Σταύρος Σταυρόπουλος

20151025-GKL_1293Συνέντευξη στο
Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Είναι ένας άνθρωπος νέος, δραστήριος, με αγάπη για τον αθλητισμό και το τρέξιμο και με έντονο ενδιαφέρον για τα κοινά. Το 2014 συμμετείχε και τερμάτισε στο Σπάρταθλον, ολοκληρώνοντας τον σπουδαίο προσωπικό του στόχο: να αγγίξει το πόδι του Λεωνίδα, έχοντας διανύσει την απόσταση Αθήνα-Σπάρτη!

Το 2015, μαζί με άλλους συναθλητές του, δημιούργησαν το δρομικό σύλλογο «Σπαρτιάτες Δρομείς», του οποίου διατελεί Πρόεδρος, φέρνοντας νέα ήθη στο δρομικό αθλητισμό.

Ο λόγος για τον Σπαρταθλητή Σταύρο Σταυρόπουλο, με τον οποίο συναντηθήκαμε και συνομιλήσαμε λίγο πριν τη βραδινή του προπόνηση στο Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης, περπατώντας στο στίβο και καταλήγοντας μπροστά από το άγαλμα του Σπαρτιάτη Βασιλιά.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος μιλάει στα «ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας…» για το τρέξιμο, το Σπάρταθλον και τους «Σπαρτιάτες Δρομείς» – εντός κι εκτός εισαγωγικών, δίνοντάς μας πληροφορίες και για τον ίδιο.

Φορέστε τα αθλητικά σας παπούτσια και φύγαμε…

– Από πού προέκυψε η ανάγκη της δημιουργίας του δρομικού συλλόγου των «Σπαρτιατών Δρομέων»;
Υπήρχε μία ομάδα ανθρώπων στη Σπάρτη που ασχολείτο πάρα πολλές ώρες με το τρέξιμο αφιερώνοντας χρόνο, μόχθο και κόπο. Άρχισαν σιγά σιγά να δημιουργούνται δεσμοί μεταξύ αυτών των αθλητών. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο και μέσα από αυτή τη διαδικασία δημιουργήθηκαν κάποιες δυνατές φιλίες, έχοντας ως κοινό στοιχείο την αγάπη τους για το τρέξιμο. Το τρέξιμο είναι μοναχικό σαν άθλημα και η ανάγκη να το εξελίξουμε και το προκρίνουμε σε ομαδικό ήταν μια πρώτη ιδέα. Δημιουργήθηκε η ανάγκη να εντάξουμε ένα μοναχικό άθλημα σε μια συλλογικότητα, καθώς πάντα ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να εντάσσεται κάπου και να μην είναι μόνος του. Επίσης, τρέχαμε σε αγώνες 10 άνθρωποι από την περιοχή, αλλά συμμετείχαμε ο καθένας μόνος του. Θέλαμε μία κοινή σημαία για να φανεί και η δυναμική του δρομικού αθλητισμού στην περιοχή μας. Στην πορεία συσσωρεύτηκε πάρα πολλή γνώση και εμπειρία σχετικά με το τρέξιμο και υπήρξε ένας πυρήνας αθλητών που ένοιωσε την ανάγκη να μεταδώσει και να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις και τα βιώματά του σε καινούργιους ανθρώπους που θα ήθελαν να ασχοληθούν με αυτό το άθλημα. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά στηρίχθηκε η ιδέα από την οποία προέκυψε η δημιουργία των «Σπαρτιατών Δρομέων».

