Χρήστος Ασλιχανίδης

GKL_9429Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Σίγουρα, αρκετοί τον γνωρίζουν ως ντράμερ τοπικών συγκροτημάτων, αφού με τις μπαγκέτες του έχει δώσει ρυθμό σε ουκ ολίγες συναυλίες. Τα τελευταία χρόνια, όμως, τον έχουμε απολαύσει να ξεδιπλώνει το ταλέντο του και επάνω στο θεατρικό σανίδι, παρέα με μία αξιόλογη ομάδα ερασιτεχνών ηθοποιών.

Ο λόγος για το Χρήστο Ασλιχανίδη, Πρόεδρο της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας Λακωνίας (ΕΘΟΛ), με τον οποίο συναντηθήκαμε στην κεντρική Πλατεία της Σπάρτης και «κατηφορίσαμε» συζητώντας προς το φιλόξενο χώρο του Retro music bar.

Ο Χρήστος Ασλιχανίδης μίλησε για την ΕΘΟΛ, την πορεία και τις διακρίσεις της, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα, αλλά και τη διαρκή αγάπη που δέχεται από τον κόσμο, ενώ έκανε αναφορές γενικότερα στην τέχνη, καθώς και στη Σπάρτη που παράγει πολιτισμό…

Φώτα! Πάμε…

– Πότε ιδρύθηκε η ΕΘΟΛ; Πες μας λίγα λόγια για την Ομάδα.
Η Θεατρική Ομάδα ιδρύθηκε το 2001. Έχουμε 14 χρόνια ζωής κατά τα οποία έχουμε πραγματοποιήσει πολλές παραστάσεις. Έχουμε, επίσης, κάνει σεμινάρια, θεατρικά παιχνίδια, θεατρικά αναλόγια, αφιερώματα σε ποιητές της Λακωνίας και όχι μόνο, και έχουμε συμμετάσχει σε διάφορες δραστηριότητες και του Δήμου και της Περιφέρειας.
Έχουμε συνεργαστεί και με την Πινακοθήκη, αλλά και με το Σαϊνοπούλειο καθώς είχαμε κάνει μια παράσταση στο αμφιθέατρο. Σκοπός της ΕΘΟΛ είναι η συνεργασία ανθρώπων που έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες και ο στόχος μας είναι να αναπτυχθεί η θεατρική δραστηριότητα στη Σπάρτη. Είμαστε αυτή τη στιγμή η μόνη θεατρική ομάδα στη Σπάρτη και προσπαθούμε να κάνουμε πάντα το καλύτερο.

– Σε ποια φεστιβάλ έχετε συμμετάσχει και ποιες οι διακρίσεις για την ΕΘΟΛ;
Είχαμε πάει δύο φορές στο φεστιβάλ Καρδίτσας. Στο φεστιβάλ αυτό διαλέγουν τις 10 καλύτερες ερασιτεχνικές ομάδες από όλη την Ελλάδα με βάση την παράσταση που έχουν «ανεβάσει» εκείνη τη χρονιά. Το 2011 μας επέλεξαν με το «Γκόλφω for ever» και πήραμε τότε 7 στα 10 βραβεία. Α΄ γυναικείου ρόλου, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερης παράσταση, καλύτερης μουσικής, κ.ά. Αυτό συνέβη το Μάρτιο του 2011. Την επόμενη χρονιά μας επέλεξαν ξανά στο φεστιβάλ της Καρδίτσας, όταν ανεβάσαμε την παράσταση «Ποιος σκότωσε το William» και τότε πήραμε 3 βραβεία, γεγονός το οποίο ήταν και πάλι επιτυχία για την Ομάδα. Και τα δύο έργα είχαν «ανέβει» σε σκηνοθεσία του Αντώνη Μπαμπούνη, ενός αξιόλογου σκηνοθέτη.

