Λυκούργος και Γιώργος Δρίτσας – Δημήτρης Σπυριδάκος

GKL_2496Συνέντευξη στο
Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Τους «γνώρισα» μέσα από τα δημοσιεύματα που αναφέρονταν στις πρόσφατες διακρίσεις τους. Έτσι, επικοινωνήσαμε και κανονίσαμε να συζητήσουμε για αυτές από κοντά, δίνοντας ραντεβού στο χώρο που πραγματοποιούν τις προπονήσεις τους.

Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας με εξέπληξαν για το ήθος και την ευγένειά τους. Ο λόγος για τους καθηγητές πολεμικών τεχνών Λυκούργο και Γιώργο Δρίτσα, που μαζί με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Δημήτρη Σπυριδάκο παραχώρησαν μια… δυναμική συνέντευξη στα «ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας…»

Οι γλαφυροί Λυκούργος και Γιώργος Δρίτσας και ο «λακωνικός» Δημήτρης Σπυριδάκος μας συστήνονται, παρουσιάζουν στο κοινό το Boxe Savate, μιλούν για την πρόσφατη επιτυχία τους και αναλύουν τις σκέψεις και τα μελλοντικές τους σχέδια.

Δώστε προσοχή! Το καμπανάκι στο ρινγκ μόλις χτύπησε…

– Τι είναι το Boxe Savate και ποια η διαφορά του από το Kick Boxing που γνωρίζουμε όλοι;
   ΛΔ: Το Boxe Savate δεν είναι απλά ένα μαχητικό άθλημα, αλλά μια πολεμική τέχνη. Πρωτοεμφανίστηκε στα λιμάνια της Γαλλίας, στη Μασσαλία στις αρχές του 19ου αιώνα, από ναύτες της εποχής. Επειδή υπήρχαν προστριβές μεταξύ τους, λόγω της φύσης της δουλειάς τους και της σκληρής ζωής στα καράβια, πολλές φορές διαπληκτίζονταν και γίνονταν καβγάδες. Χρησιμοποιούσαν κυρίως τα πόδια τους˙ κλοτσούσαν και επειδή φορούσαν μπότες οι οποίες μάζευαν νερό, λάδια ή διάφορα υγρά και γίνονταν πιο βαριές, από εκεί βγήκε και το Savate που σημαίνει «βαριά μπότα». Οι πιο πλούσιοι φορούσαν μπότες και κρατούσαν μπαστούνι. Το Boxe Savate, λοιπόν, εκτός από κλοτσιές και γροθιές έχει και τεχνικές με μπαστούνι, είναι κάτι σαν την ξιφασκία. Και για αυτό υπάρχουν και αγώνες με μπαστούνι.
   Στα λιμάνια εκείνης της εποχής ήταν πάρα πολύ καλοί οι Γάλλοι στο να κλοτσούν με τις βαριές τους μπότες, αλλά υστερούσαν όταν έρχονταν σε συμπλοκή με Άγγλους γιατί δεν είχαν καλά χέρια και γροθιές. Με ον καιρό πήραν την πυγμαχία από τους Άγγλους, την «έβαλαν» στο Savate και έτσι δημιούργησαν το Boxe Savate.
   Οι Γάλλοι κανόνιζαν τότε μεταξύ τους αγώνες, τσακωμούς δηλαδή, έξω από τις βάρδιες και τα καράβια. Όταν συναντιούνταν για να μονομαχήσουν έβγαζαν τα ρούχα τους και έμεναν με τις σκελέες. Από ‘κει προήλθε και η σημερινή στολή του αθλήματος, η οποία είναι κάτι σαν κολάν παντελόνι γύρω από τη μέση και τους γλουτούς και καταλήγει σε πιο φαρδύ παντελόνι κάτω με ραντάκι από πάνω.
   Το Boxe Savate έχει τρία σκέλη. Το αγωνιστικό που περιλαμβάνει το ασό και το κόμπακτ που είναι δυνατοί αγώνες όπως το kick boxing και η πυγμαχία, τους αγώνες με στικ (σ.σ. με ραβδί), και τις αυτοάμυνες που περιλαμβάνουν λαβές και χτυπήματα για κάποιον που μπορεί να αντιμετωπίσεις στο δρόμο. Το Boxe Savate είναι κοντά στο kick boxing γιατί περιλαμβάνει χτυπήματα με τα πόδια, όμως απαιτεί πιο εξειδικευμένα πόδια. Τα χρησιμοποιεί περισσότερο και πιο τεχνικά σε σχέση με το kick boxing.
   Γ.Δ.: Λόγω του ότι γινόταν στη Γαλλία με τις βαριές μπότες, το Boxe Savate παίζεται με παπουτσάκι, ένα μποτάκι ειδικό για Savate. Είναι μέρος της στολής και δεν παίζεται με γυμνό πόδι. Έτσι, χωρίς παπουτσάκι δεν μπορεί να γίνει αγώνας.
   Λ.Δ.: Το Boxe Savate είναι μια πολεμική τέχνη εδραιωμένη πλέον, άσχετα αν δεν την γνωρίζουν τόσο στην Ελλάδα. Σε όλα τα γαλλόφωνα κράτη τα σώματα ασφαλείας εκπαιδεύονται πάνω στο Boxe Savate, όπως επίσης και η CIA.

