχολούνται με τον αθλητισμό, πάνε κυρίως σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες, αλλά θεωρώ πως ανοίγουν δρόμοι και σε άλλα αθλήματα όπως το μπάσκετ ή ο στίβος κτλ. Από την άλλη βλέπω πως είναι κι αρκετά παιδιά που προτιμούν να μην ασχολούνται με τον αθλητισμό, να καταναλώνουν ώρες στις καφετέριες, στο κινητό, στο ίντερνετ… Αλλά τώρα δεν μπορώ να τα ζυγίσω για να δω αν είναι περισσότεροι οι λιγότεροι. Κι όλα είναι θέμα επιλογής τρόπου ζωής.

– Πόσο σε στηρίζει η οικογένεια σου στην αθλητική σου δραστηριότητα και πόσο μεγαλύτερη ήταν η στήριξη κατά τη διάρκεια του Σπάρταθλον;
Η οικογένεια πρέπει να σε στηρίζει. Γιατί αν κάνεις πολύ μεγάλες προπονήσεις πρέπει να λείπεις από το σπίτι κάποιες ώρες και μετά όταν γυρίζεις πρέπει να ξεκουραστείς, κι ασφαλώς πρέπει να σε ανέχονται. Και είναι πολύ σημαντικό να μην σου κάνουν παράπονα ότι ασχολείσαι αυτά τα πράγματα. Οι δικοί μου βέβαια με στηρίξανε και είδα και μέσα στο Σπάρταθλον, για το οποίο είχαμε ακούσει διάφορα, να έχουν αρκετά μεγάλη αγωνία για τον αγώνα αυτόν. Ασφαλώς όλοι με στηρίξανε από τις προπονήσεις και την προετοιμασία ως την εκκίνηση και τον τερματισμό. Είναι πολύ σημαντικό να τρέχεις και να ξέρεις πως σε στηρίζουν και είναι πίσω σου σε αυτό που κάνεις. Σημαντικό ήταν πως κατά τον τερματισμό βρέθηκε όλη η οικογένειά μου εκεί. Οι γονείς, τα αδέρφια μου, η γυναίκα μου η Ελένη κι η κόρη μου η Δέσποινα, η οποία είναι σε ηλικία που μπορούσε να καταλάβει τα πάντα κι αυτό ήταν μεγάλη χαρά για μένα.

– Για το φετινό Σπάρταθλον τι έχεις να πεις; Φέτος συμμετέχουν τρεις αθλητές από τη Σπάρτη….
Ναι, είναι τρεις πολύ καλοί αθλητές με αρκετά μεγάλη εμπειρία. Οι δύο είχαν τρέξει και πέρυσι (σ.σ. Μασούρας και Μαρκάκου), φέτος τρέχει κι ο Τάσος ο Τσουλόγιαννης για πρώτη φορά. Αθλητές που έχουν συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες και φέτος έχουν κάνει μεγάλη και σκληρή προετοιμασία. Φέτος οι καιρικές συνθήκες θα είναι καλύτερες από πέρυσι, θα έχουμε περισσότερους τερματισμούς συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά, την οποία υπήρξε αρνητικό ρεκόρ με περίπου μόνο 23% των αθλητών να τερματίζει. Έχουμε αποδείξει πως το επίπεδο των Ελλήνων δρομέων είναι πάρα πολύ καλό. Υπήρχαν χρονιές που δεν τερμάτιζε κανένας Έλληνας ή έφταναν δυο-τρεις στον τερματισμό. Πέρσι τερματίσαμε 12 και φέτος ευελπιστώ να ανέβει ο αριθμός αυτός. Τα δικά μας παιδιά έχουν όλες τις δυνατότητες, αν τους πάει καλά ο αγώνας, να τερματίσουν. Εγώ το μόνο που θα ευχηθώ είναι καλός τερματισμός σε όλους.

– Ποιο είναι το μήνυμα με το οποίο θα ήθελες να κλείσουμε τη συζήτησή μας;
Επειδή το Σπάρταθλον είναι τώρα, αυτό το Σαββατοκύριακο, ένα καλό μήνυμα θα ήταν ο κόσμος να συμμετάσχει όσο μπορεί στον αγώνα και να στηρίξει αυτούς που συμμετέχουν. Όσον αφορά τη νεολαία γενικά να βάζει στόχους, να έχει υπομονή και με ότι καταπιάνεται να το αγαπάει και να το κάνει όσο μπορεί καλύτερα. 

Advertisements

One thought on “Γιάννης Δημόπουλος

  1. Παράθεμα: ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ - Συνεντευξη Γιαννη Δημοπουλου | Ultra Running

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s