Σοφία Παινέση – Άννα Σωπιάδου

GKL_6223

Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Είχαμε δώσει σημείο συνάντησης στο προαύλιο του ειδικού σχολείου στον Καραβά. Αφορμή στάθηκε το πρώτο σχολικό κουδούνι και η έναρξη μιας ακόμα σχολικής χρονιάς. Πόσα πράγματα, άραγε, μπορεί να μάθει κάποιος συζητώντας με δύο εκπαιδευτικούς;

Ο λόγος για τη Σοφία Παινέση, διευθύντρια μέχρι πέρυσι του Ειδικού Δημοτικού και Νηπιαγωγείου Σπάρτης* και την Άννα Σωπιάδου, διευθύντρια του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Μυστρά. Φιλοξενώντας τες, το γυναικείο φύλλο κάνει την εμφάνιση του στα «Πρόσωπα» με μία διπλή – για πρώτη φορά στη Λακωνία – συνέντευξη.

Η κυρία Άννα και η κυρία Σοφία, όπως συνηθίζουν να τις αποκαλούν οι μαθητές τους, παραχωρώντας μια ιδιαίτερα ζεστή και ενδιαφέρουσα συνέντευξη παρουσιάζουν τα ειδικά σχολεία που υπηρετούν, εστιάζουν στα προβλήματα και παίρνουν ανάσες από τις καθημερινές ευχάριστες στιγμές, μιλούν για την ειδική αγωγή και… παραδίδουν μαθήματα μιλώντας για πολλά ακόμα, τα οποία αξίζει να διαβάσετε.
Δώστε, λοιπόν, προσοχή! Το κουδούνι χτύπησε…

– Τι είναι το ειδικό σχολείο και σε ποιους μαθητές απευθύνεται;
       Σ.Π.: Το Ειδικό Σχολείο είναι ένα σχολείο που φοιτούν παιδιά, τα οποία αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα, τα οποία δεν τους επιτρέπουν να παρακολουθήσουν μέσα σε ένα γενικό σχολείο γιατί χρειάζονται μία επιπλέον βοήθεια, π.χ. εργοθεραπευτή, λογοθεραπευτή, ψυχολόγο κ.ά. Είναι παιδιά τα οποία μπορεί να αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα που να συνοδεύονται από νοητική στέρηση, να έχουν πολλαπλές αναπηρίες, παιδιά τα οποία έχουνε πρόβλημα αυτισμού, ή σύνδρομο ντάουν, ή και προβλήματα ακοής και ομιλίας.
       Το ειδικό δημοτικό ανήκει στην Α’/θμια εκπαίδευση καθώς και το ειδικό νηπιαγωγείο στο οποίο φοιτούν νήπια με ανάλογες δυσκολίες. Στο νηπιαγωγείο μπορούν να μείνουν από 4 μέχρι 7 ετών, παραπάνω δηλαδή από ότι είναι σε ένα γενικό νηπιαγωγείο και στο δημοτικό μέχρι 15 ετών, γιατί εννοείτε πως οι τάξεις δεν είναι όπως σε ένα κανονικό σχολείο. Τα παιδιά τυπικά μπαίνουνε σε τάξεις αλλά είναι χωρισμένα σε επίπεδα, κατώτερο μέσο, ανώτερο επίπεδο. Όταν τελειώνουν από εμάς θα έρθουν στο ειδικό σχολείο της δευτεροβάθμιας…
αννα σωπιαδου        Α.Σ.: Το δικό μας σχολείο (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.) είναι περισσότερο προσανατολισμένο προς επαγγελματικές κατευθύνσεις για την ανάπτυξη κοινωνικών και επαγγελματικών δεξιοτήτων. Εμείς είμαστε η συνέχειά του Ειδικού Δημοτικού καθώς τα παιδιά που φοιτούν εδώ προέρχονται κυρίως από εκεί. Πολύ συχνά, όμως, έρχονται παιδιά και από Δημοτικά γενικής εκπαίδευσης ή παιδιά τα οποία ξεκινάνε το Γυμνάσιο αλλά δεν καταφέρνουν να φοιτήσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί, ενώ στην Α’/θμια υπάρχουν πολλά τμήματα ένταξης και παιδιά με απλές μαθησιακές δυσκολίες καταφέρνουν να τελειώσουν τα Δημοτικά γενικής αγωγής με υποστήριξη από δάσκαλο ειδικής αγωγής, δυστυχώς στη Β’/θμια δεν υπάρχουν, ή ενώ έχουνε ιδρυθεί δεν λειτουργούν. Στη Σπάρτη μόνο στο 1ο Γυμνάσιο λειτουργεί τμήμα ένταξης. Στο Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης μπορούν να εγγραφούν παιδιά μέχρι 16 χρονών. Προϋπόθεση για να εγγραφούν στο σχολείο μας είναι να έχουν απολυτήριο Δημοτικού σχολείου, γνωμάτευση από το ΚΕΔΔΥ που να προτείνει το σχολείο μας ως το σχολείο που πρέπει να φοιτήσει ο μαθητής και τη σύμφωνη γνώμη του γονέα/κηδεμόνα.

– Πότε η ειδική αγωγή άρχισε να εφαρμόζεται στην Ελλάδα; Ποια τα πρώτα σχολεία ειδικής αγωγής και πότε ιδρύθηκαν στη Λακωνία;
σοφια παινεση       Σ.Π.: Η ειδική αγωγή στην Ελλάδα άρχισε να εφαρμόζεται τη δεκαετία του 1970. Όχι με εξολοκλήρου ειδικά σχολεία, αλλά με τμήματα ένταξης για παιδιά που είχαν μαθησιακές δυσκολίες, τα οποία άρχισαν συστηματικά να λειτουργούν μέσα στα σχολεία. Στην πορεία σιγά σιγά φτιάχτηκαν και τα πρώτα ειδικά σχολεία.
       Βέβαια, τα ειδικά σχολεία υπήρξαν και υπάρχουν γονείς που δεν τα αποδέχονται πολύ και αυτό είναι μεγάλο λάθος. Προτιμάει, δηλαδή, ένας γονιός παρά τα προβλήματα του παιδιού του να το στέλνει σε γενικό σχολείο, γιατί θεωρεί πως αν έρθει στο ειδικό θα του μπει κάποια ταμπέλα. Στο ειδικό σχολείο όμως, αν λειτουργεί σωστά, διαθέτοντας όλες τις ειδικότητες, το παιδί θα βοηθηθεί πραγματικά.
       Όσον αφορά το πότε ιδρύθηκαν, το ειδικό δημοτικό της Σπάρτης λειτούργησε για πρώτη φορά το 2004 και στεγάζεται στο Συκαράκι έως σήμερα. Των Μολάων ξεκίνησε το 2009-2010 και εκείνη τη χρονιά ιδρύθηκε και το ειδικό νηπιαγωγείο στο Συκαράκι.
       Α.Σ.: Το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. ιδρύθηκε το 2002-2003 και στεγάστηκε στο Παρόρι και από το2008-2009 φιλοξενείται στο Προκάτ Τριθέσιο Νηπιαγωγείο στον Καραβά.

– Πως ένας δάσκαλος, ή ένας εκπαιδευτικός γενικότερα, αποφασίζει να ασχοληθεί με την ειδική αγωγή; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι το λειτούργημα που επιτελείτε;
        Σ.Π.: Σήμερα υπάρχει η σχολή ειδικής αγωγής στο Βόλο, όπου τα παιδιά περνάνε κατευθείαν με τις πανελλήνιες εξετάσεις. Παλιότερα έπρεπε πρώτα να τελειώσεις το παιδαγωγικό, να δουλέψεις τρία χρόνια σαν μόνιμος, όχι σαν αναπληρωτής, και ύστερα να δώσεις εξετάσεις για να περάσεις μετεκπαίδευση στην ειδική αγωγή για δύο χρόνια. Αρχικά μόνο σε Αθήνα ή Θεσσαλονίκη και αργότερα σε όποιο πανεπιστήμιο υπήρχε παιδαγωγικό τμήμα.
       Α.Σ.: Για τη Β’/θμια και συγκεκριμένα στο ΤΕΦΑΑ που τελείωσα δεν υπήρχε κατεύθυνση ειδικής αγωγής. Εμείς μόνο με μεταπτυχιακά μπορούσαμε να εξειδικευτούμε. Εγώ ήθελα να κάνω μεταπτυχιακό στην ψυχολογία, όμως με είχε επηρεάσει τότε μια καθηγήτριά μου, η οποία ήταν ο μέντοράς μου και με είχε κατευθύνει στην ειδική αγωγή.
       Σ.Π.: Κι εμένα με ενδιέφερε η ψυχολογία και περισσότερο η παιδοψυχολογία. Έτσι στράφηκα στην ειδική αγωγή, η οποία ήταν πιο κοντά σε αυτό που με ενδιέφερε.
Και ξέρεις πως είχα επηρεαστεί; Όταν ήμουν μικρή και πήγαινα στο πανηγύρι του Μυστρά με τον πατέρα μου, ήταν ένα παιδάκι στην ηλικία μου με βαριά μορφή αναπηρίας που καθόταν σε ένα καροτσάκι και πούλαγε μαντήλια. Είχα ρωτήσει τότε τον πατέρα μου γιατί δεν το πάνε σε έναν γιατρό να γίνει καλά, γιατί στα 5 μου πίστευα όπως κάθε παιδί πως όλα λύνονται με το γιατρό. Όταν μου εξήγησε πως δεν μπορούν όλα να θεραπευτούν και συνέχισα να έχω απορίες, ο πατέρα μου μού είπε πως χρειάζεται μόνο να το προσέχουν και να το αγαπάνε. Έτσι είχαμε μάθει, άλλωστε στο χωριό μας ήμασταν πάντοτε, σαν κοινωνία, ανεκτικοί στη διαφορετικότητα και είχαμε συνηθίσει…
       Α.Σ.: Έχω κι εγώ αντίστοιχες εμπειρίες. Όταν ήμουν μικρή η οικογένειά μου φιλοξενούσε έναν άνθρωπο που είχε περάσει μηνιγγίτιδα και του είχε αφήσει πολλά προβλήματα. Τον είχαν εγκαταλείψει οι δικοί του και έμενε σε μοναστήρι. Κατά περιόδους έκανε το γυρολόγο και πουλούσε κάποια μικρά πράγματα. Τον φωνάζανε χαϊδευτικά Αποστολάκη. Ο πατέρας μου που τον είχε δει είχε στεναχωρηθεί πάρα πολύ γιατί ήταν απεριποίητος και άπλυτος. Τον έφερε σπίτι τον περιποιήθηκε μαζί με τη μητέρα μου και του έδωσαν καθαρά ρούχα. Από τότε ερχότανε τακτικά στο σπίτι μας και έμενε εκεί γύρω στη μία εβδομάδα. Έχω αρκετές τέτοιου είδους παιδικές μνήμες.
       Σ.Π.: Για εμένα άτομα με ειδικές ανάγκες είμαστε όλοι. Και ποιο είναι ειδική ανάγκη; Μόνο εκείνο που φαίνεται; Εκείνο που δεν φαίνεται; Η έλλειψη ανθρωπιάς και ευαισθησίας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα.

– Ποια είναι η πρόοδος και η εξέλιξη που παρουσιάζουν οι μαθητές φοιτώντας σε ένα ειδικό σχολείο;
       Σ.Π.: Η δουλειά και η εξέλιξη είναι ανά περίπτωση διαφορετική, ανάλογα με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το κάθε παιδί, το δείκτη νοημοσύνης που έχει και ούτω καθεξής. Είχαμε, για παράδειγμα, παιδιά που ήταν στερητικό το οικογενειακό τους περιβάλλον. Αυτά τα παιδιά αν βρίσκονταν σε ένα γενικό σχολείο με τμήμα ένταξης θα μπορούσαν να σταθούν και εκεί. Ερχόμενα σε εμάς, όσον αφορά στο μαθησιακό κομμάτι, μαθαίνουν να γράφουν, να διαβάζουν κ.λ.π. και κατόπιν σε συνεργασία με την κοινωνική λειτουργό και την ψυχολόγο, οι οποίες αρκετές φορές πήγαιναν και τα απογεύματα στο σπίτι, κατάφεραν τα παιδιά αυτά να ενταχθούν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό.
       Οι προσεγγίσεις διαφέρουν κατά περίπτωση. Μπορεί όλο το χρόνο ο στόχος μας για ένα παιδί να είναι να καθίσει πέντε λεπτά σε μία καρέκλα. Σε κάποιον μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά για εμάς και το παιδί είναι πολύ σημαντικό. Όταν, για παράδειγμα, ένα παιδί κατάφερε να πάει για πρώτη φορά στην τουαλέτα μόνο του έγινε «γιορτή» μέσα στο σχολείο. Γιατί ήταν ένας στόχος που καταφέραμε να πετύχουμε… Είναι διαφορετικοί οι στόχοι μας από ένα γενικό σχολείο.
       Α.Σ.: Οι στόχοι που θέτουμε είναι πάντα εξατομικευμένοι, γιατί αντιμετωπίζουμε με διαφορετικό τρόπο την κάθε περίπτωση. Το σίγουρο είναι πως όλα τα παιδιά φεύγοντας από το σχολείο έχουνε πάρει πράγματα. Ανάλογα, βέβαια, με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αλλά είναι δεδομένο πως όλα, είτε λίγο, είτε πολύ ωφελούνται..
       Σ.Π.: Με τους γονείς έχουμε, επίσης, πολύ καλή σχέση, οικογενειακή θα μπορούσα να πω, μιας και είμαστε μικρό σχολείο. Οι γονείς ξέρουν πως τα παιδιά τους θα είναι προσεγμένα και δεν πάθουν τίποτα και είναι πολλή μεγάλη ανακούφιση αυτό για εκείνους. Ξέρουν ότι τους αγαπάμε και πολλές φορές δεν περιοριζόμαστε μόνο στο χώρο του σχολείου, αλλά θα βρεθούμε κι έξω… Τις μέρες που δεν έρχονται τα παιδιά στο σχολείο στενοχωρούνται και οι γονείς και τα παιδιά.
       Α.Σ.: Όταν έρχεται η εποχή να πάνε διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι, τα παιδιά συνήθως στενοχωριούνται και αρκετές φορές κλαίνε γιατί δεν θέλουν να φύγουν επειδή τους αρέσει εδώ.
       Σ.Π.: Είναι τα πιο χαρούμενα παιδιά στον κόσμο. Μακάρι όλα τα παιδιά να πηγαίνανε με την ίδια όρεξη στο σχολείο… Και εντύπωση σε εμάς μας έχει κάνει το πόσο βοηθάει το ένα παιδί το άλλο. Είναι τρομερό. Πρώτα από όλα κανένα δεν θα κοροϊδέψει το άλλο, ξέρουν ότι είναι αποδεκτά. Πρέπει να δεις πως νοιάζεται το ένα για το άλλο.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Ποια τα εργαστήρια που πραγματοποιούνται στα ειδικά σχολεία και ποιες οι δεξιότητες που καλλιεργούνται στους μαθητές;
       Α.Σ.: Τα παιδιά πρέπει να έχουν αποκτήσει κάποιες δεξιότητες στην ανάγνωση, στη γραφή και στα μαθηματικά όταν έρχονται στη Β’/θμια εκπαίδευση, γιατί εμείς δεν έχουμε ως στόχο να τα μάθουμε να γράφουν ή να διαβάζουν, αλλά να προσπαθούμε να τους διατηρήσουμε αυτά που ήδη έχουνε μάθει. Φυσικά, επειδή το μάθημα είναι εξατομικευμένο όσο μπορούμε κι εμείς τους καλλιεργούμε κάποιες επιπλέον δεξιότητες, αλλά δεν είναι ο στόχος αυτού του σχολείου το να μάθουν τα παιδιά γραφή, ανάγνωση και μαθηματικά.
       Το σχολείο μας είναι εργαστηριοκεντρικό. Τα παιδιά παρακολουθούν δυο με τρία εργαστήρια, ένα κύριο που καλύπτει και το 1/3 του προγράμματός τους, 10 ώρες δηλαδή την εβδομάδα, και ένα δευτερεύον 4 ώρες ή δύο δευτερεύοντα από 2 ώρες. Στο δικό μας Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. έχουμε τα εξής εργαστήρια: Μαγειρική- Ζαχαροπλαστική, Αυτόνομη Διαβίωση, Φυτικών και Ζωικών Προϊόντων και Ξυλουργική – Ξυλογλυπτική.
Εκτός από τα εργαστήρια, τα παιδιά κάνουν Γλώσσα, Μαθηματικά και ένα μάθημα που λέγεται Κοινωνική και Επαγγελματική Αγωγή, μέσα στο οποίο μπορεί να ενταχθεί ένα πολύ μεγάλο φάσμα αντικειμένων από σωματική υγιεινή, διατροφή, κυκλοφοριακή αγωγή, κοινωνικές δεξιότητες… Σε αυτό το μάθημα πολλές φορές το έναυσμα το παίρνει ο καθηγητής από διάφορα θέματα που προκύπτουνε στην τάξη ή στο σχολείο και μπορεί πάνω σε αυτά να βοηθήσει τα παιδιά να αποκτήσουν κάποιες γνώσεις.
Επίσης κάνουνε Μουσική, Αισθητική Αγωγή και Γυμναστική, όταν το σχολείο στελεχώνεται με αντίστοιχους καθηγητές.
       Σ.Π.: Η Β’/βάθμια λειτουργεί ακριβώς με το σύστημα της Β’/βάθμιας με τις ειδικότητες κ.λ.π. Αντίθετα, στο ειδικό δημοτικό και νηπιαγωγείο ο δάσκαλος αναλαμβάνει τα πάντα εκτός από τη γυμναστική και τη μουσική. Υπάρχει ο γνωστικός τομέας, δηλαδή να μαθαίνουν τα παιδιά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά περισσότερο δίνουμε σημασία στην αυτοεξυπηρέτηση και στην κοινωνική προσαρμογή του παιδιού, τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Σε εμάς υπάρχει, για παράδειγμα, μεγάλος αριθμός παιδιών που δεν έχει λόγο. Έτσι η ιδιαιτερότητα του μαθητή καθορίζει τον τρόπο και το περιεχόμενο της μάθησης. Επιθυμητός στόχος για κάθε παιδί είναι να μπορέσει να αξιοποιήσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του για να καταφέρει στην καθημερινότητά του να είναι όσο πιο αυτόνομο και ανεξάρτητο γίνεται.
       Α.Σ.: Το θέμα της αυτοεξυπηρέτησης συνεχίζεται και στο Ε.Ε.Ε.Ε.Κ., με διάφορα προγράμματα αλλά και εργαστήρια, όπως το εργαστήριο Αυτόνομης Διαβίωσης. Σε αυτό το εργαστήριο προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά πράγματα χρήσιμα για την αυτοεξυπηρέτησή τους. Κανονικά έπρεπε να υπάρχει μια γκαρσονιέρα μέσα στο σχολείο, όπως συμβαίνει σε άλλα, γι αυτό το σκοπό. Εμείς έχουμε τοποθετήσει σε μια αίθουσα ένα κρεβάτι, πλυντήριο και κάποια άλλα πράγματα στην προσπάθειά μας να διδάξουμε τα παιδιά. Όμως είναι διαφορετικά να μπαίνει το παιδί σε ένα οργανωμένο σπίτι και αλλιώς σε κάτι το οποίο προσπαθήσαμε εμείς να το διαμορφώσουμε σαν σπίτι.