– Έχετε ασχοληθεί και με άλλα αθλήματα. Πως σας κέρδισε το Boxe Savate;
   Λ.Δ.: Δεν ασχολούμαστε μόνο με το Boxe Savate. Έχουμε ξεκινήσει με Τae Kwon Do, κάναμε πυγμαχία, kick boxing, ένα στυλ street fight, πάλης δρόμου, δηλαδή, με λαβές, πνιγμούς, εξαρθρώσεις, ρίξεις, χτυπήματα με διάφορα αντικείμενα που θα έχεις δίπλα σου για να φτιάξεις όπλα, π.χ. ένα στυλό, ένα κλειδί κ.ά. Κάναμε επίσης muay thai και thai boxing και φτάσαμε να κάνουμε και Boxe Savate.
Η βάση μας ήταν το Τae Kwon Do, όμως από παλιά έχουμε προσαρμόσει στο στυλ μας πολύ τα χτυπήματα με τα πόδια και την πυγμαχία, τα οποία ήταν και η εξέλιξή μας μέσα στα ρινγκ. Έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε και Boxe Savate, για το οποίο ήμασταν έτοιμοι και ενημερωμένοι πριν εμφανιστεί στην Ελλάδα.
   Γ.Δ.: Το Boxe Savate είναι πιο απαιτητικό γιατί έχει περισσότερη τεχνική. Ένας κικ-μπόξερ δεν μπορεί να κάνει και να παίξει ουσιαστικά Savate. Αντίθετα, ένας σαβατέρ μπορεί άνετα να κατέβει και σε αγώνες kick boxing. Απαιτεί υψηλή τεχνική γιατί έχει μεγάλες απαιτήσεις στα πόδια, πράγμα που το καθιστά πολύ πιο δύσκολο. Θέλει πολλή δουλειά, αλλά είναι κάτι που μας αρέσει…
   Λ.Δ.: Θέλει περισσότερη εξειδίκευση το Savate. Ένας Πυγμάχος μαθαίνοντας δύο-τρία λακτίσματα μπορεί να παίξει και kick boxing. Ένας κικ-μπόξερ χρειάζεται αρκετά χρόνια για να παίξει Savate!