– Κατά την πορεία τη θεατρικής ομάδας τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε και ποιοι στάθηκαν στο πλευρό σας υποστηρίζοντάς σας, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας και φορέων όσο και σε πολιτειακό επίπεδο;
Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι αυτό που περνάμε αυτή τη στιγμή, δηλαδή το στεγαστικό. Είχαμε έναν χώρο για 7 χρόνια στο υπόγειο του σινεμά στον πεζόδρομο, τον οποίο μας είχε παραχωρήσει το Σαϊνοπούλειο ίδρυμα. Μας τον είχε παραχωρήσει τότε ο αείμνηστος Γεώργιος Σαϊνόπουλος επειδή ήτανε λάτρης του θεάτρου και του άρεσε πολύ η ομάδα μας. Τώρα όμως υπήρξαν κάποια προβλήματα και το Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα μας ζήτησε να αποχωρήσουμε επειδή χρειάστηκε το χώρο για αποθήκη και έτσι έχουμε μείνει από τον Ιούνιο χωρίς στέγη. Είναι σημαντικό αυτό το πρόβλημα γιατί είμαστε σε αναζήτηση χώρου εδώ και 5 μήνες και τρέχουμε… Τρέχουμε για να προλάβουμε να ανεβάσουμε παράσταση, κάνουμε πρόβες σε σπίτια, σε φροντιστήρια… Το εργατικό κέντρο μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ και μας στηρίζει συνέχεια. Μας έχει στηρίξει και ο Δήμος και η Περιφέρεια. Μας έχουν στηρίξει και πολλοί άνθρωποι που μας αγαπάνε, συμπολίτες μας, οι οποίοι μας είπαν τώρα σε αυτή τη δύσκολη για την ΕΘΟΛ στιγμή «ελάτε σπίτι μου να κάνετε πρόβες» ή «ελάτε στο μαγαζί, το έχω ξενοίκιαστο, μέχρι να νοικιαστεί»! Γενικά υπάρχει ενδιαφέρον από τον κόσμο. Μας αγαπάνε…

– Στις σχετικά πρόσφατες αρχαιρεσίες το νέο Δ.Σ. που προέκυψε είναι αισθητά νεανικά ανανεωμένο. Είναι φιλοσοφία της ΕΘΟΛ να παραχωρεί χώρο στους νέους;
Ναι! Είναι φιλοσοφία της ΕΘΟΛ αυτό. Οι πιο παλιοί μάς είπανε πως πρέπει να αναλάβουμε εμείς κάποια στιγμή γιατί εκείνοι δεν θα είναι για πάντα στη Θεατρική Ομάδα. Έτσι, είμαστε τώρα στο καινούργιο Δ.Σ. πέντε «μικρά παιδιά». Οι παλιότεροι είναι πάντα παρόντες μας στηρίζουν και μας βοηθάνε, δεν έχουμε κανένα παράπονο. Και πιστεύω είναι καλύτερα να αναλαμβάνουν νέα παιδιά γιατί έχουν άλλες ιδέες, καινούργιες ιδέες… Είναι φρέσκα μυαλά! Και τέτοιου είδους φιλοσοφία λείπει, θεωρώ, πάρα πολύ από την κοινωνία…

– Ασχολείσαι χρόνια και με τη μουσική. Ο καλλιτεχνικός χώρος πιστεύεις πως θα ανθούσε στην περιοχή μας και θα έβρισκε διέξοδο έκφρασης εάν υπήρχε ένα τοπικό καλλιτεχνικό φεστιβάλ;
Σίγουρα! Αυτό το είχα προτείνει πολλές φορές σε διάφορους ανθρώπους του Δήμου που είχα έρθει κατά καιρούς σε επαφή, ότι δηλαδή πρέπει να γίνει ένα φεστιβάλ. Ένα διήμερο-τριήμερο φεστιβάλ μουσικής, θεάτρου, φωτογραφίας, αθλητικών δραστηριοτήτων κ.ο.κ. Αυτό θα έκανε καλό και στην πόλη μας. Θα μάζευε κόσμο και γενικά θα έκανε καλό και στην τέχνη, γιατί η Σπάρτη είναι μια περιοχή που ασχολείται πολύ και με τη μουσική και με το θέατρο. Εδώ παράγεται πολιτισμός, αλλά αυτό το γεγονός ακόμη δεν έχει αξιοποιηθεί σωστά από τους άρχοντες της περιοχής. Το φεστιβάλ της Καρδίτσας ήταν 10ήμερο και κάθε μέρα είχε πολύ κόσμο. Γενικά εκείνες τις μέρες η Καρδίτσα ήταν πλημμυρισμένη από κόσμο. Γιατί να μην διοργανώσουμε κι εμείς κάποια στιγμή ένα φεστιβάλ εδώ στη Σπάρτη; Τί μας λείπει; Δεν έχουμε κάτι λιγότερο από την Καρδίτσα. Κι ας ξεκινούσε ένα φεστιβάλ που θα αφορούσε αν όχι όλη την Ελλάδα, τουλάχιστον όλη την Πελοπόννησο. Μακάρι να γίνει κάποια στιγμή…

