Γιάννης & Χριστόφορος Βεργόπουλος

gkl_9816Συνέντευξη στο
Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Τους γνωρίζω από παιδιά, όταν πρωτοανταμώσαμε παίζοντας μπάλα με την ομάδα της Κοκκινόραχης στο γήπεδο της Κελεφίνας. Στην πορεία γίναμε φίλοι καρδιακοί και μοιραστήκαμε το ίδιο πάθος για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις συνέντευξη με φίλους και να συζητήσεις πράγματα χιλιοειπωμένα για να τα βάλεις στο χαρτί; Αφού ξεπεράσαμε την αρχική αμηχανία, το διασκεδάσαμε και… τα καταφέραμε!

Ο λόγος, λοιπόν, για τους Γιάννη και Χριστόφορο Βεργόπουλο, διοικητικούς παράγοντες του Π.Α.Ο. Κοκκινόραχης, με τους οποίους συναντηθήκαμε εκεί που πρωτογνωριστήκαμε πραγματοποιώντας μιαν άκρως αθλητική κουβέντα.

Ο Γιάννης και ο Χριστόφορος Βεργόπουλος μας μιλούν για την ομάδα της Κοκκινόραχης που αγαπούν, το ποδόσφαιρο που ονειρεύονται, τις πολιτισμικές δράσεις που έχουν αναπτύξει μέσα από τον αθλητισμό και την νοοτροπία που πασχίζουν να αλλάξουν…

Το γήπεδο της Κελεφίνας απλώνεται μπροστά μας! Ξεκινάμε…

– Πολύς ντόρος με τα αρχικά ΠΑΟΚ! Από πού κι ως που ΠΑΟΚ τόσο νότια;
   Χ.Β.: (σ.σ. γέλια) Α, αυτή είναι μια περίεργη κι ενδιαφέρουσα ιστορία. Όταν το 1989 μαζεύτηκαν οι τότε νέοι του χωριού να φτιάξουν την ομάδα οι περισσότεροι ήταν φίλαθλοι της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. «Τσακώνονταν» αν θα πουν την ομάδα Αθλητική Ένωση Κοκκινόραχης ή Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κοκκινόραχης! Τελικά επικράτησε το δεύτερο και… χάρηκαν οι Παοκτσίδες! Ωστόσο, η ομάδα έχει γίνει γνωστή στους Λάκωνες φιλάθλους ως Π.Α.Ο. Κοκκινόραχης…
   Γ.Β.: Στην πορεία χρησιμοποίησαν ως έμβλημα σε κάποιες φανέλες το δικέφαλο αετό. Όταν αναλάβαμε εμείς την ομάδα, με αφορμή τα αρχικά και το δικέφαλο, φτιάξαμε το δικό μας σήμα αντιγράφοντας κατ’ ουσίαν -με μικρές διαφοροποιήσεις- τον δικέφαλο αετό του ΠΑΟΚ!

– Πως γεννήθηκε η ιδέα ενασχόλησης με την ομάδα;
   Χ.Β.: Ήταν το πρώτο καλοκαίρι που είχαμε ξεμπλέξει όλοι μας με το στρατό και τις σπουδές. Επιστρέψαμε στη Σπάρτη και θέλαμε να ασχοληθούμε με κάτι να περνάμε την ώρα μας δημιουργικά. Θέλαμε να παίξουμε και μπάλα και έτσι τα συνδυάσαμε.
   Γ.Β.: Κοίτα, η ομάδα είχε διαλυθεί από το 2012. Πριν φύγουμε για σπουδές είχαμε όλοι παίξει μπάλα εδώ. Είναι κι η ομάδα του χωριού μας, την έφτιαξε η γενιά των πατεράδων μας, είχαν παίξει μπάλα συγγενείς μας και κάπως έτσι συναισθηματικά και ρομαντικά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε να ασχοληθούμε με την ομάδα. Νομίζω όλοι όσοι ασχοληθήκαμε στην αρχή είχαμε ταυτόχρονα την ίδια σκέψη. Εκείνος που μας ξεσήκωσε και μας έδωσε ώθηση να κάνουμε το πρώτο βήμα ήταν ο φίλος μας ο Παναγιώτης Περγαντής. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι ερχόταν κάθε βράδυ σπίτι και μας έλεγε το ίδιο πράγμα… Κάναμε το ξεκίνημα και σε αυτό μας βοήθησαν αρκετά και τα μέλη της παλιάς διοίκησης που είδαν την ομάδα να αναγεννιέται και χάρηκαν.