– Πως προέκυψε να εκπροσωπήσετε την εθνική ομάδα;
   Λ.Δ.: Το Boxe Savate δεν είναι πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Είχε γίνει παλιότερα σύσταση της Εθνικής ομάδας, συμμετέχοντας σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, και τώρα είναι η πρώτη φορά που συμμετείχε σε Παγκόσμιο.
   Αυτή τη στιγμή είμαι ομοσπονδιακός προπονητής. Χωρίς να το περιμένω ή να ξέρω κάτι, η ελληνική ομοσπονδία του Boxe Savate μου ανέθεσε αυτό το ρόλο, πιστεύω με γνώμονα την εικόνα των παιδιών μας στα πανελλήνια πρωταθλήματα που συμμετάσχουμε, είτε του kick boxing είτε του Savate.
   Το Σεπτέμβρη έγιναν οι αγώνες για την επιλογή Εθνικής Ομάδας, και πέντε παιδιά επιλέχθηκαν κατευθείαν στην Εθνική, λόγω πρώτης θέσης στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και ταυτόχρονης καλής εικόνας. Όταν λέμε εικόνα εννοούμε ως προς την τεχνική κατάρτιση και την ποιότητα του αθλητή, γιατί οι αθλητές οφείλουν να έχουν την πρέπουσα εικόνα και η ομοσπονδία είναι αρκετά αυστηρή ως προς αυτό.
   Επιλέχθηκαν κατευθείαν, λοιπόν, πέντε παιδιά από το γυμναστήριό μας για την Εθνική λόγω πρόκρισης, όχι από εμένα αλλά από τους δύο άλλους ομοσπονδιακούς προπονητές. Εγώ δεν ήθελα να έχω λόγο γιατί ήταν δικά μας παιδιά.
   Ένας αθλητής, ο Δημήτρης Μαντάς, στην κατηγορία των -65 κιλών δεν μπορούσε να συμμετάσχει γιατί δεν είχε συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του με αποτέλεσμα να μπει ο αμέσως επόμενος αθλητής, ο Παναγιώτης Τσιριγώτης, ο οποίος ήταν κι αυτός από τη Σπάρτη.
   Υπήρξε πρόβλημα στην κατηγορία των -85 κιλών γιατί ένας αθλητής από την Κόρινθο, ο οποίος είχε επιλεγεί τελικά δεν συμπεριλήφθη στην εθνική και έμεινε η κατηγορία χωρίς αθλητή. Εκεί πήρα πρωτοβουλία και μαζί με τον αδερφό μου προτείναμε τον Δημήτρη Σπυρδάκο, που αν και ούτε τον είχαν δει, ούτε είχε συμμετάσχει σε αγώνες νωρίτερα, τον δέχτηκαν. Το γεγονός αυτό ήταν για εμάς το μεγάλο ρίσκο. Όμως, το αποτέλεσμα της επιλογής αυτής, τελικά, μας δικαίωσε φέρνοντας τον Δημήτρη στο βάθρο και το πρώτο μετάλλιο στην ιστορία του Savate στην Ελλάδα!

– Ποια ήταν η εμπειρία σου από το Παγκόσμιο πρωτάθλημα;
   Δ.Σ.: Μπορώ να το χαρακτηρίσω σαν εμπειρία ζωής. Πήγαμε στο Παγκόσμιο σαν ομάδα. Ήμασταν ήδη πολύ δεμένοι από το γυμναστήριο και τις προπονήσεις. Πιστεύω πως το αποτέλεσμα μας δικαίωσε για την προσπάθεια που κάναμε όλο αυτόν τον καιρό. Όχι μόνο εμένα, αλλά όλα τα παιδιά, γιατί όλοι δείξαμε εξίσου μια πολλή καλή εικόνα. Η χαρά μας μόλις ολοκληρώθηκε το παγκόσμιο δεν περιγράφετε, γιατί καταφέραμε και αφήσαμε πολύ καλές εντυπώσεις.