– Πόσο εύκολο είναι σήμερα, σε περίοδο γενικευμένης κρίσης, να παραχθεί πολιτισμός σε κάθε επίπεδο;
Είναι δύσκολο τώρα με την κρίση. Ο κόσμος σκέφτεται άλλα πράγματα. Σκέφτεται πως θα βγάλει τα χρήματά του για να ικανοποιήσει βασικές ανάγκες όπως τροφή θέρμανση κ.ο.κ. Δεν ασχολείται με τη μουσική, το θέατρο και την τέχνη γενικότερα. Αλλά από την άλλη η τέχνη βοηθάει κιόλας. Έχω κι εγώ πολλά προβλήματα όπως όλοι μας, αλλά όταν πηγαίνω και κάνω δυο ώρες πρόβες για το θέατρο για εμένα λειτουργεί ως ψυχοθεραπεία. Ξεχνιέμαι από όλα τα προβλήματα που έχω και για δυο ώρες και είμαι εκεί, σε ένα μαγικό κόσμο! Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική… Και προτρέπω και τον κόσμο˙ όποιος μπορεί να ασχοληθεί με κάτι ας το κάνει, γιατί βοηθάει πάρα πολύ ψυχικά.

– Όπως είπες, η δική σας ιδιαίτερη ενασχόληση με τα κοινά, το θέατρο δηλαδή, επιδρά καταπραϋντικά στην ψυχολογία σας. Πιστεύεις πως υπάρχει παρόμοια επίδραση και στην ψυχολογία του κοινού;
Θεωρώ πως αρκετός κόσμος που έρχεται στις παραστάσεις φεύγει αναζωογονημένος. Έχω συγκρατήσει μία στιγμή πριν δυο χρόνια όταν και είχαμε κάνει μια παράσταση, την κωμωδία «Ζευγάρια στο χρόνο». Στο τέλος μας πλησίασε μια κυρία χαμογελαστή και μας είπε: «Να είστε καλά παιδιά, γιατί με αυτά που περνάω τόσο καιρό είμαι στεναχωρημένη και σήμερα γέλασα. Με κάνατε να γελάσω και σας ευχαριστώ από την καρδιά μου». Εμένα αυτή η στιγμή μου έμεινε. Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει τα 5 χρόνια που είμαι στην ομάδα. Με συγκίνησε.