– Ποια είναι τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα ειδικά σχολεία; Πόσο κοντά τους βρίσκεται το κράτος;
       Σ.Π.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 90% των ειδικών σχολείων είναι το στεγαστικό. Όταν ιδρύθηκαν τα ειδικά σχολεία για να λειτουργήσουν -και σωστά έγινε τότε- στεγάστηκαν προσωρινά σε παλιά σχολικά κτήρια σχολείων που είχαν κλείσει ή μεταφερθεί. Απλώς στην Ελλάδα ισχύει το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Οι παρεμβάσεις που έγιναν για να λειτουργήσουν τα σχολεία σαν ειδικά αφορούσαν μόνο κάποιους χωρισμούς αιθουσών, προσθήκη ράμπας κ.ο.κ. γιατί η προδιαγραφές τους ήταν άλλες.
       Ένα ειδικό σχολείο θέλει πολλές αίθουσες, όχι μεγάλες, γιατί κάθε αίθουσα το πολύ να έχει 4-5 παιδιά, ανάλογα την ιδιαιτερότητα των παιδιών. Δηλαδή, ένα τμήμα με ένα παιδί με αυτισμό δεν μπορεί να υπερβαίνει τους τρεις μαθητές. Επίσης, η κάθε ειδικότητα πρέπει να έχει τη δική της αίθουσα για να μπορεί να κάνει τη δουλειά της σωστά, (κάτι που δεν ισχύει σχεδόν πουθενά.)
       Α.Σ.: Στο Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. που υποτίθεται ότι έλυσαν το στεγαστικό πρόβλημα το έλυσαν με ημίμετρα. Γιατί εμείς πάλι δεν εξυπηρετούμαστε. Προσπαθούμε να εξυπηρετούμαστε. Τότε ο Δήμος Μυστρά σε συνεννόηση με τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Καραβά μας εξασφάλισαν και μας παραχώρησαν το οικόπεδο και η Νομαρχία ήταν υπεύθυνη να χτίσει το σχολείο. Αρχικά, το οικόπεδο δεν ήταν επαρκές γιατί τα Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. έχουν εργαστήρια τα οποία απαιτούν χώρους για θερμοκήπια, κήπους, για εκτροφή μικρών ζώων κλπ. Κάναμε κάποιες ενέργειες για να αγοράσουμε και το διπλανό οικόπεδο αλλά δεν καρποφόρησαν.
       Στη συνέχεια το κτήριο που ανεγέρθηκε ήταν σχεδιασμένο για νηπιαγωγείο. Ευτυχώς κατά την κατασκευή του έκαναν κάποιες μικρές αλλαγές που τους υποδείξαμε με διαιρέσεις στις αίθουσες και δημιουργία έξτρα αιθουσών, αλλά στην πορεία οι κατασκευαστές εφάρμοσαν απαρέγκλιτα το σχέδιο που είχαν από την αρχή γιατί ήθελαν να παραδώσουνε νηπιαγωγείο. Στην ουσία στεγαζόμαστε σε ένα νηπιαγωγείο το οποίο παρ’ όλες τις αλλαγές που έγιναν δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας.
Σε άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα στις Σέρρες, έχουν κάνει μελετημένη δουλειά και έχουν ένα Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. στολίδι, με χώρους για τον εργοθεραπευτή για τον φυσικοθεραπευτή για τους ψυχολόγους, με πάρα πολλές αίθουσες, με χώρους εκτροφής μικρών ζώων, με κλειστό γυμναστήριο και κλειστή πισίνα ακόμη και οικοτροφείο για τα παιδιά που έρχονται από μακριά. Είναι ένα σχολείο το οποίο χτίστηκε με μελέτη και ανταποκρίνεται στις ανάγκες των παιδιών και του προσωπικού.
       Σ.Π.: Εν ολίγοις, όσον αφορά το κτηριακό, ενώ ιδρύθηκε πρώτα το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. και μετά το ειδικό δημοτικό και νηπιαγωγείο με προσωρινή εγκατάσταση σε παλιά σχολεία, δεν έγινε ποτέ μία μελέτη που να προβλέπει την ανέγερση κτηρίων κατάλληλων για να στεγάσουν τους μαθητές με βάση τις ιδιαιτερότητες που έχει κάθε βαθμίδα.
Πέρα, όμως, από το κτηριακό το πρόβλημα των σχολειών μας είναι πως βρίσκεται μακριά από την πόλη. Έχουμε ένα μάθημα κοινωνικής προσαρμογής. Πρέπει, λοιπόν, ο εκπαιδευτικός μαζί με την κοινωνική λειτουργό να πάρουν τα παιδιά, τμηματικά σε μικρές ομάδες, και να τα πάνε στη λαϊκή να μάθουν να ψωνίζουν, να επισκεφτούν μια τράπεζα, το ταχυδρομείο και γενικά χώρους που αργότερα μεγαλώνοντας κάποια παιδιά θα αναγκαστούν να πάνε και έτσι θα πρέπει να εκπαιδευτούν πάνω σε αυτό. Όμως, αυτό το πράγμα είναι αδύνατο να γίνει. Απαιτείται μια ολόκληρη διαδικασία για τη μεταφορά των μαθητών στην πόλη, που μας εμποδίζει να κάνουμε συχνά μια τέτοια επίσκεψη. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε πως η μεταφορά των μαθητών μας γίνεται με ταξι…
       Α.Σ.: Αυτό που λέει η Σοφία ισχύει και για το δικό μας σχολείο. Και περισσότερο για εμάς γιατί είναι μεγάλα τα παιδιά μας και θα πρέπει οπωσδήποτε να μάθουν να εξυπηρετούνται˙ να πάνε σε σουπερμάρκετ να ψωνίσουν, σε υπηρεσίες ή οπουδήποτε αλλού. Τέτοιες επισκέψεις πηγαίνουμε 2-3 φορές το χρόνο συνδυάζοντάς τες με κάποια εκδρομή και γυρίζουμε τμηματικά με τα παιδιά σε υπηρεσίες, τράπεζες, σουπερμαρκετ, ταχυδρομεία κλπ.
       Επειδή ήταν ανέφικτο να βρεθεί οικόπεδο και να χτιστεί το σχολείο μέσα στην πόλη, δεχτήκαμε να έρθουμε πιο μακριά, αλλά να έρθουμε σε ένα σχολείο που να μας εξυπηρετεί. Τώρα δεν έχουμε τίποτα από τα δύο. Και η πρόσβαση στην πόλη είναι σημαντική. Πώς να κάνεις στο χωριό κυκλοφοριακή αγωγή σε ένα παιδί; Πώς να του πεις πώς να περάσει απέναντι το δρόμο, ή πού και πώς θα κοιτάξει ,όταν περνάει ένα αυτοκίνητο το 10λεπτο;
       Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα των σχολείων μας είναι πως υποστελεχώνονται. Το πλαίσιο της ειδικής αγωγής είναι ένα δύσκολο πλαίσιο, που όμως οι παλαιότεροι που έχουμε τη δυνατότητα επιλογής, συνειδητά βρισκόμαστε εδώ. Κάθε Σεπτέμβριο ξεκινάμε σχεδόν μόνοι μας και στην πορεία του σχολικού έτους στελεχωνόμαστε. Έχουν υπάρξει φορές που πέρασε όλος ο χρόνος και δεν στελεχωθήκαμε πλήρως. Και αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά. Το πιο σημαντικό είναι ότι έχουμε ελλείψεις σε ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό. Έχουν, δηλαδή, περάσει χρονιές χωρίς ψυχολόγο ή και κοινωνική λειτουργό, οι οποίες είναι βασικές ειδικότητες που βοηθάνε τα παιδιά αλλά και τους γονείς και επίσης, υποστηρίζουν και συμβουλεύουν και τους εκπαιδευτικούς ώστε να αντιμετωπίζουν ή να διαχειρίζονται κάποιες κρίσεις που παθαίνουν τα παιδιά ή άλλες ιδιαίτερες καταστάσεις.
       Σ.Π.: Υπάρχουν, παραδείγματος χάρη, πολλά παιδιά με πρόβλημα λόγου που χρειάζονται οπωσδήποτε λογοθεραπευτή. Οι απαραίτητες ειδικότητες, δηλαδή, που πρέπει να έχει ένα ειδικό σχολείο είναι ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, εργοθεραπευτής και λογοθεραπευτής. Απαιτείται επίσης ειδικό βοηθητικό προσωπικό που θα μπορεί να εξυπηρετεί τα παιδιά που θέλουν π.χ. να πάνε τουαλέτα, ή να ταϊστούν κ.ο.κ. Αρκετές φορές αυτή τη δουλειά την κάνουμε εμείς οι δάσκαλοι… Μας φέρνουν κάποιες ειδικότητες, αλλά συνήθως τις μοιραζόμαστε με τα άλλα σχολεία, είτε με το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ., είτε με το ειδικό σχολείο των Μολάων, αλλά δεν μπορεί να γίνει έτσι ολοκληρωμένη παρέμβαση.
       Α.Σ.: Γενικά υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Και είναι πράγματα τα οποία αν ήτανε λυμένα θα έφευγε ένα πολύ μεγάλο βάρος από τις πλάτες μας.

– Οι τοπικές κοινωνίες πόσο δίπλα στέκονται στα ειδικά σχολεία; Θεωρείτε πως γνωρίζουν το έργο που επιτελείται σε αυτά;
        Α.Σ.: Όσο το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. βρισκόταν στο Παρόρι υπήρχαν κάποια θέματα με τους γείτονες. Το σχολείο συστεγαζόταν με το προαύλιο της εκκλησίας και ήταν κολλητά πάνω στα σπίτια. Δεν ήταν πολύ εύκολο να μας δεχτούν γιατί τα παιδιά φώναζαν και γενικά έκαναν πολύ φασαρία. Στην πορεία μας συνήθησαν και τα πράγματα βελτιώθηκαν. Εδώ στον Καραβά είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι γιατί γενικά το χωριό μας αγκάλιασε. Σε όποια δραστηριότητα κάνουμε έρχονται ορισμένοι κάτοικοι ή τα μέλη του τοπικού Συλλόγου, και είναι κι ο Γιάννης Καρμοίρης στο Δήμο που ανταποκρίνεται άμεσα σε ότι του ζητήσουμε.
       Σ.Π.: Αντίθετα στο ειδικό δημοτικό στο Συκαράκι δεν αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα. Οι γείτονες που είναι δίπλα πραγματικά αγαπάνε τα παιδιά και όταν έρχονται χαίρονται που τα ακούνε. Βέβαια τα δικά μας παιδιά είναι μικρότερα σε ηλικία. Όταν θα ανοίξει το σχολείο οι γείτονες θα φέρουνε γλυκά για να κεράσουν τα παιδιά και στις γιορτές που θα κάνουμε πάντα θα έρθουν.
       Να αναφέρω μόνο ότι όταν συζητούσαμε και τη δική μας συμμετοχή στην παρέλαση υπήρξαν αρκετοί προβληματισμοί και ενστάσεις του τύπου «γιατί βγάζουμε “τα παιδιά αυτά” έξω», ή «αν πρέπει να παρελάζουν» και διάφορα άλλα τέτοια. Βέβαια, αυτό ξεπεράστηκε και στη συνέχεια δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Τελικά ξεκινήσαμε και πρώτοι! Και τα παιδιά είχαν τόση μεγάλη ευχαρίστηση που το απόλαυσαν, χάρηκαν με το χειροκρότημα και έμειναν κατενθουσιασμένα.
       Α.Σ.: Εμείς όσο ήμασταν στο Δήμο Μυστρά δεν κάναμε παρέλαση. Από τότε όμως που ενοποιήθηκαν οι Δήμοι συμμετέχουμε κανονικά.
       Σ.Π.: Είναι σημαντικό για τα παιδιά το κάθε άνοιγμα στην κοινωνία. Το 2010 το σχολείο μας είχε συμμετάσχει με 4 παιδιά στους Special Olympics, όπως και η Άννα με το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. συμμετείχαν και παλιότερα. Οι δάσκαλοι, παρά την τεράστια ευθύνη να πάρουμε 4 παιδιά και να πάμε στους Special Olympics, γνωρίζαμε πόσο ωφέλιμο ήταν για τα ίδια. Τα παιδιά ένοιωθαν ευχαριστημένα από τη συναναστροφή τους με τον κόσμο και μέρα με τη μέρα αλλάζανε και βελτιώνονταν. Μάθανε, για παράδειγμα, να παίρνουν την τροφή τους μόνα τους κ.ά.

