Χάρης Βασιλάκος

GKL_1684 - ΑντιγραφήΣυνέντευξη στο 
Νίκο Ι. Καρμοίρη

φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Τον γνώρισα αρκετά χρόνια πριν μέσα από την παράλληλη ενασχόλησή μας με τα κοινά. Είναι φιλόλογος και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ενεργά με τη δημοσιογραφία, όντας μάλιστα η πρωινή ενημερωτική φωνή του FLY 89,7 fm.

Πρωτοστατεί μιας παρέας από τη Βαμβακού, στην οποία έχουν δώσει άλλο νόημα και «νέα ζωή», φυσικά μέσα από δεκάδες δράσεις κι αποτελεί έναν ελπιδοφόρο εκπρόσωπο της νέας γενιάς που τολμά, δεν εφησυχάζει και δημιουργεί…

Ο λόγος για τον Χάρη Βασιλάκο, Πρόεδρο της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας, με τον οποίο βρεθήκαμε και συνομιλήσαμε στο φιλόξενο χώρο του Σαϊνοπουλείου, περπατώντας στην «οδό των ποιητών» του Άλσους.

Ο Χάρης Βασιλάκος μιλάει για την πνευματική δημιουργία στη Λακωνία, τη λογοτεχνία, την τέχνη και το βιβλίο που αγαπά, κάνοντας ενδιάμεσα μικρές αθλητικοπολιτιστικές παύσεις…

– Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Μετά από τόσες συνεντεύξεις καθημερινά πως είναι να είσαι εσύ στη θέση του συνεντευξιαζόμενου;
Να σου πω την αλήθεια είναι λίγο άβολο, αλλά ευχάριστο, γιατί σε γνωρίζω και δεν νοιώθω ότι πρέπει να μιλήσω με έναν άγνωστο. Νομίζω πως ταιριάζουν και τα χνώτα μας, είναι και ο χώρος τέτοιος και πιστεύω ότι την οικειότητα την έχουμε εξασφαλισμένη. Αλλά σίγουρα με ξενίζει όλο αυτό (σ.σ. γέλια)!

– Πως προέκυψε η ενασχόλησή σου με την Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας;
Όλα ξεκίνησαν ύστερα από ένα τηλεφώνημα του κ. Βασίλη Βλαχάκου, του τέως Προέδρου και ιδρυτή της Ένωσης, ο οποίος μου είπε ότι θέλει νέους ανθρώπους να βοηθήσουν. Μπορώ να σου πω ότι λόγω περιορισμένου χρόνου δεν ήταν κάτι που θεωρούσα ότι μπορώ να το υποστηρίξω στο 100%. Βέβαια, ακόμα το πιστεύω, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, μιας και κάποιες σκέψεις δεν μπορώ να τις αποδώσω όπως θέλω. Το ευχάριστο είναι ότι έχω ανθρώπους, συνεργάτες, συναδέλφους, φίλους, -πες το όπως θέλεις- έξι εντελώς διαφορετικά πρόσωπα μεταξύ τους κι ένας εγώ επτά, που νομίζω ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Βέβαια, είναι νωρίς ακόμη για να πούμε ότι έχουμε δεθεί στον απόλυτο βαθμό, αλλά να σου πω την αλήθεια, οι διαφορετικές καταβολές μας είναι και μια πρόκληση, γιατί πρέπει επιτέλους να καλλιεργήσουμε την κουλτούρα της συνεργασίας σε αυτόν τον τόπο. Δεν ήταν μια παρέα έτοιμη, ένα σύνολο που μετρούσε πολλά χρόνια λειτουργίας, μία συλλογικότητα όπου ο ένας ήξερε τον άλλον, ώστε να λειτουργούμε με κλειστά μάτια. Τώρα, πρέπει από την αρχή να συνδεθούμε και νομίζω ότι αυτό είναι και η γοητεία της όλης διαδικασίας.
   Βέβαια είμαι μέλος της Ένωσης σχεδόν από την ίδρυσή της, όμως δεν μπορώ να πω ότι ήμουν τόσο ενεργός όσο θα ήθελα. Ωστόσο αυτή η ενασχόληση είναι κάτι διαφορετικό, κάτι που πάντα με γοήτευε, γιατί μου έδινε ερεθίσματα. Δυστυχώς δεν έχουμε πολλά από αυτά στη Σπάρτη και δεν μιλάω για τα αυτονόητα ερεθίσματα, της εξόδου, του καφέ και του ποτού. Μιλάω για αυτά που έχουμε μέσα μας και θέλουμε λίγο να τα ξύσουμε, αλλά δεν μπορούμε εύκολα να το πράξουμε στη Σπάρτη και γενικότερα στη Λακωνία. Έτσι μέσω της Ε.Π.Δ.Λ. βρέθηκε ένα πρόσφορο έδαφος και ένα πλαίσιο στο οποίο σου λένε «έλα, τρέξε, δημιούργησε και μετά έλα να κριθείς». Συνηθίζω να λέω ότι παραλάβαμε κάτι πολύτιμο και θέλουμε να το πάμε ένα βήμα παραπέρα…