– Τι προβλήματα αντιμετωπίσατε σε αυτό το νέο ξεκίνημα;
   Γ.Β.: Όπως είχε γράψει κι ο Χριστόφορος σε ένα άρθρο «ξεκινήσαμε δίχως κάλτσες»…
   Χ.Β.: Χωρίς ίχνος υπερβολής! Αυτή είναι και η αλήθεια.
   Γ.Β.: Πράγματι! Κι όχι μόνο δεν είχαμε τα βασικά, αλλά είχαμε και ταμείο μείον! Με τα πολλά καταφέραμε ξεχρεώσαμε τις όποιες υποχρεώσεις «κληρονομήσαμε», και προσπαθούσαμε διαρκώς να προμηθευτούμε αθλητικό υλικό, να βρούμε παίκτες κ.ο.κ. Πηγαίναμε σχεδόν στα τυφλά. Βρήκαμε κάποιους παλιούς παίκτες, ήρθαν κάποιοι φίλοι μας που επέστρεψαν κι εκείνοι από σπουδές και σιγά σιγά αρχίσαμε να φτιάχνουμε την ομάδα. Δεν ήταν ανταγωνιστική, αλλά μπορείς να πεις ότι ήταν ομάδα. Με το ζόρι κερδίσαμε κάποια παιχνίδια αλλά και με το ζόρι βάζαμε γκολ. Κάθε μας γκολ το πανηγυρίζαμε λες και είχαμε πάρει πρωτάθλημα!
   Χ.Β.: Και οι παίκτες μας έβαλαν πλάτη σε αυτό το ξεκίνημα, με χρήματα, με άλλου είδους βοήθεια κλπ. Για παράδειγμα, ο τότε αρχηγός μας και συγχωριανός Σπύρος Κονιδάρης κανόνισε μια χορηγία και βγάλαμε την πρώτη μας εμφάνιση. Όλες οι εμφανίσεις που είχαμε μέχρι τότε ήταν του ’90!
   Γ.Β.: Ξέρεις κι ένα άλλο πρόβλημα που είχαμε στο ξεκίνημα; Ότι επειδή ήμασταν μικροί κι άπειροι – η ηγετική ομάδα της Διοίκησης ήταν τότε μέσου όρου ηλικία 23-24 ετών- και επειδή είχαμε δουλέψει αρκετά για να χτίσουμε την ομάδα από το μείον, κάθε φορά που αδικούμασταν, και αυτό συνέβαινε συχνά, φωνάζαμε και διαμαρτυρόμασταν έντονα. Σε σημείο που γίναμε γραφικοί και παρεξηγηθήκαμε. Μέχρι και «κωλόπαιδα» μας χαρακτήρισαν κάποιοι άνθρωποι του ποδοσφαίρου. Χρόνο με το χρόνο, βέβαια, κατάλαβαν και ποιοι είμαστε και τι προσπαθούμε κάνουμε και ποια φιλοσοφία έχουμε για το ποδόσφαιρο. Και οι όποιες παρεξηγήσεις νομίζω ότι πλέον έχουν σχεδόν εξαλειφθεί.

– Ποια είναι η φιλοσοφία που θέλετε να περάσετε στο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα;
   Γ.Β.: Η ομάδα ιδρύθηκε από μία παρέα συγχωριανών. Αναγεννήθηκε επίσης από μία παρέα φίλων. Αυτό που θέλαμε να κάνουμε είναι να έχουμε μια ομάδα παρέα, οικογένεια. Να παίζει ο ένας μπάλα για τον άλλον. Και να τα δίνει όλα ο ένας για τον άλλον. Έτσι στήσαμε την ομάδα την πρώτη σεζόν, με φίλους και παιδιά από το χωριό.
   Χ.Β.: Στην πορεία οι φίλοι έφερναν άλλους φίλους και γινόμασταν σιγά σιγά μια ανταγωνιστικότερη ομάδα. Με καλούς παίκτες και ένα καλό σύνολο. Και ήρθαν παιδιά που γούσταραν όλο αυτό που κάναμε. Και μέσα κι έξω από το γήπεδο. Κι όσοι πραγματικά ταυτίστηκαν με την ομάδα έμειναν. Όσοι -λίγοι- δεν μπόρεσαν να εγκλιματιστούν και να καταλάβουν τη φιλοσοφία μας αποχώρησαν μόνοι τους αργά ή γρήγορα.