– Περιγράψτε μου ένα γεγονός που σας έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη από την πορεία σας ως εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής;
       Σ.Π.: Τί να πρωτοθυμηθώ; Για εμένα κάθε μέρα είναι ξεχωριστή… Είναι πάρα πολλές οι καθημερινές χαρές που μας δίνουν τα παιδιά μας. Έχω κρατήσει ζωγραφιές που μου έδιναν τα παιδιά, ή θυμάμαι κάποια διάφορα όμορφα περιστατικά, όπως π.χ. ένας μαθητής μου που από τη χαρά του που είχε έρθει στο σχολείο δεν ήθελε να φύγει και κρυβότανε από το ταξί…
Τελειώνοντας, και με αφορμή την ερώτηση που μου κάνεις θα ήθελα να προσθέσω κάτι που θεωρώ σημαντικό γιατί είναι πραγματικό. Ότι ο χώρος της ειδικής αγωγής δεν είναι εύκολος χώρος και δεν μπορείς να μείνεις σε αυτόν αν δεν τον θέλεις, δεν τον αγαπάς και δεν έχεις ψυχικά αποθέματα.
       Α.Σ.: Πολύ συχνά έχουμε να αντιμετωπίσουμε συμπεριφορικά προβλήματα μεταξύ των παιδιών, που τα θεωρώ τα πιο δύσκολα. Ο ρόλος του διευθυντή είναι να επιλαμβάνεται άμεσα τέτοιων καταστάσεων κι έτσι δημιουργούνται πάντοτε «συγκρούσεις». Στην πορεία, βέβαια τα παιδιά ενσωματώνονται, οι σχέσεις βελτιώνονται αναγνωρίζουν τα όρια και συνήθως δεν τα παραβαίνουν και βέβαια αντιλαμβάνονται ότι τα αγαπάμε. Όταν, λοιπόν, τα παιδιά καταφέρνουν να ενσωματωθούν και δέχονται τις οδηγίες μας χωρίς συγκρούσεις και αρχίζουν να δείχνουν την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους αυτή είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για εμένα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
* Η Σοφία Παινέση είναι μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Λακεδαίμονος «Ο ΠΛΗΘΩΝ» και μέλος του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Καραβά.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
// Διαβάστε τη συνέντευξη και στη μηνιαία εφημερίδα «Το Γεφύρι» που κυκλοφορεί τον Οκτώβριο…

Γιάννης Γκλέκας

GKL_2420 - ΑντιγραφήΣυνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη

Είχαμε δώσει το ραντεβού μας στο Μουσείο Φωτογραφικών Μηχανών στο Μυστρά. Συζητώντας μαζί του νόμισα πως ήταν ένας κινητός χάρτης! Χάρτης των πιο απίθανων σημείων εντός κι εκτός Λακωνίας, σαν κι αυτά στα οποία ταξιδεύει συχνά για να φωτογραφίσει τη φύση όπως του αρέσει.

Γνωριστήκαμε με αφορμή τη συνεργασία μας για μια έκθεση φωτογραφίας. Στην πορεία η γνωριμία μας έγινε ουσιαστική και φιλική. Ο λόγος για το Γιάννη Γκλέκα, Πρόεδρο της Λέσχης Φωτογραφίας Σπάρτης, με τον οποίο μιλήσαμε με αφορμή μια άλλη έκθεση, εκείνη της ΛΕΦΩΣ την ερχόμενη Τετάρτη 2 Ιουλίου.

Ο Γιάννης Γκλέκας αυτή τη φορά δεν φωτογράφισε τα «Πρόσωπα», αλλά έστησε στον τρίποδα τη μηχανή του και μίλησε ο ίδιος για τη Λέσχη, την πλούσια δράση της, τη φιλοσοφία της συνεργασίας, την αγάπη και το μεράκι για τη φωτογραφία, τις επικείμενες «Φωτογραφικές Αναζητήσεις» και πολλά άλλα ακόμη…

Ας κάνουμε, λοιπόν, ζουμ κι ας εστιάσουμε στα λεγόμενά του…

– Πως προέκυψε η αγάπη σου για τη φωτογραφία;
Πριν το 2002 η επαφή μου με τη φωτογραφία ήταν μόνο από περιοδικά κι άλμπουμ. Ούτε φωτογραφική μηχανή είχα! Δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με την εποχή του φιλμ. Μιλάνε τα παιδιά στη Λέσχη για σκοτεινό θάλαμο για επεξεργασία και τα λοιπά κι εγώ είμαι άσχετος με αυτά τα πράγματα. Από το 2002 κι ύστερα ήταν η πρώτη περίοδος που σταδιακά έκανε την εμφάνισή της η ψηφιακή φωτογραφία. Πάντα μου άρεσε το ηλεκτρονικό στοιχείο. Το οτιδήποτε ήταν ηλεκτρονικό, είτε αυτό λέγεται κομπιούτερ, είτε φωτογραφική μηχανή, είτε ηλεκτρονικά παιχνίδια. Έτσι, ξεκίνησα με μια μικρή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή των 2,3 megapixels, η οποία ήταν από τις καλύτερες τότε και τώρα δεν την έχει ούτε ένα κινητό τηλέφωνο! Ήταν η πρώτη μου φωτογραφική μηχανή και την έχω κρατήσει ακόμα. Στην αρχή δεν είχα το καλλιτεχνικό μέσα μου. Τουλάχιστον δεν το εμφάνισα, γιατί πιστεύω το μικρόβιο υπήρχε. Αναλωνόμουν να βγάζω φωτογραφίες οικογενειακές, αναμνηστικές, σε εκδρομές κτλ.
   Η φωτογραφία άρχισε να με ελκύει με λίγο διαφορετικό τρόπο από την Ολυμπιάδα και μετά. Είχα πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες και προσπάθησα να βγάλω κάποια πράγματα με διαφορετικό τρόπο από ότι το έκανα μέχρι τότε. Αυτή την πρώτη φωτογράφιση την έχω ακόμα ως αναμνηστική στο αρχείο μου. Από τότε άρχισα και δούλευα λίγο τη φωτογραφία, σε πολύ νηπιακό στάδιο, βέβαια, χωρίς να έχω καθόλου γνώσεις αρχικά. Πάταγα, δηλαδή, το κουμπί κι αν έβγαινε καλώς!! Το 2005 αγόρασα μια νέα μηχανή με δυνατότητες ρυθμίσεων, πήγα στη Λέσχη και μέσα από τις συναντήσεις της Δευτέρας μάθαινα κάθε φορά και κάτι καινούργιο μέσω προβολών, συζητήσεων και πολλών άλλων πραγμάτων… Το 2008 πήρα τη μηχανή που έχω σήμερα και μπήκα σιγά σιγά στον κόσμο της φωτογραφίας, όπως είναι ο κόσμος της φωτογραφίας, δηλαδή με ρυθμίσεις και με πράγματα που κάνεις γιατί θέλεις να τα κάνεις και όχι αυτά που κάνει μόνη της η μηχανή.

– Τι είναι αυτό που ελκύει περισσότερο το φωτογραφικό σου φακό;
Ένα κίνητρο που με έκανε να ασχοληθώ με τη φωτογραφία ήταν η αγάπη μου για το βουνό και την ορεινή πεζοπορία. Το 2007 ξεκίνησα πορείες στο βουνό και πάντα είχα κι έχω μέχρι και σήμερα τη φωτογραφική μηχανή στο σακίδιο. Μπορεί να έχει αρκετό βάρος ο φωτογραφικός εξοπλισμός και να υπερβαίνει κατά πολύ τον εξοπλισμό ενός ορειβάτη, αλλά όταν κατεβαίνω και βλέπω αυτά που έχω απαθανατίσει, αυτό και μόνο είναι η αποζημίωση… Όλο αυτό με βοήθησε να ασχοληθώ και με το περπάτημα και την ορειβασία, αλλά παράλληλα να ασχοληθώ και πιο ενεργά με τη φωτογραφία, να αποκτήσω εμπειρία και να κάνω πρακτική εξάσκηση σε όλα αυτά που άκουγα κι έβλεπα από άλλα μέλη της Λέσχης. Αυτό που, επίσης, με ελκύει πολύ είναι ο μηχανοκίνητος αθλητισμός. Μου αρέσει να βρίσκομαι σε αγώνες και να τους φωτογραφίζω, είτε αφορούν αυτοκίνητα, είτε μοτοσικλέτες.

– Πότε ιδρύθηκε η Λέσχη Φωτογραφίας Σπάρτης; Δώσε μας μερικές πληροφορίες για αυτήν.
Η Λέσχη ιδρύθηκε το 2001. Ήταν μια ομάδα γύρω στα 10-15 άτομα τα οποία αγαπούσαν τη φωτογραφία και είχαν υπάρξει μέλη μια παλιότερης ομάδας που δραστηριοποιόταν πριν το 2000, η οποία κάποια στιγμή διαλύθηκε. Υπήρξε κενό στην πόλη γιατί δεν υπήρχε κάποιος σύλλογος που να ενδιαφέρεται για τη φωτογραφία και έτσι δημιουργήθηκε η Λέσχη Φωτογραφίας Σπάρτης. Πέρασε από αρκετά στάδια και πολλές δυσκολίες. Στην αρχή υπήρξε οικονομικό θέμα, θέμα στέγασης, καταρτισμού διοικητικού συμβουλίου, έλλειψης μελών˙ τότε με τη φωτογραφία, μην κοιτάς σήμερα, δεν ασχολιόταν πολύς κόσμος. Ήταν η εποχή της μετάβασης από το φιλμ στην ψηφιακή εποχή και ο κόσμος δεν είχε πολλή επαφή με τη φωτογραφία. Μέχρι το 2008 είχαμε στεγαστεί σε διάφορα σημεία και παράλληλα με τον Ορειβατικό Σύλλογο. Εγώ δεν τα έχω ζήσει αυτά. Μου τα λένε, όμως τα παλιότερα παιδιά. Πήγα στη Λέσχη το 2005, από το 2009 ήμουν ενεργό μέλος και βοηθούσα στις εκδηλώσεις κι όπου αλλού μπορούσα κι έχω, έτσι, μια εικόνα από εκεί και πέρα. Όταν μπήκα στο συμβούλιο, το 2011, αριθμούσαμε γύρω στα 30 μέλη. Αυτή τη στιγμή η Λέσχη αριθμεί γύρω στα 75 μέλη τα οποία είναι ενεργά και οικονομικά τακτοποιημένα. Σήμερα συστεγαζόμαστε με τον Σκακιστικό Όμιλο σε χώρο που μας έχει παραχωρήσει ο Δήμος.

– Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετώπισε η ΛΕΦΩΣ κατά τη διάρκεια της διαδρομής της;
Πέρα από τις δυσκολίες που σου ανέφερα νωρίτερα, υπήρξαν και κάποιες κατηγορίες που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί και σε αυτό το συμβούλιο και σε προηγούμενα Δ.Σ. από διάφορους επαγγελματίες. Εμείς δεν είμαστε φωτογράφοι. Είμαστε άτομα που ασχολούμαστε με τη φωτογραφία. Έχει μεγάλη διαφορά το να είσαι επαγγελματίας φωτογράφος που αμείβεσαι και κάνεις δουλειές από το να ασχολείσαι με την τέχνη της φωτογραφίας. Το δηλώνω συνέχεια και θα το δηλώσω και από αυτό το βήμα, πως εμείς σας Λέσχη, και μιλάω επίσημα σαν ΛΕΦΩΣ, είμαστε ένας φορέας που ασχολείται με την τέχνη της φωτογραφίας, με τα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, βοηθάει συλλόγους, φορείς, το δήμο και έως εκεί. Χωρίς να μπλέκει σε ξένα μονοπάτια.

– Ως Λέσχη έχετε δημιουργήσει γέφυρες συνεργασιών, έχοντας συμμετάσχει σε ουκ ολίγες διοργανώσεις ως συνδιοργανωτές. Μίλησέ μας για αυτό.
Αυτό δεν είναι τωρινό. Ίσως, όμως, τα τελευταία χρόνια συμβαίνει σε πιο έντονο βαθμό. Από την ίδρυσή της η Λέσχη συμμετείχε σε συνδιοργανώσεις με φορείς της πόλης και της γύρω περιοχής. Έχουμε συνεργαστεί επανειλημμένα με το Σαϊνοπούλειο, την Πινακοθήκη, την Κεντρική Βιβλιοθήκη, την Πνευματική Εστία, το Δήμο Σπάρτης, το Διεθνή Σύνδεσμο Σπάρταθλον και κάθε χρόνο είμαστε με δικό μας περίπτερο στη Σελλασία συμμετέχοντας στη Γιορτή Ελιάς και Λαδιού ανελλιπώς από την πρώτη χρονιά διοργάνωσής της. Έχουμε συνεργαστεί με συλλόγους όπως του Καραβά και της Βαμβακούς και είμαστε σε επικοινωνία μελετώντας τί δράσεις μπορούμε να πραγματοποιήσουμε με συλλόγους όπως του Γερακίου και της Αράχωβας, αλλά και εκτός νομού όπως με κάποιο σύλλογο της Μεσσηνίας. Έχουμε έρθει σε συνεργασία επίσης με την Περιφέρεια, το Πανεπιστήμιο του Νόττινχαμ, όπου πρόσφατα είχαμε συνεργαστεί με έκθεση για το παγκόσμιο συνέδριο που έγινε εδώ στην πόλη μας, με το Πολιτιστικό Κέντρο Υπαλλήλων ΟΤΕ και με το Πολιτιστικό Ίδρυμα του Ομίλου Πειραιώς μέσω του Μουσείου Ελιάς.
   Γενικά ένας σκοπός της Λέσχης είναι να προσπαθεί να βοηθά φορείς ώστε μέσα από την τέχνη της φωτογραφίας να υλοποιούν δράσεις, είτε με διοργανώσεις δικές τους, είτε σε συνεργασία με εμάς, είτε με παράλληλες εκδηλώσεις… Υπάρχουν φορείς οι οποίοι βλέπουν τη δουλειά μας και μας εμπιστεύονται για να πλαισιώσουμε με μία έκθεση φωτογραφίας τις εκδηλώσεις τους. Μία έκθεση είναι πάντα κάτι το ελκυστικό…