– Πως μπήκε το γράψιμο στη ζωή σου;
Το γράψιμο πρωτομπήκε στη ζωή μου στην Α’ Γυμνασίου, δειλά και από άλλη σκοπιά, αυτήν της μουσικής και των στίχων. Ξεκίνησα στη Γ’ Δημοτικού να ασχολούμαι με το πιάνο. Ένα απόγευμα Κυριακής -το θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά- για κάποιον ανεξήγητο λόγο (συνήθως έτσι λειτουργώ όλα τα χρόνια… κάτι γυρίζει μέσα μου, σαν ένα κλειδάκι) αποφάσισα να κάνω μια πρώτη απόπειρα σύνθεσης! Δεν μπορώ να σου περιγράψω καν τα πρώτα μου τραγούδια. Όταν τα θυμάμαι, γελάω…! Έτσι, σιγά σιγά, ξεκίνησε να με ενδιαφέρει αυτό το κομμάτι των στίχων. Τους δούλευα όλο και περισσότερο, έσκιζα, έγραφα ξανά. Στην πορεία οι στίχοι μετεξελιχθήκαν σε ποιήματα, τα ποιήματα έγιναν μικρές ιστοριούλες και κάπως έτσι φτάσαμε να μιλάμε για συγγραφή. Δεν μπορώ, όμως, να σου πω ότι μου αρέσει αυτός ο όρος, σε ότι έχει να κάνει με εμένα. Πιστεύω ακράδαντα αυτό που λέει ο Δημήτρης Αβούρης: «με ένα βιβλίο δε γίνεσαι συγγραφέας». Για το μόνο που μπορώ να σου μιλήσω με βεβαιότητα είναι ότι εκεί βρήκα ένα πεδίο έκφρασης. Αυτό είναι για μένα η γραφή, ένα πεδίο έκφρασης και τίποτε άλλο. Χωρίς φαμφάρες, χωρίς γαλόνια, χωρίς, χωρίς, χωρίς… Είναι πολύ μακριά από μένα όλα αυτά και μπορώ να σου πω ότι δεν τα θέλω κιόλας˙ και μιλάω ειλικρινά.