– Γιατί «Σπαρτιάτες Δρομείς» το όνομά σας;
Τί άλλο θα μπορούσε να είναι; Νομίζω ότι ήταν το ιδανικό. Ο πρώτος που χρησιμοποίησε το «Spartan Runner» όταν έτρεχε ήταν ο Γιάννης Δημόπουλος. Κάναμε κάποια μικρή δημοσκόπηση πριν ιδρύσουμε το σύλλογο αναζητώντας κάποια ονόματα, αλλά αγαπήθηκε με τη μία το «Σπαρτιάτες Δρομείς». Είναι εμπνευσμένο, έχει ιστορικό υπόβαθρο και πιστεύω ότι ένας αθλητής που τρέχει και έχει επάνω στη φανέλα του και κατ’ επέκταση στο μυαλό του την έννοια «Σπαρτιάτες Δρομείς» είναι επιπλέον κίνητρο να τρέξει καλύτερα. Εγώ πολλές φορές όταν τρέχω κι αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις φαντάζομαι ότι είμαι ένας σπαρτιάτης πολεμιστής. Για να ανταπεξέλθω, λοιπόν, στις δυσκολίες νοιώθω μέσα μου ότι, όπως ο Σπαρτιάτης δεν φοβόταν το θάνατο και ορμούσε στον εχθρό, έτσι κι εγώ πρέπει να αντιμετωπίσω τον πόνο και τις δυσκολίες χρησιμοποιώντας αυτό το όνομα. Πέραν του γεγονότος πως είναι εμπνευσμένο, είναι και ένα δυνατό brand name, που θα βοηθήσει πάρα πολύ το σύλλογο να γίνει πιο γρήγορα γνωστός. Οι Σπαρτιάτες δρομείς πρίν την ίδρυση του συλλόγου ήταν αρκετά γνωστοί γιατί έχουμε αρχίσει να δημιουργούμε παράδοση στις υπεραποστάσεις στη Σπάρτη. Έτσι, σε συνδυασμό με αυτό, το όνομα θα συμβάλει ακόμη περισσότερο ώστε ο σύλλογος να γίνει πιο γνωστός και να κερδίσει κάποια πράγματα μέσα από αυτό.

– Ποιοι είναι οι στόχοι που έχετε θέσει;
Δημιουργούνται καθημερινά κάποιοι στόχοι. Πρώτος στόχος είναι να προσελκύσουμε καινούργιους ανθρώπους να ενταχθούνε στον αθλητισμό, έστω και μέσα από το τρέξιμο. Θεωρώ ότι κυρίως τα παιδιά είναι εκείνα που πρέπει να παρακινήσουμε. Έτσι κατά καιρούς έχουν γίνει κάποιες ομιλίες από τους Σπαρταθλητές, που έχουν πάει κι έχουν μιλήσει στα παιδιά, βρίσκοντας μεγάλη ανταπόκριση. Ένας άλλος στόχος είναι να μεταφέρουμε τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας στους νεότερους αθλητές. Και να είμαστε αρωγοί στην προσπάθεια των νέων που έχουν ξεκινήσει την ενασχόλησή τους με το τρέξιμο όχι μόνο μέσα από το παράδειγμά μας, αλλά και με υλικό τρόπο. Θέλουμε, επίσης, μέσα από συλλογικές δράσεις να κάνουμε πράγματα μαζί, πράγματα που θα εξελίξουν και την πόλη μας και εμάς τους ίδιους τους δρομείς. Μέσα στους στόχους που έχουμε θέσει είναι να οργανώσουμε σαν «Σπαρτιάτες Δρομείς» κάποιους αγώνες τόσο στην πόλη όσο και στην γύρω περιοχή, συμβάλλοντας μεταξύ άλλων και στην αύξηση του τουριστικού προϊόντος της Σπάρτης, καθώς ο δρομικός αθλητισμός περνάει μεγάλη άνθιση τα τελευταία χρόνια. Σύντομα, η πρώτη μεγάλη κίνησή μας θα είναι η διοργάνωση μίας αθλητικής ημερίδας φέρνοντας κάποιους προπονητές που γνωρίζουν καλά το αντικείμενο να μιλήσουν στους νέους δρομείς, ώστε να τους βοηθήσουν βελτιωθούν στο τρέξιμό τους και να επιτύχουν τους στόχους τους.