– Λέσχη και Σπάρταθλον. Πως σχολιάζεις αυτή τη σχέση που έχει αναπτυχθεί;
Πέρασε από πολλά κύματα! Ξεκινήσαμε δειλά δειλά, όχι σα Λέσχη επίσημα, αλλά σαν άτομα και φωτογραφίζαμε για το προσωπικό μας αρχείο τον αγώνα. Ήμασταν 5-6 άτομα. Κάποια στιγμή ήρθαμε σε επαφή με το Δήμο ώστε αυτό το υλικό να μη μένει μόνο σε εμάς, αλλά να μπορέσει να προχωρήσει και να πάει εκεί που πρέπει, δηλαδή στους αθλητές και σε ξένες χώρες, διαφημίζοντας έτσι και τον αγώνα και τον τόπο μας. Στην αρχή υπήρχε μια αντίδραση από το Διεθνή Σύνδεσμο Σπάρταθλον, γιατί πολλές φορές σε καθετί καινούργιο υπάρχει αντίδραση. Δεν δέχονταν να μας δώσουν την άδεια να φωτογραφίσουμε τον αγώνα από την εκκίνηση ως τον τερματισμό. Υπάρχουν κάποιοι κανόνες κατά τη διάρκεια του αγώνα και δεν επιτρέπουν να κινούνται στη διαδρομή ούτε αυτοκίνητα ούτε μοτοσικλέτες. Πρέπει να έχεις ειδικές διαπιστεύσεις. Όταν την πρώτη χρονιά κάναμε την αίτηση στο Δήμο για να πάρουμε τις διαπιστεύσεις αυτές, υπήρξαν αντιδράσεις από το Διεθνή Σύνδεσμο γιατί θεωρήθηκε πως θα παρενοχλούσαμε τους αθλητές και θα δημιουργούνταν προβλήματα. Ήρθαμε σε επαφή με τον Πρόεδρο τον κύριο Τσακίρη και με τον κύριο Καλατζάκο, που ήταν αλυτάρχης του αγώνα, και διστακτικά, πολύ διστακτικά, μας έδωσαν την άδεια.
   Την πρώτη χρονιά φωτογραφίσαμε τον αγώνα, δώσαμε το υλικό που συγκεντρώθηκε και φτιάχτηκε ένα DVD το οποίο δόθηκε σε όλους τους αθλητές και στο Σύνδεσμο. Αυτό γίνεται πλέον κάθε χρόνο και φέτος θα είναι η τέταρτη χρονιά. Ο Σύνδεσμος είδε τη δουλειά μας και αντιλήφθηκε πως ήμασταν συνεργάσιμοι και δεν δημιουργήσαμε κανένα πρόβλημα από την εκκίνηση ως τον τερματισμό, και σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε άριστη επικοινωνία και να επιθυμούν τη συνεργασία μας στην κάλυψη του αγώνα. Μάλιστα, τις προάλλες μας ζήτησαν την άδεια, ώστε μέρος του υλικού που είχε συγκεντρωθεί όλα αυτά τα χρόνια από φωτογραφίες των μελών της Λέσχης να εκτεθεί σε μία γιγαντοοθόνη στο μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου στο Μαραθώνα, όπου θα υπάρχει ειδική έκθεση για το Σπάρταθλον. Είναι κάτι που για εμάς αποτελεί ηθική δικαίωση. Όπως επίσης και τα e-mails που δεχόμαστε από τους αθλητές από Ιαπωνία, Αμερική, Ιταλία, Γερμανία, από όλο τον κόσμο!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Μια από τις δράσεις σας είναι τα επιμορφωτικά σεμινάρια φωτογραφίας. Πως προήλθε αυτή η ιδέα;
Η ιδέα αυτή ξεκίνησε από την ανάγκη της επιμόρφωσης και της εκμάθησης των καινούργιων μελών για τη φωτογραφία. Η τεχνολογία και σε αυτόν τον τομέα έχει κάνει άλματα. Δεν παίρνεις μια μηχανή πατάς το κουμπί και τελείωσε. Παίρνοντας μια μηχανή αρχίζουν τα προβλήματα. Το πώς δουλεύει, πώς λειτουργεί, τί μπορούμε να κάνουμε, ποιες ρυθμίσεις χρησιμοποιούμε, ποιους φακούς και τα λοιπά. Τα τελευταία 3-4 χρόνια κάθε Οκτώβρη λειτουργούμε τμήματα αρχαρίων και τμήματα επεξεργασίας. Είναι και για τα μέλη τα οποία θέλουν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους αλλά και για κάθε άτομο που θέλει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο να ασχοληθεί ενεργά με τη φωτογραφία και να φωτογραφίζει σωστά. Θα τα πραγματοποιήσουμε και φέτος τον Οκτώβριο και παράλληλα σχεδιάζαμε να κάνουμε και μία δράση για παιδιά δημοτικού σχολείου, από τετάρτη έως έκτη τάξη. Σκεφτόμαστε, δηλαδή, να δημιουργήσουμε κάποια ολιγομελή τμήματα, ώστε μέσα από φωτογραφικά παιχνίδια να εντάξουμε τα παιδιά στον κόσμο της φωτογραφίας. Ελπίζουμε να καταφέρουμε να το πραγματοποιήσουμε. Σαν σκέψη είναι το παιδικό αυτό τμήμα να λειτουργήσει δωρεάν. Θα δούμε πως θα το πραγματοποιήσουμε. Θέλουμε να γίνει, αρκεί να είναι ουσιαστικό.

– Το ημερολογιακό έτος τι εκδηλώσεις περιλαμβάνει για τη ΛΕΦΩΣ;
Πάμε σαν τα σχολεία! Το έτος για εμάς ξεκινάει το Σεπτέμβριο, όπου στις αρχές του μήνα πραγματοποιούμε την πρώτη μας συγκέντρωση. Τον Οκτώβριο πραγματοποιούμε τα σεμινάριά μας. Αρχές Νοεμβρίου συνηθίζουμε να φέρνουμε καταξιωμένους φωτογράφους και δασκάλους της φωτογραφίας για να διδάξουν την τέχνη της φωτογραφίας σε προχωρημένα μέλη και σε άτομα που έχουν γνώσεις και θέλουν να τις εμπλουτίσουν περαιτέρω. Συμμετέχουμε σε καθιερωμένες εκδηλώσεις που γίνονται ετησίως όπως το Σπάρταθλον και η Γιορτή Ελιάς, αλλά και σε ποικίλες διαφορετικές δραστηριότητες μέσα στο χρόνο σε συνεργασία με τοπικούς φορείς. Τον Ιούλιο πραγματοποιούμε την κεντρική μας έκθεση και κατόπιν μέσα με τέλη Ιουλίου κλείνουμε τη σεζόν. Η Λέσχη «κλείνει» για καλοκαιρινές διακοπές, σταματά δηλαδή τις δευτεριάτικες συναντήσεις της. Δεν σταματά όμως τις δράσεις της. Από εκεί και πέρα έχουμε σκοπό να εμπλουτίσουμε το ημερολόγιό μας με νέες δραστηριότητες. Για παράδειγμα σκεφτόμαστε στο τέλος του χρόνου ή αρχές του επόμενου να διοργανώσουμε μία έκθεση γνωστού Έλληνα καταξιωμένου φωτογράφου σε κλειστό χώρο της πόλης…

– Την ερχόμενη Τετάρτη 2 Ιουλίου ξεκινάει η κεντρική σας έκθεση στην πλατεία της Σπάρτης. Κάνε μας μια πρώτη παρουσίασή της.
Φέτος κάναμε κάτι διαφορετικό, το οποίο δεν θυμάμαι όσο βρίσκομαι στη Λέσχη να έχει ξανασυμβεί. Δεν ορίσαμε κεντρικό θέμα στην έκθεσή μας, αλλά αφήσαμε τα μέλη να δουλέψουν και να βγάλουν ένα αποτέλεσμα, το οποίο θα είναι για τον καθένα διαφορετικό. Κάθε μέλος που συμμετέχει, θα συμμετάσχει με δικό του θέμα και τον τίτλο του και δύο αντίστοιχου περιεχομένου φωτογραφίες. Ένα σετ, δηλαδή, δύο φωτογραφιών κι ενός τίτλου-θέματος. Υπάρχουν 29 μέλη που συμμετέχουν και έχουμε 29 θέματα με 58 φωτογραφίες. Μέσα από αυτό θελήσαμε να αφήσουμε τα μέλη μας να λειτουργήσουν ξεχωριστά και να δείξει ο καθένας μέσα από τη δουλειά του τον εαυτό του και να εκφραστεί ελεύθερα.
   Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Φωτογραφικές Αναζητήσεις» και θα είμαστε στην κεντρική πλατεία της Σπάρτης από τις 2 έως τις 6 Ιουλίου με ώρες λειτουργίας από τις 20:00 έως τις 23:00. Την Τετάρτη [2/6] στις 20:30 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης και θα έχουμε επίτιμο προσκεκλημένο για να μας μιλήσει για τη φωτογραφία τον πρώην Δήμαρχο Φάριδος το Μίμη τον Κουμουτσίδη, ο οποίος είναι φωτογράφος και ασχολείται με τη φωτογραφία. Επίσης, θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε μαθητές της μουσικής σχολής «Τυρταίος», οι οποίοι θα πλαισιώσουν μουσικά την εκδήλωση των εγκαινίων. Καλούμε, λοιπόν, τον κόσμο να έρθει να δει πως λειτουργεί η Λέσχη και τα μέλη της.

– Βλέπουμε συχνές εξορμήσεις από τα μέλη σας με στόχο τις φωτογραφίσεις. Είστε και φυσιολάτρες μεταξύ άλλων;
Ένας λόγος που ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με τη φωτογραφία ήταν και η αγάπη μου για το βουνό. Είναι κάτι ξεχωριστό το να μπορείς να αποτυπώνεις στο φακό σου πράγματα τα οποία βλέπεις περπατώντας. Είναι αρκετά παιδιά στη Λέσχη που ασχολούνται με φωτογραφίες της φύσης και μάλιστα υπάρχουν και άτομα που ασχολούνται με τη νυχτερινή φωτογραφία και με την αστροφωτογραφία. Κάνουμε συχνές εξορμήσεις και έχουμε πραγματοποιήσει και διήμερες εκδρομές εκτός Λακωνίας. Γίνεται ένας συνδυασμός. Ναι μεν θα πάμε να φωτογραφίσουμε, αλλά θα κοιτάξουμε και να περάσουμε καλά. Συνδυάζουμε, δηλαδή, το τερπνόν μετά του ωφελίμου!

– Σχετικά πρόσφατα κυκλοφόρησε και το περιοδικό της Λέσχης. Μίλησε μας για αυτή την προσπάθεια.
Ήταν μια ιδέα η οποία υλοποιήθηκε μετά από πολύ κόπο. Το να βγάλεις ένα περιοδικό δεν είναι καθόλου εύκολο. Και κυρίως όταν το περιοδικό είναι φωτογραφικό. Δεν απαιτείται να γράψεις μόνο το κείμενο, αλλά και να το εμπλουτίσεις με φωτογραφίες. Η ιδέα ήταν της Μαρίας της Γαβαλάκη, η οποία ήταν η ψυχή της όλης προσπάθειας, υλοποιώντας όλο το στήσιμο του περιοδικού. Οι υπόλοιποι δουλέψαμε μόνο όσον αφορούσε το κομμάτι των φωτογραφιών. Το περιοδικό κυκλοφόρησε πέρυσι τέτοια εποχή και είχε ανταπόκριση. Υπήρξαν, βέβαια, κάποιες ατέλειες και, αν και φέτος υπήρχε η ιδέα να κυκλοφορήσουμε ένα δεύτερο τεύχος, δεν θα το κάνουμε γιατί θέλουμε το επόμενο περιοδικό να γίνει πολύ πιο καλό από ότι ήταν το προηγούμενο. Πιστεύω πως από το Σεπτέμβρη και μετά θα δουλέψουμε πιο ζεστά για την έκδοση του νέου περιοδικού.
   Στόχος είναι να απευθύνεται σε όλο τον κόσμο και μέσα από τις σελίδες του να προβάλουμε τόσο τη δουλειά των μελών, όσο και να διαφημίσουμε και να παρουσιάσουμε ό,τι πιο καλό έχει ο τόπος μας, είτε αυτό είναι τοπίο, είτε φορέας, είτε οτιδήποτε άλλο. Στο πρώτο περιοδικό, δηλαδή, κάναμε κάποιες θεματικές ενότητες παρουσιάζοντας σε μία το Φεστιβάλ του Σαϊνοπουλείου και σε άλλη τη Μάνη. Θα προσπαθήσουμε το επόμενο περιοδικό να είναι ποιοτικά σε όλες τις ενότητες πολύ καλύτερο από το πρώτο. Σκοπός και προοπτική μας είναι να βγαίνει μία φορά το χρόνο.

– Πέρυσι σε κάποιο κείμενο αναφορικά με τη Λέσχη διάβασα τη φράση «οι παρέες γράφουν ιστορία». Η ΛΕΦΩΣ είναι μια παρέα, λοιπόν, που γράφει ιστορία;
Αυτό το λέω και το πιστεύω. Και όχι μόνο γράφει, αλλά θέλω να πιστεύω πως θα συνεχίσει να γράφει και στο μέλλον. Εμείς στη Λέσχη κάθε εβδομάδα μαζευόμαστε, ανταλλάζουμε απόψεις, μαθαίνουμε πράγματα, ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα… Και αυτή η συχνή επαφή με ανθρώπους που έχουμε κοινό ενδιαφέρον και αγάπη για τη φωτογραφία είναι αυτό που μας γεμίζει. Μέσα από τις συγκεντρώσεις και τις δράσεις μας, είτε αυτές είναι εκδρομές, είτε σεμινάρια, είτε παρέες σε ταβέρνες ξεφεύγουμε μιλώντας για τη φωτογραφία και σχεδιάζοντας νέες δράσεις αφήνουμε πίσω μας το άγχος και το καθημερινό στρες. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που βρέθηκα σε αυτή την παρέα και έβαλα έστω ένα μικρό λιθαράκι στο να μεγαλώσει και να γίνει πιο δυνατή. Δουλεύουμε όλοι σαν οικογένεια και προσπαθούμε μέσα από αυτό που αγαπάμε και λέγεται φωτογραφία να προσφέρουμε στην τοπική κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα κι εμείς να αναζωογονούμαστε και να συνεχίζουμε να προσφέρουμε με περισσότερο ενθουσιασμό και αγάπη.

– Φεύγοντας, κάποια στιγμή, από το τιμόνι της Λέσχης για τι θα ήσουν υπερήφανος και τι θα σου έμενε χαραγμένο στη μνήμη σου;
Από το διοικητικό συμβούλιο μπορεί να αποχωρήσω κάποια στιγμή – δεν ξέρω πότε, τώρα ή σε δύο ή σε τέσσερα χρόνια – αλλά από τη Λέσχη έχω την εντύπωση πως δεν θα φύγω, όπως δε θα φύγω κι από τον κόσμο της φωτογραφίας! Θα έχω να θυμάμαι πως η Λέσχη ήταν το πρώτο σκαλοπάτι για να μπω στον σε αυτόν τον φωτογραφικό κόσμο και ήταν στέρεο σκαλοπάτι. Και όσο πιο στέρεο είναι το σκαλοπάτι τόσο πιο σταθερό είναι το βήμα και σου δίνει ώθηση να πας πιο ψηλά. Και διαρκώς να ανεβαίνεις, να μαθαίνεις… Θα μου μείνουν, επίσης, οι φίλοι που έχω κάνει μέσα από τη Λέσχη, είτε συντοπίτες, είτε από άλλους νομούς, φωτογράφοι ή μη. Κέρδισα εμπειρίες κι έκανα γνωριμίες, πράγματα τα οποία αν δεν ήμουν στη Λέσχη δεν θα τα είχα κάνει ποτέ. Γεγονός το οποίο με κάνει να πιστεύω πως δεν έχασα ούτε χρόνο, αλλά ούτε και χρήμα, γιατί έχουμε διαλέξει κι ακριβό χόμπι!