– Από την πρώτη στιγμή δώσατε το πρώτο δείγμα γραφής της φιλοσοφίας σας με εξωαγωνιστικές δράσεις. Ποιες ήταν αυτές;
   Χ.Β.: Νομίζω ότι το πρώτο πράγμα που κάναμε κι έκανε εντύπωση ήταν το match program (σ.σ. αθλητικό περιοδικάκι ομάδας που διανέμεται σε αγώνες). Όσοι το έπιασαν στα χέρια τους εντυπωσιάστηκαν. Βγάλαμε το πρώτο match program στη Λακωνία πολύ πριν ακόμα κι από άλλες ομάδες που βρίσκονταν σε υψηλότερες κατηγορίες από εμάς. Ε, μετά συνεχίσαμε με το φιλικό με τα κατηχητικά, τη φανέλα με το «Χαμόγελο», κοπές πίτας στο γήπεδο, προσφορές αλληλεγγύης, έκθεση φωτογραφίας στην Πλατεία της Σπάρτης και άλλα πολλά! Μαζί με τον αθλητισμό παράγαμε και παράγουμε ταυτόχρονα και πολιτισμό.

– Πρώτη μεγάλη δράση το ήταν το φιλικό με τα κατηχητικά της Ι.Μ. Μονεμβασίας και Σπάρτης…
   Χ.Β.: Ναι! Κάποια φορά είχε έρθει ο Μητροπολίτης κ.κ. Ευστάθιος σε μία εκδήλωση της Ενορίας Κοκινοράχης. Πήγαμε κι εμείς σε εκείνη την εκδήλωση αμέσως μετά από ένα παιχνίδι˙ όπως ήμασταν με τις φόρμες. Στο τέλος συνομιλήσαμε με το Μητροπολίτη και τον εφημέριό μας κι ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την επιθυμία να έρθει και να παρακολουθήσει έναν αγώνα μας. Επειδή το γήπεδο με τις αρνητικές του συνήθειες δεν είναι πάντα η «γιορτή του αθλητισμού», σκεφτήκαμε να διοργανώσουμε έναν αγώνα γιορτή. Έτσι κανονίσαμε με το γραφείο Νεότητας της Μητρόπολης να διοργανώσουμε έναν φιλικό αγώνα («φιλικό αγώνα Αγάπης» τον ονομάσαμε) μεταξύ της ομάδας μας και μιας μεικτής ομάδας από μαθητές των κατηχητικών σχολείων, τα έσοδα του οποίου θα δίνονταν συμβολικά υπέρ των ιδρυμάτων της Μητρόπολης. Πράγματι ο αγώνας έγινε και μάλιστα παρευρέθηκε κι ο Μητροπολίτης μας, ο οποίος πρώτη φορά παρακολουθούσε αγώνα στο γήπεδο και φάνηκε να το χάρηκε, βλέποντας να παιδιά να παίζουν σε υγιή αθλητικά πλαίσια. Όλο αυτό ήταν μεγάλη τιμή για εμάς και την ομάδα μας.
   Γ.Β.: Στον αγώνα συμμετείχε κι ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ Αντώνης Μαυρέας. Είδε την εκδήλωση που είχε δημοσιευτεί στο ίντερνετ μας έστειλε μήνυμα και ήρθε από την Καλαμάτα για να παίξει μαζί μας. Αυτό ήταν ιδιαίτερη τιμή για εμάς. Κι ένα «σχολείο» να παίζεις έστω κι ένα παιχνίδι μαζί με κάποιον που έχει παίξει για χρόνια σε Α’ Εθνική και Ευρώπη και μάλιστα έχει βρεθεί αντίπαλος με ονόματα όπως ο Μαραντόνα! Έβλεπες τις κινήσεις του στο γήπεδο και μόνο να μάθεις μπορούσες…

