Χρυσαυγή Σαϊνοπούλου

12986951_1722042401414042_1916008568985546421_nΣυνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη

Δεν είναι δυνατό να είσαι Λάκωνας και να μην τη γνωρίζεις. Οι συστάσεις, επομένως, είναι περιττές, καθώς μαζί με τον σύζυγό της αποτέλεσαν ένα ζεύγος που άφησε – κι εξακολουθεί να αφήνει – σπουδαία παρακαταθήκη στον τόπο.

Ο λόγος για την κα. Χρυσαυγή Σαϊνοπούλου, σύζυγο του αείμνηστου Γεωργίου Σαϊνόπουλου και Πρόεδρο του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος, η οποία υποδέχθηκε στην τραπεζαρία του αρχοντικού της τα «Πρόσωπα δίπλα μας», παραχωρώντας μία συνέντευξη με ιστορικό άρωμα!

Η κα. Χρυσαυγή Σαϊνοπούλου μίλησε για το Ίδρυμα και τις δράσεις του, το Αμφιθέατρο και τον αείμνηστο σύζυγό της. «Παρών» στην κουβέντα μας ήταν ο Γ. Σαϊνόπουλος μέσα από τις φωτογραφίες και τα προσωπικά του αντικείμενα, αλλά κυρίως μέσα από τις αφηγήσεις και την αγάπη της συζύγου του.

Ας κλείσουμε τα μάτια, λοιπόν, κι ας ταξιδέψουμε στο παρελθόν της σύγχρο-νης Σπάρτης, μια Σπάρτη που δεν θα ήταν η ίδια δίχως το «Σαϊνοπούλειό» της…

-Πως γεννήθηκε το όραμα του Αμφιθεάτρου;
Όταν ο Γιώργος (σ.σ. Σαϊνόπουλος) δεν επανεξελέγη Δήμαρχος δεν μπορούσε να εφησυχάσει. Ένα ωραίο πρωινό μου είπε: «Χρυσαυγή σκέπτομαι τι μπορώ να κάνω ώστε να βοηθήσω τον τόπο μου, να κάνω κάτι ωφέλιμο για τη Σπάρτη μας». Δε μου έλεγε όμως αρχικά τι ακριβώς σκεπτόταν να κάνει. Με πήγαινε όμως κάθε βράδυ στο χώρο που σήμερα είναι το Άλσος και που τότε βέβαια ήταν τόπος άγονος. Κρανίου τόπος!

– Όταν σας εκμυστηρεύθηκε τις σκέψεις του πως αντιδράσατε;
Ύστερα από καιρό μου είπε: «Σκέφτομαι να κάνω ένα θέατρο». Μετά χαράς, Γιώργο μου, απάντησα. Εγώ είμαι στο πλευρό σου, αλλά θα τα καταφέρουμε να τελειώσουμε ένα τέτοιο μεγάλο έργο; Εκείνος με καθησύχασε πως όλα θα πάνε καλά. Κι έτσι το αποφασίσαμε και ξεκινήσαμε. Αρχίσαμε να καθαρίζουμε τον τόπο και να καθαρίζουμε, και να καθαρίζουμε… Που να βρεθεί άκρη! Αφού τελειώσαμε με τον καθαρισμό και ήταν όλα εντάξει έπρεπε να βρούμε χώμα για να αρχίσουμε την επιχωμάτωση. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να κουβαλάμε χώματα που έβγαζαν από τα θεμέλια για να φτιάξουν τις πολυκατοικίες. Όταν ήρθα εδώ, το 1968, η Σπάρτη ήταν ένα μεγάλο χωριό. Τότε ξεκίνησαν να χτίζονται οι πολυκατοικίες. Έτσι, όλα τα χώματα των θεμελίων της πόλης πήγαιναν στο Σαϊνοπουλειο. Σιγά σιγά αρχίσαμε να φυτεύουμε και τα δέντρα. Φύτευα κι εγώ η ίδια μαζί με το Γιώργο και τους εργάτες και σήμερα δεν το πιστεύω πως από μικρά δεντράκια έχουν γίνει πανύψηλα δέντρα. Αυτή ήταν η αρχή του θεάτρου! Αφού καθαρίσαμε και φυτέψαμε το χώρο, συζητούσαμε σε ποια τοποθεσία ακριβώς θα γίνει το θέατρο. Αναζητούσαμε το καταλληλότερο μέρος. Ψάχναμε την καλύτερη θέση. Υπήρχε ένα μεγάλο βαθούλωμα με φόντο τον υπέροχο Ταΰγετο και το Μυστρά. Σκεφτήκαμε πως εκεί έπρεπε να γίνει το θέατρο! Έτσι, μπήκαν οι μπουλντόζες ώσπου σιγά σιγά, μετά κόπων και βασάνων, το θέατρο ολοκληρώθηκε.
   Πούλησε αρκετή περιουσία για να φτιάξει το θέατρο. Εγώ, του είπα, πως δεν θέλω τίποτε να κρατήσει, ούτε ρίζα πορτοκαλιάς! Αν χρειαστεί για να γινόταν το θέατρο ας τα πουλούσε όλα. Γέλασε και συγκινήθηκε! Βοήθησε Θεέ μου, έλεγα, να φτιάξουμε το θέατρο και να δει έστω μία παράσταση. Μας βοήθησε ο Θεός! Και δεν είδε μόνο μία˙ είδε πολλές. Πάρα πολλές… Κι υποδεχθήκαμε καλλιτέχνες και κοινό.