– Παρατηρείται πως τα τελευταία χρόνια αυξάνεται η δημοτικότητα του δρομικού αθλητισμού. Είναι έτσι και γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;
Πράγματι! Και για να καταλάβεις τι συμβαίνει θα σου πω πως στατιστικά το 2006 έτρεξαν σε λαϊκούς αγώνες γύρω στα 4.000 άτομα˙ σήμερα το 2015 έχουν ήδη τρέξει περίπου 40.000 άτομα! Υπάρχει ραγδαία αύξηση και η Ελλάδα είναι μέσα στις χώρες που βιώνει τα μεγαλύτερα ποσοστά αύξησης όσον αφορά το δρομικό κίνημα. Το τρέξιμο είναι το πιο απλό άθλημα. Φοράς ένα ζευγάρι παπούτσια και μια φόρμα, ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις έξω οπουδήποτε και τρέχεις. Άρα, λοιπόν, είναι πάρα πολύ απλό. Δεν χρειάζεται να καλλιεργήσεις κάποια δεξιότητα, ο καθένας μπορεί να το κάνει. Συνάμα τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κάποιος από το τρέξιμο είναι πάρα πολλά. Αποκτά ευεξία και το τρέξιμο συμβάλει στην βελτίωση της υγείας και στη διαχείριση του άγχους, της πίεσης, της καθημερινότητας και της ρουτίνας. Είναι εύκολο στην εφαρμογή και με πολλαπλά οφέλη. Είναι μια εύκολη επιλογή άθλησης. Και ειδικά τώρα που ο κόσμος έχει επηρεαστεί από την κρίση προσπαθεί να βρει μια διέξοδο σε ένα οικονομικό και εύκολο άθλημα για να ξεφύγει από όλα αυτά τα προβλήματα που τον απασχολούν.

– Έχεις συμμετάσχει και τερματίσει στο Σπάρταθλον. Ποια ήταν τα συναισθήματά σου συμμετέχοντας σε αυτόν τον υπερμαραθώνιο;
Η διαδικασία του Σπαρτάθλου νομίζω ότι χωρίζεται σε τρία μέρη: το πριν, ο ίδιος ο αγώνας και το μετά. Κάθε μέρος έχει τα δικά του συναισθήματα και τις δικές του εμπειρίες. Από τη στιγμή που παίρνεις απόφαση να συμμετάσχεις σε έναν τέτοιο αγώνα κάθε μέρα βιώνεις έντονα συναισθήματα. Η προπόνηση είναι πάρα πολύ δύσκολη και αφιερώνεις πάρα πολλές ώρες προπονήσεων, πράγμα που συνεπάγεται κόπο και θυσίες. Η καθημερινότητά σου είναι γύρω από αυτό. Πρέπει να μένεις προσηλωμένες σε όλη αυτή τη διαδικασία κι έτσι τα συναισθήματα είναι έντονα όταν καταφέρεις και ξεπερνάς διάφορα προβλήματα που προκύπτουν. Για παράδειγμα, όταν βγάλεις μια δύσκολη προπόνηση νοιώθεις ικανοποίηση και εφορεία και ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στο στόχο. Ο στόχος στο Σπάρταθλον είναι πάντα να αγγίξεις το πόδι του Λεωνίδα. Όταν πήγαινα για προπόνηση στο γήπεδο, για να ενισχύσω την ανάγκη μου να αγγίξω στον τερματισμό μου το πόδι του Λεωνίδα, δεν κοίταγα το άγαλμα. Δεν πέρναγα από κοντά του ή κατέβαζα χαμηλά του κεφάλι για να κάνω πιο έντονη την ανάγκη όταν θα τρέχω στον αγώνα να πλησιάσω και να το αγγίξω! Επίσης, βιώνεις έντονα τον κόσμο. Ο κόσμος είναι πάρα πολύ θετικός στην προσπάθειά σου κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του αγώνα. Σε βοηθάει πάρα πολύ όταν σου λέει θετικά σχόλια κι είναι ζεστός απέναντί σου. Προφανώς, αντιλαμβάνεται αυτό που περνάς και σε βοηθάει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
     Κατά τη διάρκεια του αγώνα τα συναισθήματα είναι πάρα πολύ έντονα. Θεωρώ ότι οι υπεραποστάσεις είναι ένα ταξίδι συνάντησης με την ψυχή σου. Πραγματικά, πρέπει να ξεπεράσεις το σώμα σου για να καταφέρεις να συνεχίσεις και να επικαλεστείς άλλες δυνάμεις. Θεωρώ, λοιπόν ότι η ψυχική δύναμη είναι αυτή που σε βοηθάει να ολοκληρώσεις τον αγώνα. Το Σπάρταθλον είναι ένα πέρασμα από το σώμα στο μυαλό και τελικά στην ψυχή!
     Όταν έφτασα στη Σπάρτη τα συναισθήματα ήταν πάρα πολύ πιο έντονα, γιατί από τα τελευταία χιλιόμετρα όλη η πόλη είχε βγει στους δρόμους να μας υποδεχθεί. Εγώ είχα έναν παραπάνω λόγο να έχω έντονα συναισθήματα γιατί τερμάτισα μαζί με το φίλο μου τον Τάσο (σ.σ. Τσουλόγιαννης), με τον οποίο είχαμε κάνει μαζί προπονήσεις και, πολλές φορές κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μας, είχαμε οραματιστεί ότι θα υπήρχε περίπτωση να τερματίσουμε μαζί. Η πόλη μας περίμενε μέσα στα καλύτερά της και ο τερματισμός ήταν φοβερός. Συγκινήθηκα πάρα πολύ όταν άκουσα το πλήθος να ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο˙ δεν ξέρω πως ξεκίνησε η ιδέα. Όλος ο κόσμος ζούσε αυτόν τον συναισθηματισμό, για τον οποίον ακόμα και μετά τον αγώνα με σταματούσαν διάφοροι συμπολίτες μας και μου έλεγαν πως δεν μπορούσαν καταλάβουν γιατί όταν τερματίζαμε έκλαιγαν κι εκείνοι! Ήταν φοβερό να σου λέει ο κόσμος αυτό το πράγμα!
     Τα συναισθήματα όλων και για εμάς και για την πόλη ήταν πάρα πολύ έντονα και θεωρώ πως ένας στόχος του συλλόγου μας, αλλά και ένα δικό μου όραμα, είναι να δημιουργήσουμε και να γεννήσουμε νέους Σπαρταθλητές. Θεωρώ ότι κάθε χρόνο η Σπάρτη θα πρέπει να περιμένει το Σπαρταθλητή της!