– Ο κόσμος παρακολουθώντας μια παράσταση βλέπει το τελικό αποτέλεσμα της δουλειάς σας, την οποία όμως «χτίζετε» στις πρόβες. Πως είναι οι πρόβες γα την ΕΘΟΛ;
Γενικά έχουμε πολλή καλή σχέση σαν Ομάδα, παρόλο που είμαστε πολλά άτομα. Γιατί συνήθως, όπου υπάρχουν πολλά άτομα υπάρχει και γκρίνια. Σίγουρα θα υπάρξουν και συγκρούσεις και τσακωμοί, αλλά αυτό είναι καλό. Είναι καλός ο τσακωμός γιατί ξεσπάς, όμως μετά από δυο μέρες είμαστε πάλι αγκαλιά. Οι πρόβες είναι δύσκολες, ειδικά όταν φτάνουμε μερικές εβδομάδες πριν την παράσταση, είμαστε καθημερινά εκεί 3-4 ώρες, να φτιάξουμε σκηνικά, να φτιάξουμε αφίσες, να ετοιμάσουμε προσκλήσεις… Είμαστε όλοι σε ένα διαρκές άγχος. Αυτό όμως δεν βγαίνει στον κόσμο, γιατί όταν κάνουμε την παράσταση είμαστε όλοι με χαμόγελο και μέχρι τώρα από ό,τι έχω ακούσει δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Και δεν είναι λίγες οι φορές που από τον κόσμο ακούμε θετικά σχόλια και συγχαρητήρια…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Πως καταλήγετε στην παράσταση που θα ανεβάσετε; Συνήθως τι είδους έργα προτιμάτε;
Συνήθως αρχίζουμε και μαζευόμαστε τέλος Σεπτέμβρη – τότε έρχονται και νέα μέλη στην Ομάδα – και φέρνουμε όλοι κείμενα που έχουμε σπίτι μας ή βρίσκουμε από το ίντερνετ και μας αρέσουνε, διαβάζουμε διάφορα έργα, (διαβάζουμε περίπου 7-8 έργα) και καταλήγουμε όλοι μαζί ότι μας αρέσει το τάδε έργο, ας το ανεβάσουμε. Συνήθως παίζουμε κωμωδίες. Καταλήγουμε σε κωμωδίες, αν και δεν είναι όσο εύκολο νομίζουν ορισμένοι να παίξεις κωμωδία. Απλά, από την εμπειρία μου, πιστεύω πως η κωμωδία αρέσει πιο πολύ στους Σπαρτιάτες, γιατί κάποια στιγμή που είχαμε παίξει άλλα έργα πιο δραματικά δεν έμειναν πολύ ικανοποιημένοι. Πιστεύω πως ο Σπαρτιάτης, ειδικά τώρα με την κρίση, προτιμάει την κωμωδία για να γελάσει λίγο, να ξεχαστεί…

– Παίζεται έργα που υπάρχουν ήδη. Έχετε σκεφτεί ποτέ να παίξετε κάποιο πρωτότυπο έργο; Υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να σας δώσει ένα τέτοιο έργο;
Πέρυσι «ανεβάσαμε» το έργο «Μια γνωστή ιστορία αγάπης», το οποίο είχε σκηνοθετήσει η Ζωή Ξανθοπούλου. Ήταν μια παρωδία της «Σταχτοπούτας» που την είχε γράψει η ίδια. Είχε πάρει μερικά αποσπάσματα από το γνωστό παραμύθι, είχε βάλει μέσα ποιήματα, είχε βάλει τραγούδια… Ήταν δικό της έργο και ήταν ένα πολύ όμορφο έργο. Και πρόπερσι κάναμε μια απόπειρα «να ανεβάσουμε» κάτι δικό μας. Ένα παιδί από την ομάδα είχε βρει ένα παραμύθι που το έλεγε η γιαγιά του. Έτσι, πήραμε το παραμύθι, βάλαμε διαλόγους, βάλαμε μουσική και φτιάξαμε το έργο μόνοι μας. Τελικά δεν τα καταφέραμε να το «ανεβάσουμε» αλλά τα επόμενα χρόνια θα ξαναασχοληθούμε με αυτό, γιατί ήταν δικό μας όλο και το αγαπήσαμε.

– Μιας και είπες τη λέξη παραμύθι. Προσπαθήσατε να φέρετε, δηλαδή, τα παιδιά κοντά στο θέατρο. Πόσο εύκολο είναι αυτό;
Είναι εύκολο να έρθουν τα παιδιά κοντά στο θέατρο. Έχουμε κάνει κι άλλες φορές παραμύθια στα σχολεία. Τα παιδιά πάντα σε κοιτάνε στα μάτια για να δούνε τί θα κάνεις και τί θα πεις και για μένα το πιο δύσκολο κοινό που έχω παίξει ήταν τα παιδιά. Δεν είναι τόσο εύκολο να καταφέρεις να κάνεις τα παιδιά να σε προσέξουνε και να σε ακούσουνε. Μέχρι τώρα όμως η Ομάδα μας τα καταφέρνει και εκεί!