– Πως ένοιωσες αγωνιζόμενος με το εθνόσημο στο στήθος; Το μετάλλιο που θα ήθελες να το αφιερώσεις;
   Δ.Σ.: Όπως κάθε αθλητής που έχει την τιμή να φορά το εθνόσημο, ένιωσα ιδιαίτερα περήφανος και προσπάθησα να κάνω το καλύτερο δυνατό και να δώσω τα μέγιστα των δυνατοτήτων μου. Το μετάλλιο το έχω ήδη αφιερώσει στην ομάδα και τους προπονητές μου, γιατί όπως είχα γράψει και σε μία ανάρτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης «όλες οι επιτυχίες είναι αποτέλεσμα ομαδικής προσπάθειας και δουλειάς». Τίποτα δεν έρχεται από μόνο του…

– Η δική σου διάκριση μπορεί να παρακινήσει κι άλλα παιδιά να ασχοληθούν με το Boxe Savate ή και τις πολεμικές τέχνες ή ακόμη γενικότερα με τον αθλητισμό;
   Δ.Σ.: Θεωρώ πως ναι. Γιατί κι εγώ όταν ήμουν μικρότερος έβλεπα αθλητές, οι οποίοι ήταν από την πόλη μας και είχαν διακρίσεις και ήθελα κάποια στιγμή να τους φτάσω.

– Πως υποδέχθηκαν οι φίλοι, οι συναθλητές σου και οι προπονητές σου το χάλκινο μετάλλιο;
   Δ.Σ.: Είδα κι ένιωσα πως τους έκανε όλους χαρούμενους. Ήταν γενικότερα πολύ ωραία στιγμή και για εμένα και για όλους στην ομάδα μας. Οι στιγμές που ζήσαμε στο Παγκόσμιο της Ιταλίας ήταν στιγμές ανεπανάληπτες˙ δεν μπορούν εύκολα να περιγραφούν…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Πως βιώσατε το Παγκόσμιο πρωτάθλημα;
   Γ.Δ.: Τεράστια συγκίνηση. Κατακτήσαμε την τρίτη θέση και νόμιζαν όλοι από τους πανηγυρισμούς μας πως είχαμε πάρει χρυσό μετάλλιο!
   Λ.Δ.: Πήγαμε στην Ρώμη σαν Εθνική ομάδα. Όταν φτάσαμε μας αντιμετώπιζαν σαν ασήμαντους. Ίσως γιατί κάποιοι είχαν εικόνα της Ελλάδας από προηγούμενα πρωταθλήματα (ευρωπαϊκά). Γενικά τα πράγματα ήταν λίγο παγωμένα. Να φανταστείς, με δυσκολία μας παρείχαν χώρο για να καθίσουμε κάπου, όπως οι άλλες αποστολές! Με έξυπνο τρόπο και με τη διεισδυτικότητα του Έλληνα, καταφέραμε να τρυπώσουμε κάπου σε μια άκρη, στριμωχτήκαμε, βάλλαμε τη σημαία μας και εδραιωθήκαμε εκεί!
Παίζοντας τον πρώτο αγώνα ο Αντώνης Γιαννακός, με μαγικό τρόπο όλα άλλαξαν. Ο Αντώνης έδειξε τα καλύτερα πόδια που υπήρχαν στη διοργάνωση σε επίπεδο τεχνικής. Άρχισαν σιγά σιγά να μας πλησιάζουν και να μας μιλάνε. Ύστερα, μετά τον αγώνα του Δημήτρη Σπυριδάκου, άρχισαν να μας μιλάνε ακόμα περισσότερο, να μας παρακολουθούν στα ζεστάματα και γενικότερα άρχισε να φτιάχνει το κλίμα. Το αποκορύφωμα αυτού του κλίματος είναι ότι στους δύο τελευταίους αγώνες του Δημήτρη είχε δημιουργηθεί μια αρκετά μεγάλη κερκίδα από αθλητές και προπονητές από άλλες χώρες…
   Γ.Δ.:Είχε παγκόσμια κερκίδα! (σ.σ. γέλια)
   Λ.Δ.: Η κερκίδα φώναζε το όνομά του, φώναζε Greece, Σπάρτη, go Dimitri go και άλλα πολλά. Είχαμε χειροκροτήματα σε εμάς και γιουχαρίσματα στα λάθη του αντιπάλου! Η ατμόσφαιρα ήτανε φανταστική… Εκείνο που με έκανε να ανατριχιάσω ήταν πως μπαίνοντας οι αθλητές μας στο χώρο που συγκεντρώνονταν οι αθλητές άρχισαν να λένε όχι ήρθαν οι Έλληνες, αλλά ήρθαν οι Σπαρτιάτες. Και το αποκορύφωμα αυτού είναι πως φωνάζοντάς με ο προπονητής της Κροατίας δεν με αποκαλούσε με το όνομά μου αλλά «Σπαρτιάτη».
   Γ.Δ.: Το σημαντικό ήταν πως όταν πήγαμε ήμασταν ασήμαντοι και καταφέραμε να τραβήξουμε τα βλέμματα όλων, όσοι είναι στο χώρο μας παγκοσμίως, επάνω στους αθλητές μας κι εμάς. Η Τζούλια Γκάμπριελ, η Πρόεδρος της παγκόσμιας ομοσπονδίας, είναι 65 χρονών, αθλήτρια Savate και πρύτανης φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, παρακολούθησε σχεδόν όλους τους αγώνες της διοργάνωσης και είπε πως αν η Ελλάδα συνεχίσει με αυτό το ρυθμό σε ένα χρόνο θα διεκδικεί χρυσά μετάλλια.
   Λ.Δ.: Να σημειώσουμε πως η Τζούλια Γκάμπριελ και η παγκόσμια ομοσπονδία διεκδικούν την ένταξη του Boxe Savate στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
   Γ.Δ.: Ήδη το Boxe Savate έχει πάει σε Ολυμπιάδα σαν άθλημα επιδεξίως και ευελπιστούμε να ανακοινωθεί και επίσημα σαν ολυμπιακό άθλημα.