– Οι «Σπαρτιάτες Δρομείς» έχουν μέλη 4 Σπαρταθλητές. Ποιος είναι ο ρόλος σας μέσα στην ομάδα;
Οι Σπαρταθλητές πρέπει να είναι οδηγοί στο σύλλογο. Πρέπει να είναι παρακινητές και να είναι εκείνοι που θα αποτελέσουν τα πρότυπα για τα υπόλοιπα μέλη. Κι όχι μόνο όσον αφορά το θέμα της προσπάθειας, των επιδόσεων και της συμμετοχής σε αγώνες. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Οι Σπαρταθλητές πρέπει να αποτελέσουν πρότυπα σε θέματα αξιών και ήθους και να είναι αυτοί που θα εμπνεύσουν τους υπολοίπους για να γίνουν κι εκείνοι Σπαρταθλητές. Τα υψηλά ιδανικά του Συλλόγου μας νομίζω θα πρέπει να ξεκινήσουν από τους Σπαρταθλητές μας.

– Συζητώντας μου είχες πει πως η ίδρυση και η ενασχόληση με τους «Σπαρτιάτες Δρομείς» σας έχει γεμίσει με ευθύνη. Που θεωρείς ότι οφείλεται αυτό;
Από την ίδρυση του Συλλόγου ο κόσμος μας έδειξε εμπιστοσύνη. Ήρθαν πολλοί και γράφτηκαν μέλη, εντάχθηκαν μέσα στα πλαίσια του συλλόγου μας και μας εμπιστεύτηκαν τα όνειρά τους, τις προσδοκίες και τους στόχους τους τόσο σε σχέση με το τρέξιμο, όσο και πέρα από αυτό. Δώσαμε την ευκαιρία στον κόσμο να στηρίξει όλα αυτά επάνω μας, δίνοντάς μας με τη σειρά του την ευκαιρία να γίνουμε πιο δυνατοί αποκτώντας ισχυρότερη φωνή. Παράλληλα, είχαμε την ευκαιρία να αναζητήσουμε και να ανακαλύψουμε τις δυνατότητες που έχουμε κι εμείς σαν δρομείς, ώστε να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να πετύχουν όλα όσα έχουν εναποθέσει πάνω στις πλάτες μας. Νομίζω, λοιπόν, ότι είμαστε υπεύθυνοι απέναντί τους και οφείλουμε να προσπαθήσουμε με όλους τους τρόπους να υλοποιήσουμε έστω κι ένα μικρό μέρος των προσδοκιών τους.

– Πες μου μια ιστορία που σου έκανε εντύπωση ή σε συγκίνησε όσο ασχολείσαι με το Σύλλογο.
Δεν θα σου πω μόνο μία! Υπάρχουν κάποιες που έχουν σχέση με το σύλλογο και κάποιες που δεν έχουν, αλλά νομίζω ότι όλες είναι σημαντικές.
     Όταν είχα πάει μετά το Σπάρταθλον και μίλησα σε κάποια μικρά παιδία, κατά μέσο όρο 10 χρονών, για να τους πω κάποια πράγματα σχετικά με τον αγώνα, μεταξύ των άλλων τους είχα πει ότι πρέπει τους στόχους και τα όνειρά τους να τα γράφουν σε ένα χαρτί και να τα κολλάνε στο δωμάτιο τους, ώστε τους να τα βλέπουν κάθε μέρα για να θυμούνται ότι αυτό θέλουν να πετύχουν. Και το ωραίο ήταν ότι μου έστειλαν μια φωτογραφία από ένα κοριτσάκι που είχε γράψει σε ένα χαρτάκι ότι το 2034 είχε βάλει στόχο να τρέξει στο Σπάρταθλον. Ήταν πολύ συγκινητικό! Είναι σημαντικό να παρακινούμε τα παιδιά να θέτουν τέτοιους μεγάλους ιδανικούς στόχους.