– Φέτος η ομάδα ακούστηκε πολύ ύστερα από τη συνεργασία με «Το Χαμόγελο του Παιδιού»…
   Χ.Β.: Αυτό ήταν μια ιδέα που είχαμε στο κεφάλι μας από όταν πρωτοξεκινήσαμε την ενασχόληση με την ομάδα. Απλά δεν υπήρχαν τα χρήματα για να την υλοποιήσουμε. Αντί χορηγού σκεφτόμασταν να βάλουμε στη φανέλα μας το λογότυπο ενός σημαντικού ανθρωπιστικού ιδρύματος, όπως έχουν κάνει μεγάλες ομάδες -π.χ. η Μπαρτσελόνα που συνεργάστηκε με τη Unicef- για να προβάλουμε και να ενισχύσουμε το έργο του και να αποτελέσουμε ένα υγιές παράδειγμα σκέψης. Εμείς επιλέξαμε «Το Χαμόγελο του Παιδιού» επειδή είναι ένας σημαντικός οργανισμός για τα παιδιά και για εμάς το παιδί εχει εξέχουσα θέση στην αθλητική μας δράση. Συνομιλήσαμε με τους ανθρώπους του οργανισμού, μας έδωσαν έγκριση και το προχωρήσαμε. Κάναμε μία εντυπωσιακή παρουσίαση φανέλας και παράλληλα bazaar με είδη του «Χαμόγελου» προς οικονομική του ενίσχυση. Όλο αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του Λακωνικού Ποδοσφαίρου. Ο εκπρόσωπος του Οργανισμού μας είπε χαριτολογώντας: «τοπικό παίζετε ή SuperLeague;». Κι όλοι έδειξαν εντυπωσιασμένοι με την ιδέα μας, και φίλαθλοι και αξιωματούχοι του Δήμου Σπάρτης και της ΕΠΣ Λακωνίας. Κάποιοι φίλαθλοι, μάλιστα, παρήγγειλαν και τη φανέλα της ομάδας μας, γεγονός πρωτόγνωρο για ένα σωματείο που αγωνίζεται στη Β’ ερασιτεχνική κατηγορία!

– Το βίντεο με τη φανέλα με το «Χαμόγελο» είχε 15.000 προβολές στο διαδίκτυο σε τρεις μέρες! Σωστά;
   Γ.Β.: Τα δύο βίντεο που κάναμε ήταν πραγματικά εντυπωσιακά. Το ένα μάλιστα έπαιξε σε όλα τα μεγάλα αθλητικά site της χώρας. Ακόμα και σε τηλεοπτική εκπομπή πανελλήνιας εμβέλειας, όπως μας είπαν. Χωρίς υπερβολή για 2-3 μέρες όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα μίλαγε για την ομάδα της Κοκκινόραχης Σπάρτης που έχει σήμα το δικέφαλο του ΠΑΟΚ! Δεν ξέρω βέβαια, αν όλος αυτό ο ντόρος έκανε καλό στην ομάδα. Το αντίθετο! Μάλλον είχε αρνητικές συνέπειες. Μας ψώνισε, μας άγχωσε…; Δεν ξέρω!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Η φετινή πορεία ύστερα από τρία χρόνια σταδιακής αγωνιστικής ανόδου δεν ήταν η αναμενόμενη. Υπάρχουν θετικά ή ήταν μια καταστροφική χρονιά;
   Γ.Β.: Ναι, δεν ήταν καλή χρονιά η φετινή. Όμως, ακόμα και μέσα από μια καταστροφική χρονιά -όπως την ανέφερες- πάντα μπορούν να προκύψουν και θετικά στοιχεία. Αν τα εκμεταλλευτούμε θα μπορέσουμε να έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι πήγε στραβά, τι κάναμε λάθος, τι μπορούμε να διορθώσουμε και αν θα καταφέρουμε την επόμενη χρονιά να είμαστε πιο ανταγωνιστικοί.
   Χ.Β.: Απλά για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά θα πρέπει σε πρώτη φάση να αποφορτιστούμε από την φετινή χρονιά, να ηρεμήσουμε και να σκεφτούμε με ψυχραιμία την επόμενη μέρα.

– Ποια, λοιπόν, θα είναι η επόμενη μέρα στον Π.Α.Ο. Κοκκινόραχης;
   Γ.Β.: Η αλήθεια είναι πως σπάνια μιλούμε εκ των προτέρων για τα σχέδιά μας. Θέλουμε πρώτα να καθορίζουμε τον στόχο και μετά να τον παρουσιάζουμε˙ ακόμα και αν στο τέλος δεν καταφέρουμε να τον εκπληρώνουμε! Απαντώντας στην ερώτηση, όμως, θα σου πω ότι το Νο 1 για εμάς είναι να βρεθούν κι άλλα νέα άτομα για να μας πλαισιώσουν. Θα ήταν ευχής έργο! Έτσι θα ανανεωθεί το Δ.Σ., και σαν αποτέλεσμα θα έχει να καταμεριστούν ακόμη περισσότερο οι αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας. Αυτό θα αποτελέσει σημαντική βοήθεια για εμάς και την σωστότερη λειτουργία της ομάδας.