– Ποια ήταν τα μέλη που στελέχωσαν την Εθνική ομάδα στο περασμένο Παγκόσμιο πρωτάθλημα;
   Λ.Δ.: Ήμασταν δύο ομοσπονδιακοί προπονητές, εγώ σαν πρώτος και ο Γιώργος σαν βοηθός…
   Γ.Δ.: Επειδή τα περισσότερα παιδιά ήταν από τη Σπάρτη, η ομοσπονδία έκρινε πως θα βοηθούσα περισσότερο εγώ σαν βοηθός γνωρίζοντας τους αθλητές, παρά ένας προπονητής που δεν είχε επαφή μαζί τους.
   Λ.Δ.: Εκτός από εμάς τους δύο, την αποστολή αποτελούσαν ο Πρόεδρος της ομοσπονδίας κ. Χρήστος Κάκος και εφτά αθλητές: ο Δημήτρης Κυριακούλιας που αγωνίστηκε στα -60 κιλά, ο Παναγιώτης Τσιριγώτης στα -65 κιλά, ο Διαμαντής Φάσκο στα -70 κιλά, ο Γιώργος Μπεϊντόλης στα -75 κιλά, ο Αντώνης Γιαννακός στα -80 κιλά, ο Δημήτρης Σπυριδάκος στα -85 κιλά και ο Νίκος Γεωργόπουλος στα 90+ κιλά.
Όλοι οι αθλητές έπαιρναν σε κάθε αγώνα ατομική βαθμολογία από έναν έως τρεις βαθμούς. Σε περίπτωση που κάποιος εγκατέλειπε τον αγώνα ή δεχόταν παρατηρήσεις έχανε βαθμούς και πήγαινε στο μείον. Να σημειώσουμε πως τα προηγούμενα χρόνια η Ελλάδα επέστρεφε με μείον βαθμούς, δηλαδή δεν έμπαινε καν στη βαθμολογία. Στην ιστορία του Savate, και πριν τη δική μας συμμετοχή, μόνο ένας Έλληνας αθλητής είχε τελειώσει με θετική βαθμολογία τους αγώνες του. Όλοι οι άλλοι εγκατέλειπαν. Όμως, εμείς και τα παιδιά μας πιστεύαμε πως θα πάμε καλά. Πιστεύαμε στην κατάκτηση κάποιου μεταλλίου και ίσως όχι μόνο σε μία. Θεωρώ πως θα φέρουμε πολλά περισσότερα στην πορεία.
Μέσα από τις ατομικές βαθμολογίες τα παιδιά μας κατάφεραν να βάλλουν την Ελλάδα στην 12η θέση σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, επίτευγμα πραγματικά τεράστιο. Αφήσαμε πίσω μας χώρες-υπερδυνάμεις του αθλήματος όπως την Αμερική, τον Καναδά, την Κροατία, τη Σλοβενία, την Ολλανδία.
   Γ.Δ.: Σκεφτείτε πως ήταν 67 χώρες, από της οποίες βαθμολογήθηκαν μόνο οι 30 και η Ελλάδα βρέθηκε στη 12 θέση της παγκόσμιας κατάταξης!