     Σχετικά με το σύλλογο μου έχει κάνει φοβερή εντύπωση ότι κατευθείαν ο κόσμος μας αγκάλιασε όταν αναγγείλαμε την ίδρυση των «Σπαρτιατών Δρομέων» και υπήρξαν αρκετοί που έτρεξαν να γραφτούν στο σωματείο μας. Αυτή η στήριξη ήταν πολύ σημαντική για εμάς γιατί το εγχείρημα που ξεκινήσαμε και προσπαθούσαμε να θέσουμε τις βάσεις έτυχε ανταπόκρισης από τον κόσμο.
     Επίσης, πριν λίγες μέρες στήσαμε για τον αγώνα του «Δρόμου Αθανάτων» έναν υποστηρικτικό σταθμό στη Σπάρτη για τους αθλητές δίπλα στο άγαλμα του Λεωνίδα. Αυτό που μου προκάλεσε συγκίνηση ήταν πως για να στηθεί ο σταθμός έτρεξαν κάποιοι άνθρωποι προσφέροντας ανιδιοτελώς την βοήθειά τους. Μάλιστα, από κάποιους ανθρώπους ήρθε τόσο εύκολα η βοήθεια, δείχνοντας όρεξη να εργαστούν ομαδικά, γεγονός που αναπτέρωσε την ελπίδα μου ότι όταν είμαστε ενωμένοι και αποφασίσουμε να δουλέψουμε ομαδικά μπορούμε να καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα μας προκύπτει. Πρέπει να παίρνουμε τις καταστάσεις στα χέρια μας και έτσι μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και να λύσουμε το κάθε πρόβλημα. Μην περιμένουμε άλλους να τα λύσουν για εμάς!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Παρατηρείται πως ενώ ο δρομικός αθλητισμός κρύβει στοιχεία μοναχικότητας, κατά τη διάρκεια των αγώνων, πριν ή και μετά υπάρχει ένα κλίμα εφορείας και αλληλεγγύης μεταξύ των αθλητών, δηλαδή στοιχεία ομαδικότητας. Συχνά δημιουργούνται και αρκετές φιλίες… Που θεωρείς ότι οφείλεται αυτό το φαινόμενο;
Το νούμερο ένα είναι η κοινή αγάπη για το τρέξιμο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Θεωρώ ότι ο ένας μπορεί να καταλάβει εύκολα τον άλλο όσον αφορά την προσπάθεια και τον κόπο που καταβάλουν και τις θυσίες που όλοι αυτοί οι δρομείς κάνουν για να πετύχουν κάποιους στόχους. Όλα αυτά τα αναγνωρίζει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου. Σε πολλούς αγώνες οι αθλητές καταθέτουν την ψυχή τους επάνω στον αγώνα. Ο ένας βοηθάει τον άλλο και υπάρχει πάντα αλληλεγγύη. Έτσι δημιουργούνται κάποιες φιλίες. Υπάρχουν κοινά στοιχεία, κοινά συναισθήματα και κοινές προσπάθειες που δημιουργούν δεσμούς μεταξύ των αθλητών ακόμη κι αν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Εγώ πολλές φορές κάνω προπόνηση μόνος μου κι αναρωτιέμαι πόσοι δρομείς τρέχουνε εκείνη τη στιγμή και τους σκέφτομαι. Γενικά, σίγουρα πάνω στον αγώνα ο ένας βοηθάει τον άλλον ακόμα και με την σκέψη του! Όλα αυτά δημιουργούν τους δεσμούς.