– Μια ιδιαίτερη δράση για ποδοσφαιρικό σωματείο είναι οι Ιππικοί Αγώνες; Πως προέκυψε η διοργάνωσή τους;
   Χ.Β.: Οι ιδέα για τους Ιππικούς Αγώνες έπεσε στο τραπέζι πριν από 6 χρόνια από ένα παλιό διοικητικό στέλεχος. Άρεσε σαν ιδέα, πραγματοποιήθηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι Ιππικοί Αγώνες πραγματοποιούνται μαζί με λαϊκό γλέντι ανήμερα του Αγίου Πνεύματος και αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο για το σωματείο μας. Αδιαμφισβήτητα είναι μία από τις δυσκολότερες και πιο απαιτητικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στο Νομό Λακωνίας. Η συγκεκριμένη εκδήλωση φαίνεται πως αρέσει στον κόσμο αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος -περίπου 2.000-2.500 άτομα- που συγκεντρώνεται για να τους παρακολουθήσει κάθε χρόνο στο Ιπποδρομιακό Πάρκο Κοκκινόραχης. Έχουμε επισκέπτες στο χωριό μας εκείνη την ημέρα από 4-5 νομούς της Πελοποννήσου! Η διοργάνωση των Ιππικών Αγώνων είναι μια πρόκληση για εμάς και κάθε χρόνο πασχίζουμε να εξελίσσουμε και να βελτιώνουμε την εκδήλωση. Για αυτό άλλωστε φτιάξαμε μόνοι μας -από το μηδέν- και το Ιπποδρομιακό Πάρκο.

– Το χωριό έχει αγκαλιάσει αυτή την προσπάθεια;
   Χ.Β.: Ο παπάς του χωριού μας, ο πατήρ Συμεών, είναι στο πλευρό μας από την πρώτη στιγμή που έμαθε ότι θα ασχοληθούμε με την ομάδα. Κάθε χρόνο στον αγιασμό μας δίνει κι ένα χρηματικό ποσό για να πάρουμε μπάλες και αθλητικό υλικό.
   Γ.Β.: Κατά τα άλλα δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως το χωριό έχει σταθεί αυτά τα τέσσερα χρόνια δίπλα στην ομάδα. Πέραν από το πανηγύρι που κάνουμε. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, εννοώ. Δεν αντιλαμβάνονται ότι παίζει μπάλα η ομάδα, γιατί η έδρα της είναι εκτός του χωριού τα τελευταία χρόνια. Αν είχαμε το γήπεδο μας σε χρήση νομίζω πως θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα.

– Μου έδωσες ωραία πάσα! Τι γίνεται με το γηπεδικό ζήτημα;
   Χ.Β.: Το γηπεδικό ζήτημα είναι ένα θέμα που απασχολεί μεγάλο μέρος των ερασιτεχνικών σωματείων στην περιοχή μας. Για εμάς είναι μια πικρή ιστορία και ύστερα από 12 χρόνια προσπαθειών δεν έχει ακόμα ευτυχή κατάληξη. Και αμφιβάλω αν θα έχει σύντομα. Τα προβλήματα που πρέπει να λυθούν για το γήπεδο της Κελεφίνας -ή πιο σωστά το Σαϊνοπούλειο Δημοτικό Γήπεδο «Γ. Αθανασιάδης»- είναι πέραν και πάνω των αρμοδιοτήτων μας. Δυστυχώς δεν έχει βρεθεί, ακόμα, οριστική λύση…
   Γ.Β.: Σίγουρα το γηπεδικό είναι το μελανότερο σημείο της ομάδας μας. Και πιστεύω ότι κάτι αντίστοιχο ισχύει κι από την πλευρά του γειτονικού Πανκλαδιατικού. Οι αρμόδιοι πρέπει επιτέλους να κάτσουν πάνω από το τραπέζι και να βρουν μια λύση. Δυστυχώς για περισσότερο από μία δεκαετία περιφερόμαστε στα γήπεδα σαν τσιγγάνοι… Ελπίζουμε στο επόμενο διάστημα να έχουμε θετικές εξελίξεις και να μπορέσουμε να γυρίσουμε επιτέλους στην φυσική μας έδρα.