– Τι είναι το βιβλίο και η τέχνη για εσένα;
Το βιβλίο για μένα είναι μυρωδιά. Δεν μου αρέσει καθόλου που έχουμε περάσει πια στην εποχή του tablet και του ηλεκτρονικού βιβλίου. Ναι, σίγουρα πρόκειται για μία φοβερή ευκολία κι ένα μοναδικό επίτευγμα της τεχνολογίας, αλλά μας λείπουν οι μυρωδιές. Έχουμε μάθει στον περιορισμένο χρόνο μας να κάνουμε πράγματα τα οποία δεν μας δίνουν τροφή για σκέψη. Αν και υπήρξα τηλεορασόπληκτος, κάποια στιγμή αποφάσισα να την κλείσω μια και καλή. Το τηρώ ακόμη! Θεωρώ ότι το βιβλίο θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια μας, στο κρεβάτι μας, στο κομοδίνο μας, στη βιβλιοθήκη μας, να είναι αυτό που όχι μόνο θα μας δώσει γνώσεις, αλλά και θα κοσμήσει τον χώρο. Θα γίνει κτήμα και βίωμα. Απογοητεύομαι που φεύγουν τα παιδιά από το Λύκειο, εισάγονται στο Πανεπιστήμιο και έχουν συνδυάσει το βιβλίο με τις εξετάσεις. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να το αλλάξουμε όλο αυτό γιατί απαιτεί βούληση και από τις δύο πλευρές, απαιτεί ξερίζωμα νοοτροπίας. Σίγουρα, εσύ θα δώσεις στο παιδί το ερέθισμα ως εκπαιδευτικός, αλλά θα πρέπει και το παιδί να το αρπάξει, να το αξιοποιήσει, κάτι να το κάνει. Βέβαια, το λέω και το ξαναλέω ότι είμαι αισιόδοξος. Θεωρώ ότι κάτι θα γίνει στο τέλος. Αυτή δεν είναι κι η ιστορία μας; Πάντα στο παρά πέντε κάτι γινόταν …

– Έχεις εκδώσει μία ποιητική συλλογή. Μίλησέ μας για αυτή και για τη συνέχεια που έπεται…
Αυτή η συλλογή προχώρησε στη λογική της αυτοέκδοσης. Προέκυψαν, δηλαδή, κάποια αντίτυπα για προσωπική χρήση και για κάποιους φίλους, κυρίως για να ακούσω απόψεις, να τα πάρω εγώ στα χέρια μου και να τα κρατήσω, να μυρίσω λίγο το χαρτί… Αυτή η ποιητική συλλογή με τίτλο «Επιφάνεια» κυκλοφόρησε το 2008. Έκτοτε κάποιες σκέψεις περνούσαν πάλι στο χαρτί -είναι αυτό που λέω, ότι θέλω να βάζω τις λέξεις μου στη σειρά! Τώρα ήρθε η ώρα να εκδοθεί από τις εκδόσεις «Πνοή» μια ιστορία υπό τον τίτλο «Εκεί που πετάει ο νους» που περιλαμβάνει διηγήματα και ποιήματα, τα οποία όμως δένονται στο τέλος. Όλα αυτά αποτελούν μια ενιαία οντότητα, αλλά για λόγους πλοκής υπάρχει έντονα το στοιχείο της αποσπασματικότητας. Ελπίζω να πάνε όλα καλά. Οι εκδότες, ο κος Δημήτρης Καραναστάσης και η κα. Κάκια Ξύδη, θεωρούν πως μέχρι το καλοκαίρι θα κυκλοφορήσει. Περιμένουμε, λοιπόν …