– Παρά την ατομικότητα του αθλήματος, πριν ακόμα την δημιουργία του συλλόγου σας, λειτουργούσατε με πολλούς από τους συναθλητές σαν ομάδα. Πες μας για αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας.
Υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν είναι δρομέας, αλλά συμμετέχει κάθε χρόνο στο Σπάρταθλον τα τελευταία δέκα χρόνια ή ως συνοδός ή ως παρατηρητής κι έχει μεγάλη εμπειρία στις υπεραποστάσεις. Όταν παρουσιάστηκαν οι Σπαρτιάτες Σπαρταθλητές είδε την ομαδικότητα με την οποία δούλευαν οι αθλητές σε συνδυασμό με τους βοηθούς τους κι αυτό το είδε όχι μια φορά, αλλά είδε τα πρόσωπα να εναλλάσσονται κι ο αθλητής την επόμενη φορά να γίνεται συνοδός κ.ο.κ., γιατί αυτό συμβαίνει αθροιστικά 4-5 χρόνια. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν είδε τους Σπαρτιάτες να έχουν μια απίστευτη αλληλεγγύη μεταξύ τους και να έχουν μια αλληλοβοήθεια, πράγμα το οποίο το θεωρεί μοναδικό λέγοντάς μου πως «εσείς στη Σπάρτη δημιουργείτε σχολή στις υπεραποστάσεις»! Να λοιπόν που κολλάει κι ο σύλλογος και πως γεννήθηκε η ανάγκη για τη δημιουργία του! Πραγματικά, πλέον, θεωρώ ότι δημιουργούμε σχολή στις υπεραποστάσεις.
     Γενικά, όμως, ήταν η συγκυρία τέτοια στη Σπάρτη που ο δρομικός της πυρήνας απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν ήθος κι αξίες και για αυτό οδηγηθήκαμε να έχουμε και Σπαρταθλητές και έναν νέο αλλά δυναμικό σύλλογο. Κι ακόμη και τα παιδιά που δεν έχουν τρέξει ακόμα σε υπεραποστάσεις υποστήριξαν τα παιδιά που έτρεχαν στο Σπάρταθλον και η συμβολή τους ήταν καθοριστική. Εμένα με βοήθησε ο Γιάννης Δημόπουλος στις προπονήσεις μου για το Σπάρταθλον, κάναμε μαζί προπονήσεις με τον Τάσο Τσουλόγιαννη, έχοντας δημιουργήσει μία κοινή προπονητική ομάδα κι ο Χρήστος Μασούρας με βοήθησε με την εμπειρία του και τις συμβουλές του όσον αφορά στο θέμα της προπόνησης μου, αλλά ήταν και βοηθός μου στην ομάδα υποστήριξης κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αυτό το μεταξύ μας δέσιμο βοήθησε και στην εξέλιξη του αθλήματος και στη δημιουργία του Συλλόγου.