– Πόσο δύσκολη είναι η ενασχόληση με τα διοικητικά του ποδοσφαίρου;
   Χ.Β.: Το πρωταρχικό πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ήταν το οικονομικό. Κυρίως σήμερα, που βιώνουμε μια κάκιστη οικονομική συγκυρία. Με το χρόνο όμως και με σωστή διαχείριση καταφέραμε να ξεπεράσουμε αυτόν τον πρώτο σκόπελο. Ήρθαμε αντιμέτωποι, όμως, και με άλλους όπως η έλλειψη σεβασμού και οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις…
   Γ.Β.: Ναι, ίσως το δυσκολότερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι αυτό που ειπώθηκε μόλις τώρα. Αντικρίσαμε συμπεριφορές που μας στεναχώρησαν, που μας έφταναν στα όρια μας, που μας έβγαλαν έξω απ τα ρούχα μας. Και κάποιες φορές ίσως μας έκαναν να ξεπεράσουμε και τα όρια μας, κάνοντάς μας ίδιους με εκείνους που κατακρίναμε. Ωστόσο, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος για πρώτη φορά με κάποιες τέτοιες καταστάσεις σίγουρα δεν μπορείς να τις διαχειριστείς με απόλυτη ορθότητα εξ αρχής. Στην πορεία εμείς βελτιωθήκαμε, αλλά η έλλειψη σεβασμού παραμένει…

– Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σήμερα;
   Χ.Β.: Δεν είναι ένα το πρόβλημα. Είναι πολλά! Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην σύγχρονη κοινωνία˙ γιατί το ποδόσφαιρο είναι καθρέπτης της κοινωνίας. Έχει χαθεί ο ρομαντισμός και η διάθεση για μπάλα. Τα παιδιά δεν παίζουν μπάλα στις γειτονιές και κατ’ επέκταση δεν βρίσκεις και νεαρούς αθλητές να στελεχώσουν τις ομάδες. Δεν υπάρχουν νεαροί ποδοσφαιριστές όπως παλιότερα. Είναι οι ρυθμοί ζωής τέτοιοι, λ.χ. φροντιστήρια, μαθήματα κ.ο.κ., που δεν δίνουν χώρο και χρόνο στα παιδιά για παιχνίδι.
   Γ.Β.: Έχει επικρατήσει μια νοοτροπία πως παίζω μπάλα για να βγάζω χρήματα. Λάθος. Το ποδόσφαιρο είναι πρωτίστως παιχνίδι και το παιχνίδι είναι χαρά. Σε μεγάλο βαθμό έχει χαθεί η αγάπη για το ποδόσφαιρο κι έχει αντικατασταθεί με αγάπη για τη δόξα από το ποδόσφαιρο. Βλέπεις ομάδες με εφήμερους στόχους, που κάνουν μέχρι και «εισαγωγή» παικτών μεγάλης ηλικίας από άλλους νομούς, αντί να ψάξουν, να εμπιστευτούν και να αναδείξουν νέα παιδιά από τον τόπο μας. Να μου επιτρέψεις να πω πως για αυτό θαυμάζω και τη δουλειά που γίνεται στην «Άμιλλα» Αγίου Ιωάννου. Δουλεύει με νεαρούς παίκτες από 14 ως 26 χρονών και έχει αποτελέσει την φετινή ευχάριστη έκπληξη σε ένα πρωτάθλημα κατά βάση «μισθοφόρων», όπως εκείνο της Α’ Κατηγορίας, καθώς φιγουράρει στην 5η θέση της βαθμολογίας. Αυτή η ομάδα είναι ένα φωτεινό παράδειγμα υγιούς αθλητικής νοοτροπίας. Κι ένα πρότυπο για όσους ασπάζονται αυτή τη νοοτροπία…