– Πως μπορούν οι αναγνώστες μας να μάθουν περισσότερα για τη ΛΕΦΩΣ και να έρθουν σε επικοινωνία μαζί σας;
Οι συναντήσεις μας πραγματοποιούνται κάθε Δευτέρα στην αίθουσα της Λέσχης, η οποία βρίσκεται στην οδό Κλεομβρότου 50, στην κεντρική λαχαναγορά της Σπάρτης. Με την θερινή ώρα συγκεντρωνόμαστε 8-10 το βράδυ και με τη χειμερινή 7-9. Για την τρέχουσα σεζόν θα πραγματοποιούνται συναντήσεις έως και τις 14 Ιουλίου. Στη συνέχεια θα υπάρξει μια διακοπή και η πρώτη συνάντηση για τη νέα σεζόν θα πραγματοποιηθεί εδώ, στο Μουσείο Φωτογραφικών Μηχανών, στις 8 Σεπτεμβρίου και κατόπιν κάθε Δευτέρα στο χώρο μας. Υπάρχει, επίσης, και η διαδικτυακή πύλη της Λέσχης (www.lefos.net), όπου ο καθένας μπορεί να δει τη δουλειά των μελών, η οποία υπάρχει σε ειδικό κομμάτι του site, και να διαβάσει για τις δράσεις μας, καθώς και ανακοινώσεις, άρθρα, πληροφορίες και οτιδήποτε συμβαίνει κι έχει να κάνει με τη ΛΕΦΩΣ.

– Ποιο είναι το φωτογραφικό κλικ του επιλόγου της κουβέντας μας;
[σ.σ. Αντί επιλόγου ο Γιάννης μου έδωσε την παρακάτω φωτογραφία με τα δύο του παιδιά, τα οποία φωτογράφισε ο ίδιος σε έναν αγρό στην Άρνα. Η φωτογραφία, υπό τον τίτλο «ελπίδα», συνοδευόταν από την εξής λεζάντα: «Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε την ελπίδα ήταν πιθανότατα η ίδια μέρα που δημιούργησε την Άνοιξη», Bernard Williams, 1929-2003, Βρετανός φιλόσοφος]ΕΛΠΙΔΑ - φωτο επιλόγου

 

 

Παναγιώτης Καρούνος

IMG_0125Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Δεν ξέρω πόσα χρόνια τον γνωρίζω. Ούτε θυμάμαι πως και που γνωριστήκαμε. Σίγουρα όμως ο λόγος θα ήταν το ποδήλατο. Δεν θα μπορούσε αλλιώς!

Αθλητής, προπονητής, επιχειρηματίας, επισκευαστής, εθελοντής… Μια ζωή ποδήλατο! Το μυαλό σας σίγουρα δεν θα μπορούσε να πάει σε κανέναν άλλο πέρα από τον Παναγιώτη Καρούνο.

Με αφετηρία το κατάστημά του δόθηκε η εκκίνηση για μία καθ’ οδόν ενδιαφέρουσα κουβέντα. Ο Παναγιώτης Καρούνος, με τη γνωστή ευγένεια που τον διακρίνει, μίλησε τόσο για τον ίδιο, όσο και για τις ποδηλατικές επιτυχίες του Σπαρτιατικού, την ποδηλατική κουλτούρα που διαμορφώνεται στην πόλη μας, την εθελοντική ομάδα «3π» (Ποδήλατο-Πόλη-Περιβάλλον) και τις ποδηλατοπορείες…

Ο καιρός «ανοίγει»… Όρτσα στα πεντάλ, λοιπόν!

– Η Σπάρτη όταν ακούει Παναγιώτης Καρούνος αυθόρμητα σκέφτεται το ποδήλατο. Πως προέκυψε η αγάπη σου για αυτό;
Από μικρό παιδί μου άρεσε ο αθλητισμός. Όπως σε όλα τα παιδιά, μου άρεσε το ποδόσφαιρο, έκανα στίβο, έκανα ποδήλατο, αλλά δεν υπήρχε κάτι οργανωμένο στην πόλη μας. Σε ηλικία 17 χρονών ξεκίνησα να τρέχω σε αγώνες ποδηλασίας. Είχαν γίνει τότε στην περιοχή μας κάποιοι ερασιτεχνικοί αγώνες για μικρές ηλικίες και μαζί ήρθαν και κάποιες διακρίσεις. Έτσι, μπήκε το ένστικτο κι έψαξα λίγο παραπάνω να βρω εκδηλώσεις που γίνονταν στην Αθήνα. Ήταν την περίοδο που «ανέβαινε» η ορεινή ποδηλασία, το ’92. Χωρίς προπονητή αλλά με κέφι και μεράκι προσπάθησα να διακριθώ και να κάνω πρωταθλητισμό.

– Ποιες οι διακρίσεις σου σαν αθλητής;
Αυτό που κατάφερα με τον αθλητισμό μέχρι αυτή τη στιγμή που είμαι 38 χρονών είναι ότι δεν έχω καπνίσει ποτέ. Δεν το έχω ζητήσει ποτέ κι αυτό θεωρώ πως το κέρδισα από τον αθλητισμό.
Από εκεί κι πέρα ήμουν τυχερός. Το ’95 συμμετείχα σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ορεινής ποδηλασίας. Ήμουν 20 χρονών και είχα μια μικρή εμπειρία για να πετύχω το στόχο μου, όμως κατάφερα να πιάσω την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και να μπω στην Εθνική Ομάδα Ποδηλασίας. Ήταν ένα όνειρο που είχα από μικρός να φορέσω τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Έτρεξα σε παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Γερμανία, κάπου μεσολάβησε ο στρατός και το ’98 ξαναμπήκα στην εθνική ομάδα. Κάποια στιγμή αποφάσισα πως πρέπει να αποτραβηχτώ από τον πρωταθλητισμό και να κοιτάξω το επαγγελματικό κομμάτι, αλλά και να μεταφέρω στα νέα παιδιά της περιοχής μας όλα αυτά που είχα μάθει από τον πρωταθλητισμό. Πήρα πτυχίο προπονητή ποδηλασίας από την Ομοσπονδία Ποδηλασίας και τη Γεν. Γραμματεία Αθλητισμού και αποφασίσαμε να ενεργοποιήσουμε το Τμήμα Ποδηλασίας του Σπαρτιατικού (ήμουν ο πρώτος αθλητής ποδηλασίας με δελτίο από το ’94). Από τότε, σιγά σιγά καταφέραμε να φτάσουμε το τμήμα στο επίπεδο που είναι σήμερα έχοντας πολλές διακρίσεις.

– Η αγάπη για το ποδήλατο δεν περιορίζεται μόνο στον αθλητισμό. Από μικρή ηλικία δραστηριοποιείσαι και επαγγελματικά στο χώρο του εμπορίου και σέρβις ποδηλάτου. Τι προβλήματα αντιμετωπίζεις; Πόσο εύκολο είναι για έναν νέο άνθρωπο να ξεκινήσει επιχειρηματικά βήματα σήμερα;
Είμαστε οικογενειακή επιχείρηση και ασχολούμαι από 17 χρονών. Ο κλάδος μας πριν λίγα χρόνια -προ κρίσης- είχε κάποια άνοδο, αλλά έχει πέσει τελευταία. Σαν ποσοστό χρήσης ποδηλάτου ανά κεφαλή είμαστε σε χαμηλά επίπεδα γιατί δεν υπάρχουν υποδομές, συν ότι, λόγω κρίσης, το βιοτικό επίπεδο του κόσμου έχει πέσει ενώ έχουν αυξηθεί τα έξοδα. Από ‘κει και πέρα για έναν νέο επαγγελματία, πέρα από το κεφάλαιο, είναι πολλά τα πάγια έξοδα πλέον. Έχει ανέβει πολύ το ποσοστό εξόδων και οι επαγγελματίες δυσκολεύονται να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους.

– Σήμερα είσαι και προπονητής. Οι νέοι ενδιαφέρονται για την ποδηλασία;
Ήταν στόχος μας και καταφέραμε να φτιάξουμε ένα υγιές τμήμα ποδηλασίας στον Σπαρτιατικό, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι μέσα στα δέκα καλύτερα στην Ελλάδα. Στόχος αρχικά είναι η συμμετοχή και η προσπάθεια και η επαφή με το ποδήλατο και τον αθλητισμό. Υπάρχουν όμως και παιδιά που επιθυμούν να διακριθούν και αυτό είναι ευχάριστο. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί θυσίες, αλλά το ποδήλατο έχει αξιοκρατία. Δηλαδή, δεν βασίζεσαι σε ένα σφύριγμα του διαιτητή ή στην επιλογή του προπονητή. Θα μπεις στη σειρά της εκκίνησης, θα τρέξεις σίγουρα και όποιος είναι ο πιο προπονημένος και προετοιμασμένος θα πάρει τη θέση που του αξίζει. Εγώ έχω αναλάβει αφιλοκερδώς την ακαδημία του Σπαρτιατικού για τα παιδιά και μ’ αρέσει πάρα πολύ, γιατί όταν ήμουν πιτσιρικάς, ενώ ήθελα να ασχοληθώ δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να με μάθει δυο πράγματα παραπάνω.
Κάνουμε προπονήσεις κάθε Σάββατο. Ξεκινάμε το Σεπτέμβρη και τελειώνουμε το Μάη. Οι αθλητές που θέλουν να εξελιχθούν σε παραπάνω στάδιο συνεχίζουν τις προπονήσεις τους με άλλους δύο προπονητές, το Χρήστο Βορβή και το Βασίλη Γιαννιώση, οι οποίοι προετοιμάζουν τα παιδιά που κάνουν πρωταθλητισμό. Επίσης, έχουμε την τύχη να έχουμε έφορο ποδηλασίας στο τμήμα τον Παναγιωτη Πριστούρη, ο οποίος είναι δέκα χρόνια στο χώρο, είναι ταμίας της ομοσπονδίας ποδηλασίας και με τις γνώσεις του έχει φτιάξει το σύλλογο σε τέτοιο επίπεδο που είναι ζηλευτός και που ελκύει και πολλούς χορηγούς.

– Πότε ένας προπονητής νοιώθει υπερήφανος;
Δεν είναι μόνο οι νίκες. Περήφανος νοιώθει ένας προπονητής όταν βλέπει ότι κατάφερε να μεταδώσει στα παιδιά αξίες και ιδανικά του αθλητισμού που τις κρατάνε όσο μεγαλώνουν. Όταν βλέπει ότι ως ενήλικες πια έχουν εκτιμήσει όσα πήραν και να τον χαιρετάνε. Οι προπονητές μπορούμε να θεωρηθούμε -και πρέπει να είμαστε- και παιδαγωγοί. Για εμένα είναι πολύ σημαντική και η εμπιστοσύνη που μου δείχνουν οι γονείς όταν αναλαμβάνω να τα πάω για προπόνηση. Ξέρουν ότι κι εγώ τα προσέχω και τα βλέπω σαν παιδιά μου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια Σπαρτιάτες αθλητές να διακρίνονται στο χώρο της ποδηλασίας. Η πόλη έχει παράδοση στις ποδηλατικές διακρίσεις;
Έχοντας φτάσει σε ένα καλό επίπεδο και με την εμπειρία που έχουμε αποκτήσει σαν προπονητές έχουμε στόχο να βοηθήσουμε τα παιδιά να πάνε ένα βήμα παραπάνω. Όταν τα παιδιά είναι στο ίδιο επίπεδο έρχονται και οι επιτυχίες. Υπάρχουν και οι γονείς, οι οποίοι στηρίζουν την προσπάθεια την οποία κάνουν τα παιδιά. Και από όλη αυτή τη χημεία βγαίνει αυτό το ωραίο αποτέλεσμα. Για αυτό έχουμε και παιδιά στην Εθνική ομάδα. Όταν είναι συναθλητές μεταξύ τους ο ένας βοηθάει τον άλλον. Και οι μικροί που ξεκινάνε τους αρέσει να πηγαίνουν με τους μεγάλους γιατί αποκτούν πρότυπα. Συν ότι πραγματοποιήσαμε εκδηλώσεις και αγώνες με όλες τις δημοτικές αρχές και τις ομοσπονδίες ποδηλασίας και όλα αυτά ήταν σκαλοπάτια στο να ανέβει το επίπεδο ποδηλασίας στην πόλη μας. Φυσικά σε αυτό συνετέλεσε και η Σπαρτακιάδα που είναι ένας μεγάλος θεσμός -δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα άλλος τόσο σημαντικός αγώνας. Όλοι οι μεγάλοι σε ηλικία ποδηλάτες έρχονται και τερματίζουν στη Σπάρτη. Βλέποντας παλιούς πρωταθλητές είναι ένα έξτρα κίνητρο για τα παιδιά να προσπαθήσουν κι αυτά μελλοντικά να καταφέρουν το ίδιο και να τους μοιάσουν.

– Μιας και ανέφερες την Σπαρτακιάδα, σαν θεσμός θεωρείς πως τυγχάνει της σημασίας που θα έπρεπε;
Η Σπαρτακιάδα μετράει πολλά χρόνια. Εμπνευστής της είναι ο Σταύρος Καλκάνης, γιατρός από το Ξηροκάμπι, ο οποίος ξεκίνησε πριν από 25 χρόνια με 5-6 φίλους να κάνει αυτή τη διαδρομή από την Αθήνα ως τη Σπάρτη. Ξεκίνησε από μια παρέα κι έχει γίνει θεσμός.
Σίγουρα βρίσκεται στη σκιά του Σπάρταθλον… Δεν λέμε πως θέλουμε να φτάσουμε στην αίγλη του Σπάρταθλον, απλώς όσο μπορούμε κι εμείς και οι τοπικοί φορείς να αναδείξουμε και τη Σπαρτακιάδα. Είναι ένας σημαντικός αγώνας για την πόλη μας και, δυστυχώς, δεν έχει την αντιμετώπιση που θα περιμέναμε. Δεν βοηθάει και ο χώρος του τερματισμού, που γίνεται στην κεντρική πλατεία. Είχε καθιερωθεί από παλιά γιατί διοργανώνονταν και κάποιες εκδηλώσεις για τα μικρά παιδιά και έτσι υπήρχε συμμετοχή ώστε οι ποδηλάτες να εισπράξουν το χειροκρότημα. Τότε οι ποδηλάτες ήταν 60-70. Τα τελευταία χρόνια όμως ο αριθμός των ποδηλατών έχει φτάσει τους 240-250 και συνεχώς ανεβαίνουν οι συμμετοχές. Φέτος θα αλλάξει ο τερματισμός. Θα τερματίζουμε στο άγαλμα του Λεωνίδα γιατί έχει περισσότερο χώρο αλλά και για πρακτικούς λόγους καθώς οι χώροι του Σταδίου θα εξυπηρετήσουν αρκετές ανάγκες.

– Τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκαν οι ποδηλατοπορείες από την «3π» με αρκετά μεγάλη συμμετοχή. Μια δράση που κατά γενική ομολογία αγκαλιάστηκε από τον κόσμο. Μίλησέ μας λίγο για αυτό.
Το ξεκινήσαμε κι εμείς όπως όλη η Ελλάδα. Στόχος ήταν να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο να βγει με το ποδήλατο οργανωμένα και με ασφάλεια και να δει μέρη της πόλης που δεν πήγαινε πριν. Εκεί που γινόταν παλιά μια βόλτα μια φορά το χρόνο έπεσε η ιδέα να το κάνουμε μια φορά την εβδομάδα! Στην «3π» (Ποδήλατο-Πόλη-Περιβάλλον) δεν έχουμε ορίσει ακόμα αρχηγό, υπαρχηγό κ.ο.κ. Είμαστε απλώς κάποιοι εθελοντές που σχεδιάζουν τις διαδρομές και βοηθούν στη διαχείριση της ασφάλεια των αναβατών που συμμετέχουν. Καταφέραμε κάποια στιγμή σε αυτές τις ποδηλατοπορείες να έχουμε πολλή μεγάλη συμμετοχή. Η διαχείριση όλου αυτού ήταν μεγάλη ευθύνη και δυστυχώς επικοινωνιακά από ένα σημείο και μετά δεν καταφέραμε να το «τρέξουμε» περισσότερο, με αποτέλεσμα κάποιοι να κουραστούν. Το θετικό, όμως, είναι πως γεννήθηκαν νέες παρέες πραγματοποιούν πορείες και μόνοι τους. Αυτή ήταν η επιτυχία της «3π», ότι κατάφερε ο κόσμος που δεν έπαιρνε ποτέ το ποδήλατό του να το βγάζει πλέον μεσ’ στην πόλη. Καταφέραμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο…

– Πιστεύεις πως οι ποδηλατοβόλτες έχουν γίνει πλέον ένας καλοκαιρινός θεσμός που μπορεί να περάσει μηνύματα;
Ναι, έχει γίνει μια συνήθεια. Το μήνυμα ήταν πως η Σπάρτη είναι μία βιώσιμη πόλη για το ποδήλατο και μπορούμε όλοι να ποδηλατήσουμε. Ήταν θετικό ότι και αρκετοί που φοβούνταν να κάνουν δυο χιλιόμετρα έβγαζαν όλη τη διαδρομή. Από εκεί και πέρα προσπαθούσαμε με αυτό τον τρόπο να περάσουμε το μήνυμα στις τοπικές αρχές ότι «είμαστε κι εμείς εδώ, φτιάξτε μια λωρίδα ποδηλατόδρομου». Όπως έγιναν οι πεζόδρομοι στην Τρίπολη και ποδηλατοδρόμοι στην Καλαμάτα, να καταφέρει και η δικιά μας πόλη να γίνει πιο ήσυχη και πιο ήρεμη, γιατί το χρειάζεται να αναπνεύσει.

– Πότε και σε ποιο σημείο δίνονται τα ραντεβού για τις ποδηλατοπορείες το φετινό καλοκαίρι;
Πέρυσι πηγαίναμε Δευτέρες. Φέτος είπαμε να το δοκιμάσουμε Τετάρτες. Δίνουμε ραντεβού 18.30 στην κεντρική Πλατεία της Σπάρτης και αναχωρούμε το πολύ μέσα στα επόμενα 5-10 λεπτά για να είμαστε σωστοί στο ραντεβού μας. Επιστρέφουμε γύρω στις 8 το βράδυ με μια μικρή απόκλιση. Όταν θα πιάσουν οι ζέστες μπορεί η εκκίνηση να γίνεται και 19.00 ή και 19.30. Είναι για ηλικίες άνω των 15 ετών. Τα μικρότερα παιδιά πρέπει να συνοδεύονται από κάποιον κηδεμόνα. Όλοι πρέπει να έχουν καλά συντηρημένο το ποδήλατό τους για να απολαμβάνουν τη βόλτα. Κάθε Τετάρτη αλλάζουμε διαδρομές και στόχος είναι να τα καταφέρουμε να συνεχίσουμε μέχρι το Φθινόπωρο.

– Ποιοι είναι οι τρόποι επικοινωνίας για κάποιον που θα ήθελε να μάθει περισσότερες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη δράση;
Προς το παρόν μόνο μέσω του facebook, όπου έχουμε δημιουργήσει την ομάδα «ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΕΣ ΣΠΑΡΤΗ». Δυστυχώς φέτος δεν έχουμε καταφέρει να επικοινωνούμε το ποια διαδρομή θα κάνουμε για να ξέρει ο καθένας το βαθμό των χιλιομέτρων ή αν θα περάσουμε από η γειτονιά του. Παρόλα αυτά, τα παιδιά στην «3π» προσπαθούν πολύ με το μεράκι και τον εθελοντισμό τους για την ανάπτυξη της ποδηλασίας στην πόλη μας.

– Θεωρείς ότι λείπει το ποδήλατο από την καθημερινότητα του Σπαρτιάτη;
Έχει «ανέβει» το ποδήλατο στην πόλη μας. Υπάρχει περισσότερος κόσμος που κάνει ποδήλατο σήμερα σε σχέση με παλιότερα. Επίσης, οι οδηγοί είναι πλέον ευαισθητοποιημένοι και προσέχουν τον ποδηλάτη, προσέχουν τα παιδιά, πάνε πιο σιγά. Υπάρχει ένα καλό επίπεδο και αποκτούμε σταδιακά μια διαφορετική κουλτούρα ως πολίτες. Αυτό που λείπει είναι οι υποδομές και θεωρώ πως αν υπήρχαν, θα είχαμε πολύ περισσότερους ποδηλάτες.

– Αν κρατούσες ένα μαγικό ραβδί, τι θα άλλαζες στην πόλη μας όσον αφορά την ποδηλατική συμπεριφορά της; Υποδομές, νοοτροπία ή και τα δύο;
Και τα δύο φυσικά. Ούτε εμείς οι ποδηλάτες μπορούμε να κάνουμε τον τροχονόμο για το πως θα κυκλοφορεί ο καθένας. Όλα είναι θέμα γενικής οδικής συμπεριφοράς. Πρέπει και ο ποδηλάτης να είναι σωστός. Να έχει, για παράδειγμα, ελεγμένα τα φώτα του, τα οποία αποτελούν και την ασφάλειά του. Αρκετά μικρά παιδιά δεν χρησιμοποιούν φώτα που είναι πολύ σημαντικά ή δεν φοράνε κράνος. Από εκεί και πέρα η νοοτροπία του κόσμου σε μεγάλο βαθμό είναι καλή. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που χαλάνε το σύνολο, όπως αντίστοιχα υπάρχουν και ποδηλάτες που στην οδική τους συμπεριφορά δεν είναι τέλειοι. Όλα είναι θέμα πρόληψης και σεβασμού. Οι πόλεις φτιάχτηκαν όχι για το αυτοκίνητο -το χρειαζόμαστε σαφώς, και αποτελεί κομμάτι της εξυπηρέτηση του ανθρώπου- πολλές φορές όμως μεσ’ στην πόλη μας κάνει τη ζωή δύσκολη και θα πρέπει να βρούμε μια ισορροπία, ώστε η πόλη να είναι βιώσιμη. Όχι μόνο για τον ποδηλάτη, αλλά και για τους πεζούς, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις μαμάδες με το καρότσι. Για όλους. Αυτά τα μηνύματα θέλουμε να περάσουμε μέσα και από την «3π».

– Κλείνοντας, τί θα προέτρεπες ή θα συμβούλευες τους αναγνώστες μας;
Μόλις διαβάσουν και κλείσουν την εφημερίδα, να πάρουν το ποδήλατο και να κάνουν μία βόλτα! Γιατί η επαφή με τη φύση χαλαρώνει και ηρεμεί. Αδειάζει το μυαλό και μας βοηθά να αποβάλλουμε το καθημερινό στρες, ώστε να αντιμετωπίσουμε τα καθημερινά πιο ήρεμα.

Λούης Βλαχάκης

GKL_6821Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη
φωτογραφίες συνέντευξης:
Γιάννης Γκλέκας

Τον γνώριζα από τις μουσικές του εμφανίσεις στη Σπάρτη. Εκείνος με γνώρισε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις στον Καραβά όταν τραγούδησε με τους GILT το περασμένο καλοκαίρι. Μπορεί να μην κατάφερε να γίνει το The Voice of Greece, όμως κατάφερε να αναδειχθεί και να ξεχωρίσει ανάμεσα σε 15.000 άτομα και σίγουρα είναι τη δεδομένη στιγμή το The Voice of Sparta!

Συναντήθηκα με το Λούη Βλαχάκη στο «Άλσος Γουδέ» και τα είπαμε σα δυο φίλοι. Είπαμε αρκετά για τον ίδιο, τη μουσική, την πρόσφατη συμμετοχή του στο “The Voice”… Είπαμε αρκετά, αλλά όπως συμβαίνει με τους φίλους κρατούν και τα μυστικά τους! Ή όχι;

Ο Λούης Βλαχάκης άφησε για λίγο τις νότες και τις κιθάρες του και παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, αποδεικνύοντας πως εκτός από ταλαντούχος μουσικός είναι και ωραίος τύπος! Απολαύστε τον…

– Από πότε θυμάσαι τον εαυτό σου να ασχολείται με τη μουσική;
Γενικά με τη μουσική πάντα είχα μια τρέλα. Όλα ξεκινήσανε πριν τα 10 μου, βασικά, που είχα μια γεύση της μουσικής˙ μου άρεσε να τραγουδάω να σιγοτραγουδάω, αλλά σίγουρα μπήκα, όχι επαγγελματικά αλλά στο πιο ερασιτεχνικό κομμάτι, γύρω στα 12-13 περίπου. Κι από τότε ανακάλυψα πως μου αρέσει αυτό που ακούω και θέλω να ασχοληθώ σε άλλο επίπεδο, δηλαδή να το κάνω κι εγώ.

– Αυτοδίδακτος ή όχι;
Ο πατέρα μου με μύησε στη μουσική. Κάναμε δύο χρόνια στην αρχή μαζί, μου έμαθε κιθάρα και λίγο πλήκτρα και μετά πήγα σε μια γνωστή μουσική σχολή της Σπάρτης και συνέχισα την κιθάρα.

– Ελληνική ή ξένη μουσική;
Προτιμώ την ξένη μουσική γιατί θεωρώ ότι έχει πιο πολλά να σου δώσει, σαν μουσική σαν τεχνική και σαν κουλτούρα γενικότερα.

– Solo or band?
Αυτό δεν μπορείς να το πεις εύκολα. Εγώ, βασικά τα θέλω και τα δύο! Σίγουρα το σόλο είναι μια πιο δύσκολη διαδικασία. Στη μία περίπτωση το βάρος μοιράζεται σε μία μπάντα, ενώ στην άλλη θα το επωμιστεί μόνο ένας καλλιτέχνης.

– Αγαπημένο τραγούδι και γιατί;
Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο. Δυστυχώς!

– Αγαπημένος καλλιτέχνης;
Ο Jason Thomas Mraz.

– Δίπλα στο όνομά σου χρησιμοποιείς το προσωνύμιο «Joun». Από πού προέρχεται;
Θα ακουστεί αστείο τώρα αυτό, αλλά πάντα ήθελα ένα προσωνύμιο από J! Joun, λοιπόν, από τον Ιούνιο (June) γιατί είναι ο αγαπημένος μου μήνας, απλά επειδή αυτό ήταν ήδη πολύ χρησιμοποιημένο του έκανα αναγραμματισμό και το έκανα J-o-u-n, το οποίο υπάρχει και σαν όνομα και βγαίνει από το John, κάτι σα να λες Νίκος-Νικόλας!

– Ποια είναι η μέχρι τώρα πορεία σου στη μουσική;
Δεν θεωρώ ότι έχω μεγάλη εμπειρία. Έχω συμμετάσχει σε κάποια φεστιβάλ, έχω παίξει σε διάφορα πάρτυ, έχω παίξει κι έξω από το νομό – Αθήνα, Κρήτη και αλλού – αλλά όλα αυτά γίνονταν πάντα με μια δόση πιο ερασιτεχνική, ας πούμε. Έχω κάνει κάποια πράγματα, αλλά δεν θεωρώ ότι η εμπειρία μου είναι τεράστια και εύχομαι να την εμπλουτίσω στο μέλλον.

– Γράφεις δική σου μουσική ή/και στίχους; Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου;
Προσπαθώ να γράφω… Και μουσική και στίχους. Τους στίχους γενικά δεν τους έχω και πολύ εύκολα, αλλά προσπαθώ τουλάχιστον. Άλλο κομμάτι, βέβαια, η μουσική άλλο οι στίχοι. Τώρα, όσο αφορά την έμπνευση είναι μία τελείως περίεργη έννοια, δηλαδή δεν μπορείς να την προσδιορίσεις. Σου έρχεται σε πολύ περίεργες στιγμές και αν δεν την μαγνητίσεις, αν δεν την πιάσεις εκείνη τη στιγμή θα σου φύγει. Είτε έχει να κάνει με στίχους, είτε έχει να κάνει με μουσική πρέπει πάντα την ώρα που θα σου ‘ρθει να ‘χεις έστω ένα μαγνητόφωνο, έστω ένα στυλό να καταγράψεις αυτό που θα εμπνευστείς. Κάπως πρέπει να την «κρατήσεις» την έμπνευση για να σου μείνει. Και συνήθως αυτά που έχω γράψει έτσι μου έχουνε μείνει. Όταν έχω αφήσει μια μελωδία μετά την ξεχνάω και δεν τη θυμάμαι, ακόμα κι αν περάσει ένα λεπτό.

– Δισκογραφία δεν έχεις ακόμα… Παρ’ όλ’ αυτά έχεις πρόσφατα συμμετάσχει σε δίσκο…
Ένας φίλος μου, ο Δημήτρης ο Χαροκόπος, λέγεται και Jimmy Haursen, αποφάσισε να κάνει ένα άλμπουμ στο οποίο, πέρα από τον ίδιο, θα συμμετείχαν και κάποιοι φίλοι του. Φίλοι του μουσικοί και τραγουδιστές. Από τους τραγουδιστές έτυχε να είμαι κι εγώ ένας. Φτιάξαμε δύο κομμάτια παρέα και έγραψα κάποια κρουστά στο cd του.

– Σε έχουμε δει να παίζεις κιθάρα και μπάσο. Έχεις και μια μεγάλη συλλογή από μουσικά όργανα. Με ποιο σου αρέσει περισσότερο να καταπιάνεσαι;
Σίγουρα η κιθάρα είναι αυτή που με έχει κερδίσει μέχρι στιγμής, γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να ερμηνεύσεις αυτό που λες. Έτσι όπως θα μπορούσε να είναι ένα πιάνο ή ένα άλλο έγχορδο. Η κιθάρα, όμως, είναι το όργανο με το οποίο έχω μεγαλώσει. Η αγάπη μου είναι πιο πολύ στα έγχορδα και στα κρουστά. Με τα πλήκτρα δεν τα πάω και τόσο καλά. Αλλά θα ήθελα να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου στο μέλλον και με άλλα όργανα, π.χ. τρομπέτα˙ είναι μεγάλη αγάπη αλλά δεν έχει τύχει να μάθω. Ή βιολί…

– Η συμμετοχή στο “The Voice” πως προέκυψε;
Ένας φίλος μου ήταν αυτός που με έσπρωξε να δηλώσω συμμετοχή. Εγώ είχα τις αμφιβολίες μου, γιατί γενικά με τα talent shows δεν τα πήγαινα πολύ καλά, και είπα πως δεν πρόκειται να πάω. Αλλά μου είπε ο φίλος μου να το τσεκάρω γιατί το συγκεκριμένο παιχνίδι δίνει πολλές δυνατότητες και γενικά είναι πολύ αναγνωρίσιμο και στο εξωτερικό. Μετά μπήκα στο youtube και είδα ότι παίζεται σε 49 χώρες και λέω «ok, γιατί όχι;». Στην αρχή ήμουνα λίγο στην αμφιβολία, γιατί πάντα αυτό που θέλω να κάνω πρέπει να τα «ψήσω» μέσα μου˙ δεν το κάνω αυθόρμητα ποτέ. Στην πορεία σκέφτηκα πως θα έχω μια ευκαιρία, γιατί να μη το εκμεταλλευτώ; Κάπως έτσι ξεκίνησε το όλο θέμα…

– Θα προέτρεπες εσύ κάποιον άλλο να πάει στο “The Voice” και γιατί στο συγκεκριμένο κι όχι σε ένα άλλο αντίστοιχο μουσικό show;
Σίγουρα στο παιχνίδι θα έπρεπε να δοκιμάσουν την τύχη τους όσοι ασχολούνται με τη μουσική και θα ήθελαν να πάνε ένα βήμα παραπάνω. Γιατί το συγκεκριμένο show κάνει τη διαφορά, και δεν το διαφημίζω σε καμία περίπτωση, απλά επειδή το έζησα είδα ότι μπορεί να προσφέρει αρκετή προβολή, έχει πολλά θετικά και είναι ένα αυθεντικό show, που δίνει πάρα πολλές ευκαιρίες. Το “The Voice” είναι ένα ποτάμι που θα σε πάρει και δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε βγάλει.