– Προσεχώς τι ετοιμάζει η ΕΘΟΛ για το φιλοθεάμον κοινό της περιοχής;
Είμαστε ακόμα σε αναζήτηση έργου. Διαβάζουμε κάποια έργα, θα έρθουν και τα νέα μέλη όπου να είναι στην Ομάδα. Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα κάπου, αλλά πιστεύω πως μέχρι τα Χριστούγεννα θα είμαστε έτοιμοι και θα έχουμε «ανεβάσει» κάτι! Υπομονή…

– Πέφτει η αυλαία. Το αποτέλεσμα φαίνεται στο χειροκρότημα; Αυτή είναι η δικής σας ανταμοιβή;
Η αμοιβή μας από τον κόσμο αυτή είναι. Το χειροκρότημα και το χαμόγελο που έχουν και μας δίνουν. Πολλοί, κάποιες φορές, συγκινούνται και κλαίνε. Όταν καταφέρνουμε μέσα από τις παραστάσεις μας και ξυπνάμε τα συναισθήματα των θεατών ικανοποιούμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Έστω κι ένας να είναι εκείνος που θα καταφέρουμε να «αγγίξουμε», λέμε «ωραία, πέρασε αυτό θέλαμε να περάσει στο κοινό και υπήρξαν και κάποιοι που το ένοιωσαν». Είναι αμοιβή το χαμόγελο, η συγκίνηση… Και η δουλειά μας φαίνεται πάντα στο τέλος.

– Πως μπορεί να ενταχθεί κάποιος στην ΕΘΟΛ; Που μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να μάθουν για εσάς;
Έχουμε σελίδα στο facebook, την οποία μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να τη βρουν πληκτρολογώντας «ΕΘΟΛ» στην αναζήτηση [www.facebook.com/groups/280285808719619]. Εκεί υπάρχουν και τηλέφωνα επικοινωνίας και μπορεί όποιος θέλει ή να μας στείλει ένα μήνυμα στο facebook ή να μας πάρει ένα τηλέφωνο και θα τους δώσουμε εμείς παραπάνω λεπτομέρειες.

– Κλείνοντας, πες μου ένα πράγμα το οποίο έχεις ξεχωρίσει όσο βρίσκεσαι εσύ στη Θεατρική Ομάδα, αλλά και τί ήταν εκείνο που σε τράβηξε να ενταχθείς σε αυτήν.
Πριν 5 χρόνια πήγα στην Ομάδα. «Ανεβάζανε» τότε το «Ενυδρείο» του Κώστα Μουρσελά κι ένας φίλος μου, που ήταν ήδη δυο χρόνια στην ΕΘΟΛ, μού έλεγε επί δύο μήνες να πάω στην Ομάδα γιατί χρειάζονταν κάποιον για έναν αντρικό ρόλο. Εγώ του απαντούσα «δεν έρχομαι, δεν μου αρέσει το θέατρο, δεν μπορώ να μάθω λόγια απ’ έξω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα!». Κι όμως πήγα, έπαιξα τότε και αυτό που με τράβηξε και συνεχίζω να είμαι ακόμα είναι πως το θέατρο είναι ψυχοθεραπεία για μένα. Οι δύο ώρες πρόβα είναι απίστευτο πράγμα. Ξεχνιέμαι, αδειάζει το μυαλό μου. Όταν δίνω μια παράσταση, μπαίνω σε έναν μαγικό κόσμο εκείνη τη στιγμή.
Και ένα πράγμα που έχω να θυμάμαι είναι μια ατάκα από τον προηγούμενο Πρόεδρο, τον κ. Πάνο Λιόκαυτο, – τον οποίο αγαπάω ιδιαίτερα – που μας είχε πει πως «μπορεί να μη γίνουμε καλοί ηθοποιοί μέσα από την Ομάδα, αλλά σίγουρα μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι». Αυτές οι λέξεις μου έχουν μείνει και τις κρατάω και σαν παλιός πλέον αυτό θα λέω κι εγώ στους πιο νέους…

// Διαβάστε τη συνέντευξη και στη μηνιαία εφημερίδα «Το Γεφύρι» που κυκλοφορεί το Νοέμβριο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s