– Ας επιστρέψουμε στα της Ένωσης. Είστε ένα νέο συμβούλιο με ορίζοντα 4ετίας. Ποιες είναι οι επόμενες δράσεις και το όραμά σας;
Η Ένωση λειτουργεί ως μία στέγη των ανθρώπων που θέλουν να εκφραστούν και όλο αυτό συμβαίνει στη νιοστή. Αν μπορούμε εμείς να εξασφαλίσουμε αυτή τη νιοστή, ή τουλάχιστον ένα μέρος της, θα είμαστε χαρούμενοι. Όσον αφορά το όραμα, δεν μπορώ να σου πω ότι υπάρχει μακροπρόθεσμο σχέδιο κι αυτό όχι στη λογική της έλλειψης σχεδιασμού ή οργάνωσης, αλλά γιατί θεωρούμε ότι τα αργά και σταθερά βήματα είναι αυτά που μπορούν στο τέλος να αφήσουν θετικό πρόσημο.   
   Οι επόμενες δραστηριότητες που προγραμματίζουμε είναι μια παραδοσιακή βραδιά, την οποία έχουμε ήδη αρχίσει να σχεδιάζουμε, καθώς κι ένας διαγωνισμός ποίησης και ζωγραφικής για παιδιά Δημοτικού και Γυμνασίου. Αυτό που, επίσης, θα θέλαμε πάρα πολύ να υλοποιηθεί είναι η δημιουργία ενός χώρου, ο οποίος θα λειτουργεί ως δανειστική βιβλιοθήκη και ως καλλιτεχνικό εργαστήρι. Για το σκοπό αυτό έχουμε δώσει τα χέρια με το Δήμαρχο Σπάρτης, ο οποίος μας έχει προσανατολίσει και μας έχει υποδείξει έναν συγκεκριμένο χώρο. Τώρα περιμένουμε να ολοκληρωθεί η γραφειοκρατική διαδικασία και να αρχίσουμε να βάφουμε, να τοποθετούμε τα έπιπλά μας, τα βιβλία μας κ.ο.κ.
   Αυτά σε πρώτο επίπεδο! Πιστεύω πάντως πως ζούμε σε μία εποχή ευκαιριών. Είμαι αισιόδοξος, γιατί οι δυσκολίες σε ωθούν να σκέφτεσαι, να μην επαναπαύεσαι ή τουλάχιστον να μην θέλεις να επαναπαύεσαι. Βέβαια, υπάρχουν δυσκολίες όσον αφορά το χρόνο˙ από τη μια αισθάνεσαι ότι τον έχεις μπροστά σου και είναι απεριόριστη η δυναμική του, από την άλλη σκέφτεσαι ότι πρέπει να γίνουν όλα τώρα, μιας και η χρονοτριβή κοστίζει … Βέβαια, ακόμη και η συνειδητοποίηση είναι ένα δώρο, όπως συνηθίζω να λέω …

– Στην πόλη μας συμβαίνουν συχνά βιβλιοπαρουσιάσεις. Έχει αυξηθεί ο αριθμός; Κατά πόσο η κρίση επηρεάζει το βιβλίο;
Οι βιβλιοπαρουσιάσεις σίγουρα έχουν αυξηθεί. Έχουν πολλαπλασιαστεί μπορώ να πω! Βέβαια δεν έχω σαφές μέτρο σύγκρισης, μιας και η βιβλιοπαρουσίαση μπήκε την τελευταία πενταετία στη ζωή μου. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι στο παρελθόν ούτε έπεφταν στα χέρια μου προσκλήσεις τόσο συχνά ούτε έβλεπα στο διαδίκτυο κάποιες ανακοινώσεις για παρουσιάσεις βιβλίων. Όπως είπα και νωρίτερα, ο κόσμος ψάχνει τρόπο έκφρασης και πεδίο δράσης. Θα έλεγα όμως ότι η κρίση επηρεάζει ως ένα βαθμό το βιβλίο˙ κυρίως τους ανθρώπους που ασχολούνται σε επίπεδο εκδόσεων και πωλήσεων. Από την άλλη, θεωρώ ότι το βιβλίο επηρεάζεται και θετικά απ’ την κρίση. Αυτή η συγκυρία σου δίνει περισσότερη ώθηση να ασχοληθείς με τη συγγραφή, είτε αυτή λέγεται μυθιστόρημα, είτε λέγεται ποίηση, είτε καλλιτεχνική δημιουργία σε ευρύτερη διάσταση. Θα σου πω αυτό που έχει γράψει ο Αναγνωστάκης … «Ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;». Αν δεν το κάνουμε τώρα, δεν θα το κάνουμε ποτέ! Καλύτερα να είμαστε δραστήριοι και ενεργοί σε περιόδους κατηφόρας και παρακμής, παρά να περιμένουμε τους περιβόητους μεσσίες. Δυστυχώς, δεν θα έρθουν ποτέ! Ευτυχώς, δεν θα έρθουν ποτέ…