– Όπως είπατε η συντριπτική πλειοψηφία της αποστολής αποτελείτο από συντοπίτες μας. Υπήρχε κάποια στήριξη από το Δήμο, την Περιφέρεια ή την τοπική κοινωνία στην προσπάθεια αυτή που κάνατε;
   Γ.Δ.: Χτυπήσαμε αρκετές πόρτες, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς είναι κάτι για το οποίο δεν το γνωρίζαμε πως μπορούμε να κινηθούμε, ώστε να ζητήσουμε βοήθεια είτε από το Δήμο, είτε από οπουδήποτε αλλού. Βοήθεια ουσιαστική δεν είχαμε. Κάποιοι άνθρωποι από τον οργανισμό νεολαίας και άθλησης του Δήμου με προσωπική τους πρωτοβουλία μας βοήθησαν εν μέρει, όπως για παράδειγμα ο πρόεδρος του Αθλητικού Οργανισμού Δήμου Σπάρτης, ο κ. Σάββας Βελισσάρης, που ενεργώντας προσωπικά μας βρήκε κάποιους χορηγούς.
   Ένα μέρος των εξόδων βάρυνε και τους ίδιους τους αθλητές μας. Έτσι, από μόνοι τους ζητήσανε τη βοήθεια κάποιων επαγγελματιών της πόλης, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν και έδωσαν μια σημαντική βοήθεια.
   Λ.Δ.: Θα ήθελα όλη αυτή την προσπάθεια που κάνουμε, αθλητές και προπονητές, να την αγκαλιάσει λίγο περισσότερο ο Δήμος της πόλης. Είναι μια ωραία αφορμή να προβληθεί η Σπάρτη. Την προβάλλαμε με τον καλύτερο τρόπο στο Παγκόσμιο της Ιταλίας στη Ρώμη. Πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε και πράγματα εδώ και να προβάλλουμε την πόλη μας. Όπως για παράδειγμα να φέρουμε διάφορους αγώνες. Μάλιστα, αυτή τη στιγμή είμαστε σε συζητήσεις για να φέρουμε στη Σπάρτη στα τέλη Φεβρουαρίου τον μεγαλύτερο αθλητή του Boxe Savate, τον Amri Madani για να κάνει πανελλήνιο σεμινάριο στην πόλη μας…
   Γ.Δ.: Όλες αυτές οι εκδηλώσεις που θέλουμε να κάνουμε είναι εκδηλώσεις που γίνονται σε μεγάλες πόλεις. Όταν πέρυσι διεκδικήσαμε να φέρουμε στη Σπάρτη τον αγώνα, η πρώτη ερώτηση της ομοσπονδίας ήταν πόσο πληθυσμό έχει η πόλη και τι χώρο έχει το Κλειστό Γυμναστήριο. Οι τίτλοι παίζονται σε μεγάλες πόλεις. Ευτυχώς καταφέραμε να φέρουμε εδώ τον αγώνα και να διαφημίσουμε τη Σπάρτη, παρά τις πάσης φύσεως δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε…