– Πως ήταν η εμπειρία συμμετοχής στο παιχνίδι;
Είναι μια εμπειρία που σίγουρα δεν τη ζεις κάθε μέρα. Και είμαι ένας από τους τυχερούς που κατάφερε να μπει και να ξεχωρίσει μέσα από 15.000 άτομα. Η διαλογή ήταν τεράστια. Δεν ξέρω ποια κριτήρια έπαιξαν ρόλο, αλλά ήμουν από τους τυχερούς γιατί μπήκα αξιοκρατικά. Δεν υπήρχε κάποιος να με «χώσει» στο παιχνίδι, αν και θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να γίνει αυτό… Στην Ελλάδα είμαστε, μην το ξεχνάμε (σ.σ. γελάει)!

– Μπήκες στο… τσακ! Πως ένοιωσες εκείνη τη στιγμή;
Ναι, ναι μπήκα στο 90’! Ήταν το συναίσθημα περίεργο από την αρχή. Όταν ξεκίνησα να παίζω το κομμάτι έκανα την ανοησία και για κάποιον λόγο δεν μπήκα καλά. Αυτό δυστυχώς με συνεπήρε με προκατέβαλε και το συνέχισα έτσι. Αλλά, ξέρεις, από τη στιγμή που είχα την αυτογνωσία ότι δεν μπήκα καλά στο κομμάτι άρχισα αυτόματα να σκέφτομαι ότι δεν θα γυρίσει κανένας coach κι αυτό ήταν επίσης μείον. Γιατί θα έπρεπε στην προκειμένη περίπτωση να σκεφτώ, όχι αν θα γυρίσει κάποιος, αλλά αν θα το πω εγώ καλά το κομμάτι. Αλλά πάλι καλά, έκανα ένα φαλτσέτο στο τέλος και γύρισε ο Μιχάλης, με πήρε στην ομάδα του και μπήκα στο παιχνίδι.

– Σχολίασε μου τον Μιχάλη Κουϊνέλη (Stavento) τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο, καθώς και τη συνεργασία σου μαζί του.
Κοίτα, ως καλλιτέχνη δεν μπορώ να σου πω πολλά γιατί πραγματικά το Μιχάλη δεν τον ήξερα πριν το παιχνίδι. Είχα ακούσει κάποια πράγματα, αλλά δεν μου είχε μείνει κάτι γιατί δεν ακούω πολλή ελληνική μουσική. Είναι, όμως, αξιοσημείωτη η δουλειά που κάνει, γιατί απ’ όσο ξέρω – κι απ’ ό,τι έχουμε συζητήσει – όλα τα κομμάτια τα γράφει μόνος του και το στίχο και τη μουσική, κάνει την παραγωγή του στο στούντιό του στο σπίτι του, και ό,τι έχει φτιάξει το έχει φτιάξει από μόνος του. Δεν έχει κάποια βοήθεια. Ως άνθρωπος είναι φοβερό παιδί, είναι αυθόρμητος, είναι «χύμα» και στην κάμερα κρατιόταν όσο δεν γινότανε… Φαντάσου πως κάποια πράγματα τα κόβανε γιατί στο backstage γινόταν πάρτυ! Γενικά ενθάρρυνε όλα τα παιδιά, όλους τους παίκτες, θωρούσε, και θεωρεί ακόμα, ότι είμαστε η καλύτερη ομάδα του “The Voice”, και η αλήθεια είναι πως, από όσο έζησα και όσο είδα όλο το παιχνίδι, ήμασταν η πιο αυθόρμητη ομάδα γιατί είχαμε τον πιο αυθόρμητο κόουτς.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Αν και αποχώρησες νωρίς τι θεωρείς ότι αποκόμισες από το παιχνίδι;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αποκόμισα πολλά πράγματα. Ήταν μια μεγάλη εμπειρία για μένα και δεν ξέρω αν θα είχα πάλι την ευκαιρία να το ξαναζήσω. Αν και σκέφτομαι πως δεν αξίζει να το ζήσεις και δεύτερη φορά γιατί θα χάσει την ουσία του. Γνώρισα κάποιους ανθρώπους, έκανα δυο-τρεις καλές φιλίες και είχα κάποιες προτάσεις μετά το παιχνίδι. Το θέμα είναι τί κάνουμε από εδώ και πέρα…

– Άνοιξαν νέοι ορίζοντες από τη συμμετοχή σου στο παιχνίδι και με ποιο τρόπο;
Είχα προτάσεις κι από στιχουργός και από μάνατζερ και από εταιρίες. Αλλά δυστυχώς – και λέω δυστυχώς γιατί σου δίνονται πολλές ευκαιρίες και πρέπει να είσαι επιλεκτικός στο τί θα κάνεις – δεν μπορείς να τα πάρεις σβάρνα και να τα κάνεις όλα. Από εκεί που δεν είχες τίποτα σου έρχονται πολλές ευκαιρίες και πρέπει να διαλέξεις.

– Αυτή τη στιγμή είσαι ένα πρόσωπο αρκετά προβεβλημένο λόγω των τηλεοπτικών σου εμφανίσεων. Εύκολη ή δύσκολη η ξαφνική διαχείριση της αναγνωσιμότητας;
Η απογείωση ήταν πολύ απότομη και δεν είμαι άτομο που έχω μάθει στη δημοσιότητα. Αυτό σου δίνει σίγουρα έναν άλλο αέρα και μια δύναμη που θα πρέπει να την εκμεταλλευτείς, αλλά και να ξέρεις να τη διαχειριστείς. Στην αρχή ήταν λίγο περίεργα μέχρι να προσαρμοστώ σε αυτή την ιδέα, ότι βγαίνω, δηλαδή, στην τηλεόραση, ότι θα με ακούσει πολύς κόσμος και όλα αυτά… Ήταν κάπως περίεργο το συναίσθημα. Εξοικειώθηκα πάντως…

– Τι ήταν αυτό που σου είπε κάποιος άγνωστος που σε αναγνώρισε στο δρόμο μετά τη συμμετοχή στο the voice και σου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση;
Δεν μου έχει τύχει κάτι τέτοιο. Μου έχουν μιλήσει κάποιοι άγνωστοι στην Αθήνα στο μετρό ή έξω που ήμουν για καφέ λέγοντάς μου «αα εσύ είσαι ο τάδε που σε είδα στο παιχνίδι;», αλλά μέχρι εκεί. Δεν μου έχει τύχει κάτι περίεργο που να μου έχει κάνει εντύπωση. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Δυστυχώς, γιατί θα είχα κάτι να λέω (σ.σ. γέλια!)…

– Τι περιέχουν τα άμεσα σχέδιά σου;
Μετά το “The Voice” σίγουρα ανοίξανε κάποιες πόρτες και μου δίνονται κάποιες ευκαιρίες. Για το τί θα κάνω όμως δεν έχω καταλήξει ακόμα. Σίγουρα, όμως, πρέπει να βρω το δρόμο μου νωρίς γιατί είναι ακόμα ζεστό το θέμα. Και η δημοσιότητα είναι ένα εργαλείο που δεν το έχεις κάθε μέρα. Απλά όταν την έχεις πρέπει να την εκμεταλλευτείς και να μείνεις στη δημοσιότητα με κάποιο τρόπο. Είτε γράφοντας ένα τραγούδι, είτε κάνοντας μια συνεργασία, είτε κάτι άλλο τέλος πάντων!

– Είσαι μέλος της –γνωστής στα μέρη μας – ροκ μπάντας των GILT. Ποιοι οι στόχοι της μπάντας;
Στόχους καθαρούς δεν έχει η μπάντα. Σίγουρα θα θέλαμε να κάνουμε εμφανίσεις κι εκτός Λακωνίας, αν και έχουμε ήδη κάνει κάποιες εμφανίσεις εκτός. Τώρα, από κει και πέρα το βλέπουμε και προς το ζην. Θα θέλαμε, δηλαδή, να ζήσουμε κι από αυτό, όμως δεν είναι εύκολο σήμερα στην Ελλάδα να ζήσεις από τη μουσική. Σίγουρα, επίσης, οι στόχοι του ενός παρεκκλίνουν από του άλλου. Δεν είναι πάντα τα όνειρα του καθενός μας στην ίδια γραμμή πλεύσης.

– Έχεις ξεκινήσει εμφανίσεις [και μόνος και με τους GILT] εκτός Λακωνίας. Ένα καλό βήμα για ανάλογη συνέχεια;
Το ένα live πάντα φέρνει το άλλο. Επειδή το έχω ζήσει και με τα παιδιά και μόνος μου, βλέπω πως ισχύει σαν κανόνας. Από κει και πέρα δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου φέρει το μέλλον. Δηλαδή δεν μπορείς να ορίσεις ότι θα κάνω αυτό το πράγμα ή ότι θα κάνω τις τάδε εμφανίσεις. Απλά κυνηγάς το όνειρό σου και δουλεύεις πάντα σκληρά για αυτό. Αν δουλέψεις σκληρά πιστεύω πως κάτι καλό θα έρθει είτε σε μικρότερο, είτε σε μεγαλύτερο βαθμό…

– Τι θεωρείς ότι λείπει από μουσικής άποψης από την Σπάρτη; Υπάρχει ταλέντο; Βρίσκουν διεξόδους ταλαντούχοι μουσικοί ή δημιουργοί για να επικοινωνήσουν την τέχνη τους;
Στη Σπάρτη γενικά υπάρχει πολλή μουσική παιδεία. Το έχω πει πολλές φορές πως, σε αναλογία με τον κόσμο που έχει η πόλη μας, η μουσική ανθίζει πάρα πολύ. Δεν ξέρω για άλλους καλλιτεχνικούς τομείς, αλλά, επειδή ζω στο χώρο της μουσικής, μπορώ να σου πω πως η μουσική τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο είναι στα πάνω της. Τώρα για το τί λείπει, δεν νομίζω ότι λείπει κάτι. Τα έχουμε όλα και στυλ και μουσική νοοτροπία. Ίσως λείπει μια μουσική σκηνή αλλά δεν είναι πολύς ο κόσμος που θα μπορούσε να την υποστηρίξει. Θα έκανε ένα μπαμ στην αρχή και μετά θα ξεφούσκωνε!

– Κατά την προσμονή της πρώτης σου εμφάνισης στο “The Voice” παρατηρήθηκε μεγάλη αγωνία από τους συμπολίτες μας για να σε απολαύσουν στην τηλεόρασή τους. Πιστεύεις πως η επαρχία γενικά, αλλά και η Σπάρτη ειδικότερα διψά να δει δικά της παιδιά να διεκδικούν την καταξίωση σε καλλιτεχνικό επίπεδο;
Διψά μόνο όταν βλέπει πως αυτό το άτομο που θα βγει στην τηλεόραση είναι προσγειωμένο ξέρει που πατάει και δεν είναι αυτό που λέμε «ψώνιο». Δεν θεωρώ ότι είμαι «ψώνιο» και για αυτό πιστεύω πως ο κόσμος με στήριξε αρκετά και συνεχίζει να με στηρίζει παρόλο που βγήκα από το παιχνίδι. Όπως και να το κάνεις, όταν είναι μια μικρή κοινωνία σίγουρα συζητιέσαι πιο πολύ και δεν χάνεσαι στην αφάνεια του πλήθους. Νοιώθω ευλογημένος γιατί ο κόσμος μου έδειξε την αγάπη του και τη στήριξή του και ανεξάρτητα από το παιχνίδι, ακόμα κι αφού έφυγα.

– Πέρα από τη μουσική φαίνεται ότι έχεις γενικά καλλιτεχνικές τάσεις. Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης είδαμε πως έχεις γνώσεις πάνω στον τομέα της φωτογραφίας. Ασχολείσαι και με τη φωτογραφία, τί άλλο μας κρύβεις σε καλλιτεχνικό κομμάτι;
Με τη φωτογραφία δεν μπορώ να πω ότι ασχολούμαι πολύ, απλά έχει προκύψει από την αγάπη μου για το βίντεο. Το βίντεο το κάνω κυρίως για λόγους προβολής στο youtube και επειδή με την ίδια μηχανή τραβάω και φωτογραφίες, είναι λίγο παραπλήσιο και βοηθάει το ένα το άλλο.

– Με το διαδίκτυο έχεις καλή σχέση. Που μπορούν να βρουν τη μουσική σου όσοι το επιθυμούν;
Το διαδίκτυο είναι μια καλή διέξοδος για τους μουσικούς και τους καλλιτέχνες γενικότερα. Είναι ένα πολύ καλό εργαλείο, είναι – ακόμα – τσάμπα και μπορεί να το χρησιμοποιήσει για την προβολή του ο καθένας. Απλά δέχεσαι τα ανάλογα, είναι κατά κάποιο τρόπο αξιοκρατικό. Αν έχεις ταλέντο θα αναγνωρισθεί, αν όχι θα σε φάει η μαρμάγκα… Τώρα όσο για το πού μπορεί κάποιος να βρει τη μουσική μου μπορεί να επισκεφτεί είτε τη σελίδα μου στο facebook [www.facebook.com/louisvlachakis], είτε το κανάλι μου στο youtube [www.youtube.com/user/JounMusic] και καλή ακρόαση…!  P

Γιώργος Βεζυράκης

GIORGOS VEZYRAKIS [live 1]Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη

Άφησε τη μεσογειακή Ελλάδα κι έφυγε για μεταπτυχιακό στη Σκανδιναβία και πιο συγκεκριμένα τη Δανία. Εκεί κατά τη διάρκεια των σπουδών του αποτέλεσε έναν από τους τρεις Έλληνες φοιτητές που ίδρυσαν τον Ολυμπιακό Κοπεγχάγης.

Ο λόγος για το Γιώργο Βεζυράκη που σήμερα συνεχίζει να ζει και να εργάζεται στην πρωτεύουσα της σκανδιναβικής χώρας, αλλά ταυτοχρόνως ασχολείται παντοιοτρόπως με τον τοπικό Ολυμπιακό είτε σαν παίκτης, είτε σαν διοικητικό μέλος της ομάδας.

«Γνωριστήκαμε» διαδικτυακά μέσω σελίδας κοινωνικής δικτύωσης και συνομιλήσαμε ζωντανά μέσω GTalk, εγώ από τη βεράντα του σπιτιού μου κι εκείνος από το δωμάτιό του στην παγωμένη Κοπεγχάγη. Η κουβέντα μας ενδιαφέρουσα, δεν περιορίστηκε μόνο στα της συνέντευξης, κι ήταν τέτοια που άφηνε την εντύπωση πως συνομιλούσαν δυο καλοί φίλοι που είχαν να τα πούνε χρόνια!

Ο Γιώργος Βεζυράκης ανοίγει τη web κάμερα του υπολογιστή του, και παρουσιάζει στο φίλαθλο – κι όχι μόνο – κοινό τον Ολυμπιακό Κοπεγχάγης.