– Ο Λάκωνας είναι από τους πολίτες που διαβάζει;
Θεωρώ ότι διαβάζει, αλλά διαβάζει συγκεκριμένα πράγματα. Σου λέω τι έχω ιχνηλατήσει. Δεν σημαίνει ότι η άποψή μου είναι και σωστή. Θεωρώ, λοιπόν, ότι υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που ασχολείται με την ανάγνωση βιβλίων, τα οποία έχουν να κάνουν με το σκληρό πυρήνα της Σπάρτης και ευρύτερα της Λακωνίας. Η αρχαιότητα, το Βυζάντιο ή οτιδήποτε αφορά την ιστορία της πόλης και του νομού μας. Υπάρχει, όμως, μία μερίδα ανθρώπων που ψάχνεται, ερευνά, αναζητά, ρωτάει… Ομολογώ ότι έχω βρει περισσότερα ευήκοα ώτα από όσα υπολόγιζα! Έχουμε τη φήμη ενός σκληρού γένους, μιας σκληρής γενιάς και πόλης. Στην πράξη θεωρώ ότι οι ευαισθησίες μας είναι περισσότερες και για αυτό το λόγο ψάχνουμε περισσότερες διεξόδους. Θέλω να πιστεύω πολύ σε αυτό…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Σαν εκπαιδευτικός, ποια θεωρείς ότι είναι η θέση της δημιουργίας στην ελληνική εκπαίδευση;
Δυστυχώς, σε αυτό το κομμάτι δεν θα έλεγα ότι είμαι πολύ αισιόδοξος. Από τη μία παρατηρώ λίγο μουδιασμένος τις νέες σκέψεις και τις νέες ιδέες των εφήβων, από την άλλη βλέπω ένα μούδιασμα και από τους εκπαιδευτικούς, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου πλευράς. Νομίζω ότι όλοι μαζί ψαχνόμαστε. Ελπίζω ότι αυτή η αναζήτηση με κάποιον τρόπο θα μας δώσει έναν κοινό τόπο.
   Θα ήθελα τα παιδιά να είναι πιο δημιουργικά, θα ήθελα να είναι πιο δραστήρια, θα ήθελα να ασχολούνται περισσότερο με την κριτική τους σκέψη, θα ήθελα, θα ήθελα, θα ήθελα… Αν το παιδί θέλει, κάπου εκεί θα μπει κι ο παράγοντας οικογένεια. Όσο κι αν πιστεύω ότι ο καθηγητής διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του παιδιού, είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι όλα ξεκινούν από το σπίτι. Αν το σπίτι σου δώσει το ερέθισμα, είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε στο μέγιστο βαθμό είτε στον ελάχιστο, κάτι θα «αρπάξεις» και με κάποιον τρόπο θα πορευτείς. Αν η οικογένεια σφυρίζει αδιάφορα και στέκεται μόνον στο πως θα σου καλύψει τις καταναλωτικές σου ανάγκες, το έχεις χάσει το παιχνίδι. Η εποχή δημιούργησε υπερκαταναλωτικές μηχανές και … ξέχασε να τους δώσει τροφή για σκέψη.