-Θέλω να μου περιγράψετε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας όταν άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του Αμφιθέατρο.
Αχ! Μου κάνετε πολύ δύσκολη ερώτηση γιατί οι σκέψεις αυτές μου δημιουργούν μεγάλη συγκίνηση. Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα παίρναμε αυτή τη χαρά. Φτάσαμε στο χώρο, από την πίσω μεριά κι επήγαμε μαζί και οι δύο σιγά σιγά προς το θέατρο. Έφτασε η ώρα να ανοίξουμε το θέατρο και η χαρά και η συγκίνησή μας ήταν τεράστια, νοιώθαμε δέος όπως μπαίνουμε σε ιερό χώρο. Με την ευλογία του Θεού πήγαν όλα καλά…

– Ποια πιστεύετε πως είναι η εντύπωση του κόσμου σχετικά με το Ίδρυμα και τις δράσεις του από το ξεκίνημά του έως σήμερα;
Οι εντυπώσεις του κόσμου ήταν και είναι πάντα άριστες. Η Σπάρτη έχει αγκαλιάσει με αγάπη και στοργή το Αμφιθέατρο και το «Πολιτιστικό Καλοκαίρι». Η πόλη μάς έχει φερθεί άψογα και ευχαριστώ για αυτό τους αγαπητούς μας Σπαρτιάτες. Μας έχουν τιμήσει πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια και τους εκτιμώ κι εγώ διπλά.

Οι παλαιότεροι τον είχαν ζήσει. Αν σας ρωτούσε, όμως, ένας νεώτερος ποιος είναι ήταν ο Γιώργος Σαϊνόπουλος τί θα του απαντούσατε;
Ο Γιώργος Σαϊνόπουλος ήταν ένας σεμνός κι εκλεκτός άνθρωπος που αγαπούσε τους πάντες και προπαντός τη νεολαία. Γι αυτήν οραματίστηκε και το Αμφιθέατρο, για να λειτουργήσει ως λίκνο πολιτισμού και παιδείας για τους νέους.

– Ως Δήμαρχος πως ήταν;
Ο Γιώργος πάλευε νύχτα μέρα για την Σπάρτη. Αγαπούσε πολύ την πόλη και τους ανθρώπους της. Πολλές νύκτες πήγαινα στο Δημαρχείο και καθόμουν στον καναπέ να του κάνω παρέα, γιατί ακόμα και νύχτα δούλευε μέχρι αργά στο γραφείο του. Έκανε πολλά έργα. Ήθελε, όμως, ακόμη να ασχοληθεί και να αναδείξει το Κενοτάφιο του Λεωνίδα και είχε σκεφτεί να αξιοποιήσει και τον Ευρώτα κάνοντάς τα βιτρίνα της πόλης, αλλά δεν επανεξελέγη. Όταν βλέπουν έναν άνθρωπο να προοδεύει και να κάνει έργα για το καλό του τόπου πολλές φορές αντιδρούν. Εκείνος δεν απογοητεύτηκε όμως. Ό,τι και να γινόταν ήταν τέτοιος τύπος που πάντα χαμογελούσε. «Θα κάνω κάτι καλύτερο τώρα», μου έλεγε. «Πάει τρελαθήκαμε! Τι έχει στο μυαλό του τώρα;», σκεφτόμουν εγώ! Τελικά ήταν καλύτερα που δεν ξαναβγήκε Δήμαρχος γιατί ασχολήθηκε πιο ενεργά με το Ίδρυμα και δημιούργησε το Αμφιθέατρο και τόσα άλλα…