– Ποιο θεωρείς ότι είναι εκείνο το στοιχείο που κάνει τα δρομικά αθλήματα σημαντικότερα από άλλα; Τι ήταν εκείνο που ώθησε εσένα να ασχοληθείς με το τρέξιμο;
Όλα τα αθλήματα έχουν τη δική τους σπουδαιότητα για τον αθλητή που θα ασχοληθεί μαζί τους. Θεωρώ ότι οι υπεραποστάσεις δεν έχουν την αναγνώριση που έχουν άλλα αθλήματα, και θα σου πω για παράδειγμα πως το Σπάρταθλον στην Ελλάδα δεν το γνωρίζουν. Έρχονται και τρέχουν αθλητές από 50 χώρες και αν ρωτήσεις κάποιους Έλληνες θα αναρωτηθούν τι είναι αυτό! Και θα στο θέσω σε αντιστοιχία με τον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας, όπου άμα δεις σε κάθε μέτρο υπάρχουν ορδές ανθρώπων. Οραματίζομαι, όμως, ότι κάποια στιγμή το Σπάρταθλον θα μπορέσει να έχει το κοινό που του αρμόζει.
     Το τρέξιμο, όπως είπαμε και νωρίτερα, είναι δημοφιλές πλέον γιατί είναι κι ένας εύκολος κι φθηνός τρόπος άθλησης. Μπορεί ο καθένας να το επιλέξει και να το κάνει, προσφέροντάς του πολλές συγκινήσεις. Ακόμα και σε έναν άνθρωπο που θα τρέξει σε έναν αγώνα 10 χιλιομέτρων, και θα τερματίσει η συγκίνηση που θα νοιώσει όταν τερματίζει είναι μεγάλη. Γιατί για κάποιους μπορεί να είναι κατόρθωμα να καταφέρουν να τρέξουν 10 χιλιόμετρα˙ μην κοιτάμε μόνο τις υπεραποστάσεις.
     Όσον αφορά εμένα, ξεκίνησα να τρέχω το 1989 όταν ασχολιόμουν με την ελληνορωμαϊκή πάλη. Αποφασίσαμε μια μέρα να πάμε να κάνουμε προπόνηση στο δρόμο, έτρεξα τα πρώτα 4 χιλιόμετρα και κόλλησα! Από τότε και για τα επόμενα 10-12 χρόνια έτρεχα κάθε μέρα, παντός καιρού, 365 μέρες το χρόνο! Κι έτρεχα περίπου 4 χιλιόμετρα καθημερινά. Μετά λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων υπήρξε μια παύση και ξεκίνησα να τρέχω πάλι όταν χώρισα, γιατί στο τρέξιμο βρήκα το αποκούμπι εκείνο που θα με βοηθούσε να αντιμετωπίσω ψυχολογικά έναν χωρισμό. Όταν το τρέξιμο ξαναήρθε στο προσκήνιο, αυτός που με παρακίνησε να τρέξω αγωνιστικά και να κάνω το πρώτο μου αγώνα, συμμετέχοντας στον πρώτο μου μαραθώνιο το 2009 ήταν ο Χρήστος Μασούρα. Αυτός με παρακίνησε, με έσπρωξε και ήρθε και με βοήθησε να ολοκληρώσω τον πρώτο μου μαραθώνιο, τον οποίο δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Εκείνη την εποχή, δεν ξέρω πως και γιατί, μεταξύ άλλων στόχων έγραψα σε ένα χαρτί πως το 2014 θα τερματίσω Σπάρταθλον. Φαινόταν σαν αστείο, όμως η μοίρα με έφερε στη Σπάρτη όπου συνάντησα μια πολύ καλή δρομική ομάδα κι έκανα καλούς φίλους και όλο αυτό συνέβαλε στο να πραγματοποιήσω εκείνο το όνειρο που είχα γράψει σε ένα χαρτάκι το 2009.