– Εστιάσαμε στο βιβλίο. Όμως η Ε.Π.Δ.Λ. έχει και καλλιτεχνικό τμήμα. Σωστά;
Ναι! Έχει καλλιτεχνικό τμήμα, επικεφαλής του οποίου είναι η κα. Άννα Ζήτη. Το καλλιτεχνικό τμήμα μπορώ να πω ότι είναι ιδιαίτερα δραστήριο και σε πολλές περιπτώσεις εξελίσσεται σε έναν ισχυρό πυρήνα της Ένωσης. Μάλιστα προγραμματίζουμε για το τέλος του ερχόμενου Σεπτεμβρίου μία κεντρική έκθεση με θέμα την Λακωνία, στην οποία θα εκτεθούν -στο κέντρο της Σπάρτης- έργα των μελών μας. Ευελπιστούμε ότι όλο αυτό θα αποτελέσει ένα έναυσμα για να ανοίξει κι άλλο η αγκαλιά μας και να έρθουν κι άλλοι άνθρωποι να εγγραφούν ως μέλη στην Ένωση. Αυτός είναι ένας από τους πολύ σημαντικούς στόχους, το να έρθουν δηλαδή άνθρωποι κάθε ηλικίας και να αγκαλιάσουν όλη αυτή την προσπάθεια, διότι θεωρώ ότι έχουμε πολλά περιθώρια βελτίωσης κι εξέλιξης.
Με την ευκαιρία να σου πω ότι εκτός από την κα. Ζήτη, την οποία προανέφερα, στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης είναι η κα. Ελένη Τζικάκου υπεύθυνη λογοτεχνικού τμήματος, η κα. Ουρανία Μπούρτζινου, γενική γραμματέας, και οι κύριοι Δημήτρης Διαμαντάκος, ταμίας, Γιώργος Δημακόγιαννης, αντιπρόεδρος και Τάσος Βεκράκος, υπεύθυνος τύπου.

– Ωραία Ελένη και Ένωση. Ποια η σχέση τους;
Η Ωραία Ελένη αποτέλεσε ένα πολύ σοβαρό θέμα για το Κέντρο Σπαρτιατικών Μελετών, ένα ακόμα τμήμα της Ένωσης, το οποίο καθοδηγείται από την κα. Αγγελική Αργειτάκου. Η Ωραία Ελένη είναι, επίσης, το θέμα του διαγωνισμού ποίησης και ζωγραφικής, που βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι ένα θέμα, το οποίο δεν εξαντλείται ποτέ! Αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν έχουμε μία συγκεκριμένη εικόνα για την Ωραία Ελένη μπορούμε να καταλάβουμε την πολυεπίπεδη μορφή που κατάφερε ο Όμηρος να της προσδώσει συνειδητά ή ασυνείδητα. Νομίζω ότι έχουμε πολλά ακόμα να ψάξουμε και να ερευνήσουμε για το θέμα αυτό.

– Επιστροφή σε κάτι πιο προσωπικό. «ΦΥΣΗκά Βαμβακού»;
(σ.σ. γέλια) Αυτή είναι μια άλλη ευαίσθητη χορδή˙ ίσως η πιο ευαίσθητη, γιατί η Βαμβακού είναι αυτό που αποκαλούμε καταφύγιο. Στον Πολιτιστικό Σύλλογο «Νέα Ζωή» της Βαμβακούς είμαστε μια παρέα επτά ανθρώπων που μεγαλώνουμε μαζί, που μαλώνουμε μαζί, που συμφωνούμε μαζί, που γκρινιάζουμε, που χαιρόμαστε, που χαμογελάμε, που δημιουργούμε… Πραγματικά, για εμάς η Βαμβακού αποτελεί… φωλιά. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν γίνει περίπου εβδομήντα εκδηλώσεις. Δεν είναι τόσο η ποσότητα των εκδηλώσεων που μας ενδιαφέρει όσο η ποιότητα. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να δημιουργηθεί ένα έντυπο με τις δραστηριότητες των τελευταίων ετών κι εκεί μπορώ να πω ότι χτύπησε αυτή η ευαίσθητη χορδή ξανά, γιατί άρχισα να συνειδητοποιώ όσα έχει πετύχει η ομάδα μας. Τώρα, ετοιμαζόμαστε για τον 5ο Κύκλο Εκδηλώσεων «ΦΥΣΗκά Βαμβακού», ο οποίος επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις!
   Πολλές φορές, συζητάμε με τα παιδιά στη «Νέα Ζωή» κατά πόσο είναι εύκολο να διορθώσεις τα λάθη που έχουν προκύψει από το παρελθόν ή κατά πόσο είναι εύκολο να κληρονομήσεις… «αμαρτήματα» του χθες και να τα διαχειριστείς. Γι’ αυτό η λογική μας είναι να σχεδιάζουμε τα πάντα από μηδενική βάση και με το σκεπτικό ότι τώρα ξεκινάμε! Αρκετές φορές αναρωτηθήκαμε τι παραπάνω μπορεί να δρομολογηθεί σ’ ένα χωριό που έχει επτά μόνιμους κατοίκους (!). Έτσι, τους τελευταίους μήνες έχουμε αρχίσει να δουλεύουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν ξέρω που θα μας οδηγήσει και σίγουρα όλο αυτό μας προκαλεί αρκετό άγχος. Πάντως είτε τα καταφέρουμε είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι μέσα από την προσπάθειά μας, θα έχουμε βγει πολύ πιο δυνατοί… Θεωρώ ότι όλη αυτή η δραστηριότητα μέσα από τη Νέα Ζωή σταδιακά άρχισε να αλλάζει το σκεπτικό μας και να μας διαμορφώνει.