– Εσείς που σταθήκατε στο πλευρό του τον επηρεάζατε στις αποφάσεις του, τον συμβουλεύατε;
Τις αποφάσεις, κυρίως, τις λάμβανε ο Γιώργος. Εγώ τον ακολουθούσα με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου και στεκόμουν πάντοτε στο πλευρό του. Πάντα ρωτούσε τη γνώμη μου και εγώ του την έλεγα. Όμως τις περισσότερες φορές συμφωνούσαμε γιατί αγαπούσαμε και οι δύο τον τόπο και τον πολιτισμό.

– Τον επόμενο χρόνο το «Πολιτιστικό Καλοκαίρι» συμπληρώνει 30 χρόνια ζωής. Τί να περιμένει το κοινό για αυτή την επέτειο;
Τα ανεπίσημα εγκαίνια του θεσμού πραγματοποιήθηκαν το 1988. Έτσι, το συμβούλιο αποφάσισε του χρόνου να κάνουμε ένα επετειακό πρόγραμμα για να γιορτάσουμε τα 30 χρόνια του ζωής του Σαϊνοπούλειου Αμφιθεάτρου και του «Πολιτιστικού Καλοκαιριού». Ωστόσο, δεν ξέρω ακόμα τι πρόκειται να ετοιμάσουμε. Θα το αποφασίσει προσεχώς το συμβούλιο του Ιδρύματος.

– Ποια είναι τα άμεσα σχέδια του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος;
Πριν ασχοληθούμε ακόμα με το θέατρο, από παλιά, όταν πηγαίναμε με το Γιώργο σε διάφορα μαγαζιά μας άρεσαν τα παλιά αντικείμενα. Έχουμε συλλέξει πάρα πολλά πράγματα κι έτσι αποφάσισα πριν «φύγω» κι εγώ να φτιάξουμε ένα μουσείο, το οποίο θα στεγαστεί στο Πολιτιστικό Κέντρο. Έχουμε φέρει και μουσειολόγο για αυτή τη δουλειά. Είπαμε, λοιπόν, να φροντίσουμε να ολοκληρώσουμε σύντομα το μουσείο. Σημειωτέον, ως μουσείο, θα μείνει στη Σπάρτη και αυτό εδώ το σπίτι˙ «το Αρχοντικό των Σαϊνοπουλαίων», είναι ένα ιστορικό για τη νεότερη Σπάρτη κτίριο.
   Στην πορεία σκεφτήκαμε να φτιάξουμε στο Πολιτιστικό Κέντρο και μία αίθουσα υποδοχής – εκεί έχω βάλει και μία ωραία φωτογραφία του Γιώργου – με στιγμιότυπα από διάφορες παραστάσεις του Σαϊνοπουλείου. Έτσι, όταν ο κόσμος θα μπαίνει μέσα θα μπορεί να δει και τις παραστάσεις που έχουν περάσει από το Αμφιθέατρο. Σημειώνω ότι οι παραστάσεις του Σαϊνοπουλείου ήταν παραστάσεις των μεγάλων Φεστιβάλ της Ελλάδας (Επίδαυρος- Ηρώδειο). Έτσι θα δίνεται η δυνατότητα στους επισκέπτες να βλέπουν την ιστορία του πολιτισμού στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Η κρίση σήμερα πως έχει επηρεάσει το Ίδρυμα και πως το ίδρυμα το κοινό της κρίσης;
Τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα όχι μόνο για το Ίδρυμα, αλλά και για όλο τον κόσμο. Αλλά προσπαθώ μαζί με το συμβούλιό μου να τα φέρουμε εις πέρας. Προχωρούμε αργά, απλά και σεμνά για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε στην τοπική κοινωνία αυτό που προσφέρουμε τα τελευταία χρόνια. Με την ίδια ποιότητα και προπάντων με σεβασμό προς τους συμπολίτες μας.