– Πως κατά τη γνώμη σας οι παράγοντες θα έπρεπε να αξιοποιούν και να επενδύουν το κεφάλαιο που διαθέτουν στο ποδόσφαιρο;
   Χ.Β.: Οι παράγοντες θα έπρεπε κατά την γνώμη μας να επενδύσουν πάνω στο ποδόσφαιρο και όχι πάνω σε παίχτες. Και τι θέλουμε να πούμε με αυτό… Καλύτερα να διαθέσουν τα χρήματα τους, σε υποδομές όπως στην δημιουργία κάποιου γυμναστήριού ή στην πρόσληψη ενός καλά καταρτισμένου προπονητικού επιτελείου, παρά στην μεταγραφή παιχτών με χρηματικές αποδοχές. Γιατί καλώς η κακώς στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα οι παίχτες έρχονται και παρέρχονται, οι βαθμολογικές θέσεις ξεχνιούνται με τον καιρό και τι μένει στο τέλος; Μένει η νοοτροπία και οι παροχές που μπορείς να προσφέρεις ως ομάδα στους αθλητές σου.
   Γ.Β.: Να διευκρινίσουμε κάτι σε αυτό το σημείο. Σε καμία περίπτωση δε θέλουμε να φανεί ότι όσοι παίχτες πληρώνονται δεν αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν. Απλά μιλάμε για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Και για να μπορέσουμε να εξελίξουμε ουσιαστικά λίγο παραπάνω το λακωνικό ποδόσφαιρο θα πρέπει οι παράγοντες να μην θέτουν εφήμερους στόχους αλλά μακροχρόνιους. Δημιουργώντας, επομένως, υποδομές δίνεται η δυνατότητα στους παίχτες να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους, να βελτιωθούν και γιατί όχι να προχωρήσουν και σε μεγαλύτερες κατηγορίες.

– Ποια είναι η κορυφαία στιγμή της ομάδας αγωνιστικά κι εξωαγωνιστικά αυτή την 4ετία;
   X.B.: Πραγματικά δύσκολη ερώτηση! Ίσως η απάντηση βρίσκεται στο παιχνίδι με τον Τρινασιακό στις 17 Νοεμβρίου 2013. Σε εκείνο το παιχνίδι η ομάδα μας κέρδισε τους φιλοξενούμενους με 1-0. Και δεν ήταν τόσο η πρώτη νίκη που πήρε ο «επανιδρυθέντας» Π.Α.Ο.Κ., αλλά ότι πετύχαμε το πρώτο μας γκολ σε αυτή τη νέα εποχή, μετά από δυο χρόνια απουσίας από τα λακωνικά γήπεδα. Ακόμα και τώρα θυμάμαι ξεκάθαρα την φάση και τις αντιδράσεις μας. Με το που κατέλεξε η μπάλα στα δίχτυα όλοι οι παίχτες μας μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και έγιναν ένα κουβάρι. Κάναμε λες και πήραμε το Champions League. Πραγματικά, τέτοιον πανηγυρισμό δεν έχω ξαναδεί σε τοπικό!
   Γ.Β.: Καλά όλα τα εξωαγωνιστικά που έχουμε κάνει, αλλά για μένα χωρίς το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι δεν θα υπήρχε ούτε το εξωαγωνιστικό. Για αυτό θεωρώ πως κορυφαία στιγμή είναι ότι η ομάδα κατάφερε μετά από δυο χρόνια απουσίας να επαναδραστηριοποιηθεί ενεργά στο αθλητικό γίγνεσθαι. Νομίζω ότι μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία, ζούμε μια μικρή «κορυφαία» στιγμή κάθε φορά που η ομάδα καταφέρνει και πατάει στο χορτάρι τις Κυριακές! Γιατί αυτό δεν είναι πλέον αυτονόητο…

– Βρισκόμαστε δευτερόλεπτα πριν το σφύριγμα της λήξης! Πως θα θέλατε να κλείσουμε την κουβέντα μας;
   Γ.Β.: Θα θέλαμε να αφιερώσουμε τη συνέντευξη αυτή σε όλους εκείνους που τίμησαν την ομάδα φορώντας και ιδρώνοντας τη φανέλα της…
   Χ.Β.: …και σε όσους αγωνίστηκαν απ’ το διοικητικό μετερίζι όλα αυτά τα χρόνια και «μάτωσαν» για να υπάρχει σήμερα ενεργός στα αθλητικά δρώμενα ο Π.Α.Ο. Κοκκινόραχης.

————————————–
– Τα «ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας» ήταν χορηγός της ομάδας του Π.Α.Ο. Κοκκινόραχης για την αγωνιστική περίοδο 2016-2017.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s