– Εκτός των άλλων ασχολείσαι με το διοικείν και στον αθλητισμό μέσω της ομάδας καλαθοσφαίρισης του «Λακωνικού»…
Ο Λακωνικός είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου. Είμαστε μια παρέα, η οποία προσπαθεί να λειτουργεί -στο μέτρο του εφικτού- με επαγγελματικό τρόπο σε ερασιτεχνικές κατηγορίες. Θέλουμε πολύ όλο αυτό να μεγαλώσει. Έχουμε να χαιρόμαστε για διάφορα πράγματα. Πρώτα από όλα, επειδή μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους γονείς και τα παιδιά. Ο σκοπός, μεταξύ άλλων, είναι να συμβάλουμε, στην εξέλιξη των παικτών τόσο σε αθλητικό όσο και προσωπικό επίπεδο. Ύστερα από 6 χρόνια λειτουργίας της ομάδας του Λακωνικού, με στελεχωμένα όλα τα τμήματα, με 100 παίκτες σε όλες τις κατηγορίες, με αναπτυξιακές κινήσεις, όπως η πρόσφατη συνεργασία με τον πρώην διεθνή καλαθοσφαιριστή Νίκο Μπουντούρη, και πολλά ακόμη, αισθανόμαστε ότι χτίζεται σταδιακά ένα σημαντικό αθλητικό μέγεθος στο νομό.

– Η τόσο ενεργή ενασχόλησή σου με το κοινά περιορίζει τον προσωπικό σου χρόνο;
Μπορώ να σου πω ότι το χρόνο μου δεν τον περιορίζουν τόσο οι δραστηριότητες με τους συλλόγους όσο οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ωστόσο, προσπαθώ να κλέψω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ από τη ζωή μου, για να τον κάνω ελεύθερο! Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν μπορώ να κάτσω στο κρεβάτι και να χαζέψω το ταβάνι… Για κάποιο λόγο, τον οποίο ακόμη προσπαθώ να εξηγήσω, δεν μπορώ να εφησυχάσω. Ο προσωπικός μου χρόνος διοχετεύεται σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια στην ενασχόλησή μου με τη «Νέα Ζωή», το «Λακωνικό B.C.» και την Ένωση Πνευματικών Δημιουργών. Όλη αυτή τη δραστηριότητα τη χαίρομαι, βρε παιδί μου!