– Από τη σκηνή του θεάτρου έχουν περάσει εκατοντάδες καλλιτέχνες. Πείτε μου κάποιον που ξεχωρίσατε και για ποιο λόγο;
Έχουν περάσει εκλεκτοί καλλιτέχνες. Δεν είναι εύκολο και δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Οπωσδήποτε, όμως, οι τραγωδίες με την Άννα Συνοδινού ήταν κάτι ξεχωριστό. Η Συνοδινού καθήλωνε τον κόσμο, ο οποίος την πρόσεχε με πολλή μεγάλη προσοχή. Φέτος, τιμής ένεκεν αφιερώσαμε το πρόγραμμα το Σαϊνοπουλείου στη μνήμη της Άννας Συνοδινού…

– Ποια είναι η άποψη των καλλιτεχνών που έχουν περάσει από εδώ για το θέατρο;
Όλοι μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια. Και μας επαινούσαν που «δώσαμε» ένα θέατρο σε καλλιτέχνες και κοινό. Όταν έφευγαν ήταν όλοι κατενθουσιασμένοι. Αν διαβάσετε το βιβλίο-λεύκωμα όπου καλλιτέχνες έχουν γράψει τη γνώμη τους θα το διαπιστώσετε. Εκεί μπορείτε να βρείτε πολύ όμορφα λόγια όσων μας τίμησαν με την παρουσία τους κι ανέβηκαν στη σκηνή του Σαϊνοπούλειου Αμφιθεάτρου.

– Απευθυνόμενη στου σημερινούς νέους τι θα είχατε να τους πείτε;
Αγαπώ πολύ τα νέα παιδιά. Είναι η ελπίδα του τόπου μας. Όλα όσα κάναμε τα κάναμε για την νεολαία, για να παρέχουμε πολιτισμό και να μορφωθούν τα παιδιά μας. Υπάρχουν καλά παιδιά, σωστών οικογενειών. Υπάρχουν, όμως, κι ορισμένα που δεν φέρονται καλά. Το γιατί δεν το γνωρίζω. Δυστυχώς σήμερα υπάρχει έλλειψη σεβασμού…

– Έχετε ζήσει τη Σπάρτη σε διάφορες εκφάνσεις της. Τι θα κρατούσατε από το παρελθόν της και τι θα αλλάζατε στο παρόν της;
Την βρήκα σχεδόν χωριό τη Σπάρτη. Δεν είχαν γίνει αυτές οι πολυκατοικίες. Σήμερα είναι πιο εξελιγμένη σαν πόλη. Αλλά μην μου πείτε ότι δεν καλύτερα τα παλιά χρόνια από τα σημερινά! Τότε υπήρχε σεβασμός, υπήρχαν πιο έντιμοι άνθρωποι. Τώρα μεγάλη μερίδα κόσμου δεν σέβεται ούτε τους μεγαλύτερους ούτε τίποτε! Το σεβασμό θα κρατούσα από το παρελθόν. Τον σεβασμό και την εντιμότητα…

– Τελευταίο μεγάλο έργο του Ιδρύματος είναι το Σαϊνοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο στον πεζόδρομο Κλεομβρότου. Πως γεννήθηκε η ιδέα;
Ο Γιώργος δεν ηρεμούσε και δεν εφησύχαζε ποτέ! Κάποια στιγμή σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα Πολιτιστικό Κέντρο. Εγώ αρχικά διαφώνησα γιατί είχαμε μεγαλώσει πια και πίστευα πως δεν θα προφτάσουμε. «Πρώτα θα το τελειώσω κι ύστερα θα πεθάνω!», μου είπε. Υπήρχε το οικόπεδο (σ.σ. επί πεζόδρομου Κλεομβρότου) κι αφού το αποφασίσαμε το βάλαμε μπροστά. Όταν βγάλαμε τα θεμέλια βρέθηκαν αρχαιότητες και καθυστερήσαμε αρκετά. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, αλλά με την επιμονή μας και τη βοήθεια του Θεού το ολοκληρώσαμε κι αυτό. Εύχομαι να έχετε εσείς οι νέοι υγεία και πρόοδο για να τα χαίρεστε και να τα φροντίζετε…


σ.σ.: Με την κα. Χρυσαυγή συζητήσαμε αρκετά ακόμα σε έντονο συγκινησιακό κλίμα, τα οποία δεν είναι προς δημοσίευση. «Στα λέω σα να είσαι εγγονός μου», είπε. Την ευχαριστώ πολύ που με τίμησε παραχωρώντας μου αυτή τη συνέντευξη. Επιθυμία της ήταν να μην βγάλουμε φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας. Έτσι στη συνέντευξη χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες από το αρχείο του Σαϊνοπουλείου και των Lakonistas. Την μία και μοναδική φωτογραφία την κρατώ για το αρχείο μου όπως υποσχέθηκα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s