– Το κοινό της Λακωνίας ήρθε σε επαφή με το Boxe Savate κατευθείαν μέσα από διακρίσεις. Θεωρείτε πως δημιουργεί προσδοκίες για αντίστοιχη συνέχεια;
   Γ.Δ.: Δημιουργεί προσδοκίες, αλλά και ευθύνη…
   Λ.Δ.: … και αρκετό άγχος! Προσδοκούμε μέσα από το δρόμο που άνοιξαν οι αθλητές μας, να βρεθούν κι άλλοι αθλητές να ακολουθήσουν αυτά τα βήματα. Και μέσα από την προπόνηση όλοι μαζί να βελτιώνουν την τεχνική τους κατάρτιση. Ευελπιστούμε κι εμείς να συνεχίσουμε μαζί με τους αθλητές μας πιο ώριμοι, πιο έμπειροι και πιο δυνατοί την προσπάθεια που κάνουμε, ώστε στο μέλλον να υπάρξουν κι άλλοι Σπαρτιάτες και άλλα ελληνόπουλα που θα διακριθούν όχι μόνο στο Boxe Savate, αλλά και σε άλλα αθλήματα γύρω από αυτό.

– Ποιες οι αξίες και τα ιδανικά που μεταφέρουν οι πολεμικές τέχνες στους αθλητές και ποιες αρετές καλλιεργούνται;
   Γ.Δ.: Πέρα από τη γυμναστική που δημιουργεί ένα υγειές και γυμνασμένο σώμα, οι πολεμικές τέχνες καλλιεργούνε την ευστροφία, την αυτοπεποίθηση και την αυτοκυριαρχία.
   Λ.Δ.: Το βασικότερο είναι πως καλλιεργούν την ποιότητα στον άνθρωπο. Μπορεί να δείχνουμε κλοτσιές, γροθιές και χίλια δυο πράγματα, αλλά το σκεπτικό μας δεν είναι να φτιάξουμε πολεμιστές. Στόχος είναι να διαμορφώνουμε χαρακτήρες και ανθρώπους που θα βγουν στην κοινωνία θα και δε θα προβληθούν μέσα από τις κλοτσιές και της γροθιές, αλλά μέσα από την αξιοπρέπειά τους και την καλή τους εικόνα σαν μονάδες και σαν άτομα αυτής της κοινωνίας.
   Γίνεται μεγάλη προσπάθεια, τουλάχιστον στο δικό μας γυμναστήριο, για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Δεν θέλουμε να φτιάξουμε πολεμιστές και τραμπούκους. Αντίθετα μαθαίνουμε στα παιδιά πως ποτέ δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους στις πολεμικές τέχνες για να αποκτήσουν κύρος και δύναμη στην κοινωνία που ζούμε. Σκέψου ότι γίνεται προσπάθεια τα παιδιά πρώτα να διαβάζουν για το σχολείο και να είναι καλοί μαθητές. Σε κάθε τρίμηνο έρχονται όλοι οι βαθμοί στο γυμναστήριο, κουβεντιάζουμε και σε όποιον δεν έχει πάει καλά τον συμβουλεύουμε να καθίσει να διαβάσει και μετά να έρθει για προπόνηση.
   Γ.Δ.: Μέσα από τον αθλητισμό που αγαπούν, θέλουμε να δώσουμε ένα κίνητρο παραπάνω στα παιδιά για να ασχοληθούν με τα διαβάσματά τους, κυρίως στα πιο μικρά παιδιά.