– Τα ιδρυτικά μέλη των «Σπαρτιατών Δρομέων» αποτελείτε και μια μεγάλη παρέα. Είναι συστατικό επιτυχούς πορείας αυτό; Οι παρέες γράφουν ιστορία τελικά;
Τα ιδρυτικά μέλη κι ο κύριος πυρήνας των «Σπαρτιατών Δρομέων» πραγματικά είμαστε φίλοι όλοι μεταξύ μας. Ήταν η συγκυρία τέτοια ώστε έσμιξαν γύρω από μια κοινή αγάπη άνθρωποι που αθροίζονται από αξίες και ηθικές σωστές. Θεωρώ ότι έχουμε κατά βάθος κοινά οράματα και κοινούς στόχους όχι μόνον όσον αφορά το τρέξιμο. Νομίζω ότι όλοι έχουμε κοινούς στόχους όσον αφορά την πόλη της Σπάρτης, τη συμμετοχή στα κοινά την εξέλιξη των νέων παιδιών. Έχουμε πίστη στην ιδέα του συλλόγου, γιατί πρέπει να πιστεύεις σε αυτή την ιδέα που ονομάζεται «Σπαρτιάτες Δρομείς», πρέπει να νοιάζεσαι να διαδοθεί και να προσπαθείς για αυτή για να επιτύχεις κάποια πράγματα. Νομίζω ότι η παρέα αυτή που έχει ξεκινήσει τους «Σπαρτιάτες δρομείς» θα γράψει ιστορία μέσα από το Σύλλογο, και θεωρώ ότι και οι νέες παρέες που θα δημιουργηθούν μέσα από το σύλλογο μας θα γράψουν κι εκείνες με τη σειρά τους ιστορία. Ένας ακόμα στόχος του συλλόγου είναι να φέρει σε επαφή νέους ανθρώπους και να δημιουργηθούν νέες δρομικές φιλίες και μέσα από αυτές τις φιλίες να ξεπεταχτούν διάφορα όμορφα πράγματα. Θεωρώ ότι αυτό θα γίνει. Και πιστεύω ότι ο Σύλλογος θα χαράξει μια επιτυχημένη πορεία και η παρέα που τον δημιούργησε και τον ξεκίνησε θα είναι περήφανη για την κατάληξή του…

– Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι πριν κλείσουμε την κουβέντα μας;
Από την πλευρά μου θα ήθελα να ευχαριστήσω όλη την παρέα που συνέβαλε στη δική μου πορεία, αλλά και επιτυχία όσον αφορά το τρέξιμο. Θα ήθελα να αναφερθώ σε ονόματα, αλλά φοβάμαι μην ξεχάσω κάποιον. Υπάρχει, άλλωστε, πολύς κόσμος που συνέβαλε στην ανάπτυξη του δρομικού κινήματος στη Σπάρτη και κατ’ επέκταση στην ίδρυση του συλλόγου μας. Πλέον στη Σπάρτη δημιουργείται μια παράδοση δρομική που δεν μπορώ να προβλέψω που θα οδηγήσει…

– Κάποιος που ενδιαφέρεται να εγγραφεί ή να μάθει περισσότερα για τους «Σπαρτιάτες Δρομείς» πως μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας;
Οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας μέσω του e-mail μας στην ηλεκτρονική ταχυδρομική διεύθυνση spartanrunners@yahoo.gr ή να αναζητήσει την ομάδα μας “Spartan runners” στο facebook [www.facebook.com/groups/spartanrunners].

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s