– Πιστεύεις πως ο κόσμος έχει απαξιώσει τα κοινά; Πως εξηγείς ότι πολλές φορές υπάρχουν άτομα που ασχολούνται με πλέον του ενός φορέα κι άλλα που αποφεύγουν να ασχοληθούν με το κοινωνικό σύνολο;
Σε αυτό δεν έχω ακόμη συγκεκριμένη άποψη. Δεν έχω κατασταλάξει. Ίσως, διότι από τη μια θα περίμενα και θα ήθελα να βλέπω κατά δεκάδες ή κατά εκατοντάδες τους νέους να ασχολούνται με τα κοινά και να πιστεύουν ότι τώρα είναι η δική τους η ώρα, από την άλλη μπαίνει αυτό που σου είπα και πριν… Δηλαδή, τί γίνεται με τις «αμαρτίες» του παρελθόντος και γιατί να τις κληρονομήσω! Δεν μπορώ να φτιάξω κάτι καινούργιο; Δεν μπορώ να φτιάξω μια Νέα Κοινωνία; Δεν το θέτω στη βάση ενός ιδεαλιστή που τα βλέπει όλα με τη λογική του οράματος ή ρομαντικά και ιδανικά. Μιλάω καθαρά ρεαλιστικά και πρακτικά. Μακάρι να μπορούσαν ν΄ ανέβουν κι άλλοι σε αυτό το άρμα της συνεργασίας και της δημιουργίας. Πραγματικά το θεωρώ άδικο που δεν συμβαίνει. Δυστυχώς, η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν τα έχουμε πάει και τόσο καλά στον τομέα της συνεργασίας. Έτσι δεν είναι…;

– Νομίζω είσαι ο «άνθρωπος-βιβλιοπαρουσίαση» του νομού! Έχεις μετρήσει ποτέ πόσες βιβλιοπαρουσιάσεις έχεις κάνει έως σήμερα;
Μάλλον πρέπει σιγά σιγά να τις περιορίζω (σ.σ. γέλια)… Όχι! Δεν τις έχω μετρήσει. Είναι σίγουρα αρκετές. Αλλά ξέρεις γιατί μου αρέσει; Γιατί πρέπει να κάνω δύο πράγματα και να ανταποκριθώ σε ένα διπλό ρόλο. Ο ένας είναι αυτός του αναγνώστη στην αρχή και στη συνέχεια εκείνος του ανθρώπου που όχι μόνον θα πρέπει να βγάλει ένα απόσταγμα, αλλά να το διοχετεύσει και στο κοινό. Δεν είναι εύκολη διαδικασία η βιβλιοπαρουσίαση.
Πολύ δύσκολα θα πω σε κάποιον συγγραφέα ότι δεν θα αναλάβω την παρουσίαση του βιβλίου του. Όχι μόνο γιατί είναι τιμητικό -αν και έχει γίνει πολύ κλισέ πια αυτή η ατάκα- αλλά γιατί είναι και πολύ γοητευτικό να έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο, να κρατάει το «παιδί» του -όπως πολύ τυπικά συνηθίζουμε να λέμε- και να σου το εμπιστεύεται. Να σου λέει «διάβασέ το, πες μου μετά ποιες είναι οι απόψεις, οι εντυπώσεις σου και μοιράσου τες με το αναγνωστικό κοινό». Για αυτό ακριβώς νοιώθω ότι στο μέτρο που μου αναλογεί και όσο βαστούν τα χέρια και το μυαλό μου θα το κάνω δίχως εξαιρέσεις.

– Αντί επιλόγου, με ποιο αγαπημένο απόσπασμα από βιβλίο θα ήθελες να κλείσουμε την κουβέντα μας;
Θα σου πω τη φράση του Καζαντζάκη που προσπαθώ να την έχω μπροστά μου καθημερινά: «Να αγαπάς την ευθύνη! Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω». Είναι κάτι που πιστεύω βαθιά. Σ΄ ένα σύνολο περίπου δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων, αν ο καθένας είχε μάθει να λειτουργεί ομαδικά, συλλογικά, θα έπαιρνε την ευθύνη που του αναλογούσε, θα τη χαιρόταν, θα τη σεβόταν, θα την επέστρεφε και θα την έκανε πάλι δική του… Ας κλείσουμε έτσι, λοιπόν: «να αγαπάμε την ευθύνη»!

———————

* Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε ένα μαρτιάτικο μεσημέρι στο Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο και Άλσος. Ευχαριστούμε το Σαϊνοπούλειο Ίδρυμα για τη φιλοξενία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s