– Πέρυσι είχατε διοργανώσει κάποιον αγώνα στη Σπάρτη. Θέλετε να μου πείτε κάτι για αυτό;
   Λ.Δ.: Πέρυσι στις 22 Φεβρουαρίου στο Κλειστό Γυμναστήριο Σπάρτης έγινε μία διοργάνωση αγώνων Κick Βοxing και Boxe Savate, στην οποία συμμετείχαν αθλητές από όλη την Ελλάδα. Μάλιστα δύο αθλητές από την πόλη μας διεκδικούσαν τίτλους. Ο Γιώργος Μπεϊντόλης, ο οποίος αγωνίστηκε στα -70 κιλά για βαλακνικό τίτλο και ο Δημήτρης Κυριακούλιας, ο οποίος ήταν ανήλικος και διεκδικούσε τίτλο Ελλάδος, καταφέρνοντας και οι δύο να τους κερδίσουν.
   Καταφέραμε οι αγώνες αυτοί να διεξαχθούν στη Σπάρτη και όχι σε κάποια άλλη μεγαλύτερη πόλη όπως γίνεται συνήθως. Ήταν μια διοργάνωση για την οποία κάναμε μεγάλη προσπάθεια και τρέξαμε δύο μήνες χωρίς πολύ εμπειρία. Ένας αγώνας που είχαμε ξανακάνει ήταν πολλά χρόνια πίσω. Τότε είχε αγωνιστεί ο Σπαρταθλητής, φίλος και συναθλητής Γιάννης Δημόπουλος για μεσογειακό τίτλο, τον οποίο και κέρδισε, και ο επίσης φίλος Στέφανος Σγούρδας, κερδίζοντας κι εκείνος τίτλο. Μάλιστα, αυτούς τους δύο αθλητές τους τιμήσαμε στην περσινή διοργάνωση για την προσφορά τους.

– Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
   Γ.Δ.: Δουλειά, δουλειά δουλειά… Και ευχόμαστε να έχουμε παιδιά γιατί χωρίς σωστό υλικό δεν μπορείς να δουλέψεις. Με τον αδερφό μου το έχουμε κουβεντιάσει πολλές φορές πως είναι χαρά μας, είμαστε τυχεροί και ευχαριστούμε τα παιδιά που μας εμπιστεύονται για να τους μάθουμε κάποια πράγματα. Για τον ίδιο λόγο ευχαριστούμε και τους γονείς των μικρότερων παιδιών που εμπιστεύονται σε εμάς τα παιδιά τους.
   Λ.Δ.: Και τους ευχαριστούμε γιατί είναι πάντα δίπλα μας σε οτιδήποτε κάνουμε. Είμαστε οικογένεια. Δεν είμαστε γυμναστήριο. Πραγματικά το λέω αυτό, με όλη την ευθύνη που αυτό έχει. Εκπαιδευτές, μαθητές και γονείς είμαστε όλοι ένα.
   Γ.Δ.: Τα παιδιά περνάνε μεγάλη κούραση, κυρίως τα μεγαλύτερα, και τα ευχαριστούμε που μας ανέχονται. Η προετοιμασία τους για οποιονδήποτε αγώνα είναι πάρα πολλή κουραστική. Και οι αθλητές μας κάνουν θυσίες. Για εμάς είναι χαρά και τιμή να έχουμε τέτοια παιδιά δίπλα μας.

– Με τί θα θέλατε να κλείσουμε την κουβέντα μας;
   Δ.Σ.: Ελπίζω του χρόνου να κερδίσουμε ξανά την πρόκριση για στο παγκόσμιο πρωτάθλημα και να μπορέσουμε να φέρουμε και παραπάνω μετάλλια πίσω…
   Γ.Δ.: Κλείνοντας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τα δύο γυμναστήρια με τα οποία συνεργαζόμαστε, το “Oxygen Fitness Club” και το “Power House”. Επίσης, οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον πρόεδρο του Αθλητικού Οργανισμού Δ. Σπάρτης κ. Σάββα Βελισσάρη για την πολύτιμη βοήθειά του και όλους τους χορηγούς, επαγγελματίες και ιδιώτες, που μας βοήθησαν και μας στήριξαν, ώστε να έχουμε μια αξιοπρεπή εικόνα στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα.
   Λ.Δ.: Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να ευχαριστήσουμε όλους όσοι μας στήριξαν και μας στηρίζουν με οποιονδήποτε τρόπο, γιατί πάνω απ’ όλα δείχνουν να σέβονται και να αναγνωρίζουν τον κόπο, την προσπάθεια και το ευ αγωνίζεσθε των αθλητών μας. Ευχαριστούμε!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s