– Πως δημιουργήθηκε η ομάδα;
Η ακριβής δημιουργία της ομάδας ήταν όταν έκανα εγώ διπλωματική για το μεταπτυχιακό μου μαζί με ένα φίλο μου (σ.σ. Δημήτρης Μπούζος). Εγώ παίζω μπάλα χρόνια κι εκείνου του άρεσε η προπονητική και γενικά κουβεντιάζαμε περί ποδοσφαίρου ή κάναμε ανάλυση αγώνων. Πάνω στην κουβέντα λέω για χαβαλέ τι καθόμαστε και διαβάζουμε και κάνουμε διπλωματικές αντί είμαι και να παίζω στον Ολυμπιακό. «Κι εγώ να είμαι προπονητής του», μου απάντησε ο φίλος μου. Κι έτσι από αυτή την κουβέντα είπαμε δεν φτιάχνουμε μια ομάδα να την λένε Ολυμπιακό – γιατί είμαστε και οι δύο φίλαθλοι του Ολυμπιακού – και να κάνουμε κατά κάποιο τρόπο το όνειρό μας πραγματικότητα; Μας άρεσε σαν ιδέα, το είπαμε και σε έναν τρίτο φίλο μας (σ.σ. Γιώργος Ρογδάκης) που θα του άρεσε κι εκείνου να είναι στο θεμελίωμα μιας ομάδας, συμφώνησε και ξεκινήσαμε και οι τρεις μαζί τις διαδικασίες ίδρυσής της. Όλο αυτό έγινε μέσα σε ένα απόγευμα!

– Βλέπουμε πως το σήμα της ομάδας δεν είναι το κλασικό του θυγατρικού Ολυμπιακού το οποίο φέρουν συνήθως όσοι ομώνυμοι σύλλογοι φέρουν και το όνομά του. Η ιδέα για το σήμα πως προέκυψε;
simaΔεν θέλαμε, αρχικά, να βάλουμε το σήμα του Ολυμπιακού γιατί δεν ξέραμε εάν θα υπήρχε κάποιο νομικό πρόβλημα με το copyright (σ.σ. πνευματική ιδιοκτησία). Δεύτερον, θεωρήσαμε ότι θα ήταν καλύτερο να βάλουμε κάτι πιο συμβολικό που να ταιριάζει και με τον Ολυμπιακό και με την Κοπεγχάγη. Το λιοντάρι είναι σήμα της Κοπεγχάγης˙ και της ποδοσφαιρικής ομάδας και της Πόλης. Είναι όμως και σήμα του “Porto Leone”, ενός από τους μεγαλύτερους συνδέσμους φιλάθλων του Ολυμπιακού. Και στον Πειραιά, όπου εγώ είχα μεγαλώσει, υπήρχε παλιά στο λιμάνι του (σ.σ. σήμερα βρίσκεται στο ναύσταθμο της Βενετίας) το αγαλμάτινο λιοντάρι, από το οποίο το λιμάνι ονομάστηκε Πόρτο Λεόνε και σήμερα υπάρχει αντίγραφό του στον κεντρικό λιμένα. Έτσι σκεφτήκαμε πως θα ήταν ωραίος συνδυασμός να κάνουμε σήμα της ομάδας το Λιοντάρι. Είπαμε την ιδέα στη συγκάτοικό μου, που είναι Ισπανίδα και πολύ καλή γραφίστρια κι αυτή το υλοποίησε και το έκανε έτσι όπως το βλέπετε.

– Σε ποια κατηγορία της Δανίας αγωνίζεται τώρα η ομάδα;
Στην Κοπεγχάγη υπάρχουν πέντε ερασιτεχνικές κατηγορίες. Μόλις τις περάσεις πας στο περιφερειακό που είναι σαν την παλιά Δ’ Εθνική τη δικιά μας και μετά Γ’ , Β’ και Α’ Εθνικές κατηγορίες Δανίας. Όταν ξεκινήσαμε μας τοποθέτησαν στην τελευταία κατηγορία των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων. Την πρώτη χρονιά παίζοντας στην Ε’ ερασιτεχνική βγήκαμε τρίτοι και δεν ανεβήκαμε. Την επόμενη χρονιά, δηλαδή πέρυσι, βγήκαμε πρώτοι, ανεβήκαμε και τώρα παίζουμε στην Δ’ ερασιτεχνική.

– Ποια είναι η μέχρι τώρα πορεία σας; Έχουν έρθει διακρίσεις για τον Ολυμπιακό Κοπεγχάγης;
Πέρυσι όπως προείπα, βγήκαμε πρώτοι στο πρωτάθλημα της Ε’ ερασιτεχνικής και κερδίσαμε την άνοδο στην επόμενη κατηγορά. Παίξαμε, επίσης, σε ένα χειμερινό τουρνουά – εδώ στη Δανία διακόπτεται το πρωτάθλημα από Νοέμβριο μέχρι Μάρτιο λόγω κρύου και χιονιών. Μόνο η Α’ Εθνική παίζει – στο οποίο δηλώνουν συμμετοχή όποιες ομάδες θέλουν από οποιαδήποτε κατηγορία των ερασιτεχνικών. Και παρά στο ότι στο συγκεκριμένο τουρνουά υπήρχαν ομάδες και μεγαλύτερων κατηγοριών εμείς καταφέραμε να το κερδίσουμε. Πέρυσι στο Κύπελλο καταφέραμε, επίσης, να αποκλείσουμε και μία ομάδα τριών κατηγοριών πάνω από εμάς και στον επόμενο γύρο χάσαμε στα πέναλτι από μία ομάδα δύο κατηγορίες πιο πάνω από τη δική μας. Αυτές είναι μέχρι τώρα οι διακρίσεις μας…

– Πως μπορεί να μάθει κάποιος για τον Ολυμπιακό Κοπεγχάγης και να παρακολουθήσει την πορεία του μέσω διαδικτύου;
Έχουμε φτιάξει ιστοσελίδα δικιά μας, η οποία είναι η εξής: www.olympiakos-koebenhavn.com στην οποία γράφουμε πληροφορίες μετά από κάθε αγώνα, έχει στοιχεία για την ομάδα, φωτογραφίες κ.ά. Προσπαθήσαμε αρκετά ώστε να φτιάξουμε ένα καλό site. Για περισσότερη επικοινωνία φτιάξαμε και ένα Facebook γκρουπ (Olympiakos København) όπου μας «ακολουθούν» πολλά άτομα, ενημερώνονται από εκεί κι έχουμε μια διαδραστική επαφή με τον κόσμο.

– Η επίσημη γλώσσα στο site είναι η αγγλική. Πες μας το σκεπτικό γι αυτό κι αν στο μέλλον θα υπάρχει η επιλογή γλώσσας στα Ελληνικά ή και στα Δανικά.
Επιλέξαμε την αγγλική γλώσσα γιατί από την αρχή που φτιάξαμε την ομάδα δεν την παρουσιάσαμε ως «η ελληνική ομάδα», αλλά θέλαμε να της δώσουμε έναν international (σ.σ. διεθνή) χαρακτήρα. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους δημιουργίας της ομάδας. Γιατί εγώ όταν έπαιζα μπάλα είχα πάει σε μια ομάδα δανέζικη εδώ και παρόλο που τα παιδιά μιλούσαν λίγο αγγλικά δεν μπορούσα να εγκλιματιστώ εύκολα. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να συμμετάσχεις στα αστεία τους όταν μιλάνε τη γλώσσα τους… Οπότε σκεφτήκαμε κι εμείς πως αν χρησιμοποιούσαμε την ελληνική, επειδή ήμασταν οι περισσότεροι Έλληνες, θα ήταν άσχημο για τα παιδιά άλλων εθνικοτήτων και δεν θα μπορούσαν να ενταχθούν εύκολα στο κλίμα της ομάδος. Έτσι είπαμε να χρησιμοποιούμε τα αγγλικά, ώστε να καταλαβαίνουν όλοι τι γίνεται στην ομάδα και να συμμετάσχουν περισσότερο στις δραστηριότητές της. Βέβαια προσπαθούμε κατά καιρούς να βγάζουμε κάποια κειμενάκια σε διάφορες γλώσσες. Κι Ισπανικά και Ελληνικά και Δανέζικα…

– Η φανέλα σας δεν έχει κάποιο χορηγό. Από πού προέρχεται η χρηματοδότηση της ομάδας;
Από την αρχή είπαμε ότι δεν θέλουμε να βάλουμε χορηγό γιατί δεν θέλουμε να διαφημίσουμε κάποιον. Δεν ήταν αυτή η φιλοσοφία μας. Αυτοχρηματοδοτούμαστε 100%, το οποίο σημαίνει ότι κάθε παίκτης θα δίνει μια συνδρομή, όπως και τα μέλη του συμβουλίου που έχουμε φτιάξει. Επίσης, κάνουμε κάποιες δραστηριότητες προς οικονομική ενίσχυση κατά τη διάρκεια της χρονιάς, όπως πάρτυ ή πώληση φανελών. Γενικά σκεφτόμαστε κάτι πρωτότυπο και κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε ώστε να βγάζουμε κάποια κέρδη και να χρηματοδοτούμε την ομάδα. Η αλήθεια είναι πως συμμετέχοντας οι παίκτες και οικονομικά, σε συνδυασμό με την αγγλική ως καθομιλουμένη, γινόμαστε μια οικογένεια και ερχόμαστε πιο κοντά στην ομάδα.

– Έχετε κάποιου είδους οικονομική στήριξη από την Ελλάδα; Ίσως από κόσμο που μαθαίνει για εσάς και σας παρακολουθεί διαδικτυακά;
Όχι ιδιαίτερη. Και δεν είχαμε κι εμείς ζητήσει ή επιδιώξει κάποια οικονομική ενίσχυση. Το μόνο που είχαμε κάνει την πρώτη χρονιά που ιδρυθήκαμε ήταν να πουλάμε φανέλες της ομάδας με πολύ μικρό κέρδος. Δεν θέλαμε να αισχροκερδήσουμε κιόλας! Αυτό που θέλαμε ήταν να μας μάθει ο κόσμος και να διαφημίσουμε την ομάδα μας. Τότε κάποια παιδιά από την Ελλάδα αγοράσανε τη φανέλα μας. Αυτή ήταν η μοναδική ενίσχυση από τη χώρα μας και δεν έχουμε κι εμείς ζητήσει κάτι άλλο.

– Εάν κάποιος θα ήθελε να σας στηρίξει αγοράζοντας προϊόντα της ομάδας υπάρχει για παράδειγμα κάποιο e-shop;
Όταν είχαμε κάνει την κίνηση με τις φανέλες είχαμε κάνει ένα webshop (σ.σ. κατάστημα πώλησης μέσω διαδικτύου) του Ολυμπιακού Κοπεγχάγης και μέσω paypal (σ.σ. διαδικτυακός τρόπος πληρωμής) ή άμεσης επικοινωνίας με εμάς γίνονταν οι παραγγελίες. Και είχαμε πάρει τις διευθύνσεις εμείς και τις στείλαμε όλες μαζί πακέτο. Αυτό τώρα δεν είναι ενεργό γιατί δεν είμαστε στη διαδικασία να πουλάμε φανέλες πάλι. Ανάλογα με την περίοδο που αποφασίζουμε να πουλήσουμε κάτι φτιάχνουμε και το αντίστοιχο webshop, το οποίο δεν είναι και κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Δεν υπάρχει πάντως κάποιο επίσημο μόνιμο e-shop ή επίσημα προϊόντα!

– Ποιοι είναι οι στόχοι που έχετε θέσει για την ομάδα; Βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι…
Μακροπρόθεσμος στόχος που έχει θέσει η ομάδα είναι να αυτολειτουργεί. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος στόχος μας. Που σημαίνει ότι ακόμα και οι τρεις που την έχουμε ιδρύσει να μην είμαστε στη Δανία η ομάδα να μη σβήσει. Να συνεχίσει να υπάρχει ως ένα διεθνές καταφύγιο για όλους όσοι έρχονται στη Δανία και θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο εδώ. Αυτό είναι ο μεγαλύτερος και πιο δύσκολος στόχος. Ήδη ο ένας από τους τρεις έχει φύγει, ο προπονητής (σ.σ. Δημήτρης Μπούζος) και είμαστε οι άλλοι δύο που έχουμε επωμιστεί το περισσότερο βάρος και προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να βάλουμε κι άλλα άτομα μέσα στην ομάδα, τα οποία θα ήθελαν να αναλάβουν ευθύνες και να ασχολούνται με αυτήν πιο ενεργά. Βραχυπρόθεσμοι στόχοι είναι να πηγαίνει καλά η ομάδα, να είναι όσο πιο ανταγωνιστική γίνεται και να ξεφύγουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε από τις χαμηλές κατηγορίες. Αν ανεβαίνεις κατηγορίες και κάνεις πρωταθλητισμό, αυτό δίνει και χαρά και αυτοπεποίθηση στους παίκτες! Βραχυπρόθεσμος και ταυτόχρονα μακροπρόθεσμος στόχος είναι το κλίμα. Θέλουμε πάντα το κλίμα να παραμένει φιλικό, οικογενειακό… Δεν πρόκειται να θυσιάσουμε, για παράδειγμα, το καλό κλίμα που υπάρχει τώρα για να ανέβουμε κατηγορία. Σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε κάτι τέτοιο!

– Οι Δανοί πως αντιμετωπίζουν μια ομάδα που είναι γεννημένη από Έλληνες κι αγωνίζεται στα πρωταθλήματά τους;
Οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν την ομάδα ως μόνο ελληνική. Δεν ξέρουν ακριβώς τις μονάδες από της οποίες αποτελείται, απλά ακούνε το όνομα τους θυμίζει κάτι ελληνικό και θεωρούν ότι είναι ομάδα ελληνική.

– Ο κορμός των αθλητών αποτελείται από Έλληνες ή συμμετάσχουν κι αθλητές κι από άλλες χώρες;
Όταν άρχισε να υλοποιείται η ιδέα και ξεκινήσαμε την ομάδα, ο κύκλος που είχαμε και θα μπορούσε να ασχοληθεί με την ομάδα ήταν παιδιά που ήταν Έλληνες. Έλληνες και Ισπανοί κυρίως. Γιατί ακολουθήσανε και πολλοί Ισπανοί στην αρχή την ομάδα. Σήμερα δεν θα έλεγα ότι ο βασικός κορμός της ομάδας αποτελείται από Έλληνες, γιατί δεν είμαστε πάρα πολλοί. Είμαστε 6-7 άτομα από τους 30 περίπου που έχει η ομάδα. Υπάρχουν παιδιά από πολλές χώρες. Ισπανοί αρκετοί, Ιταλοί, και παιδιά από Σλοβακία, Τσεχία, Ρουμανία, Νορβηγία, Κολομβία, Καζακστάν… Από όπου μπορείς να φανταστείς έχουμε!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

– Από την Ελλάδα τι μηνύματα λαμβάνετε; Θεωρείτε πως το φίλαθλο κοινό γνωρίζει για την ομάδα;
Λόγω του ότι χρησιμοποιήσαμε το όνομα Ολυμπιακός, ένα πολύ γνωστό και εμπορικό όνομα, από την Ελλάδα πολλοί χάρηκαν με την πρωτοβουλία μας. Πολλοί μας ακολούθησαν αρκετά και μέσω Facebook, όπου η σελίδα μας έχει πάνω από 5.000 like. Πολλές φορές μας γράφουν μηνύματα «μπράβο παιδιά», «συνεχίστε», «δεν πειράζει» εάν χάσουμε και άλλα παρόμοια. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος, είναι πολύ όμορφο μετά ή πριν από έναν αγώνα να διαβάζεις σχόλια μέσω διαδικτύου από κάποιους που σε υποστηρίζουνε. Λόγω ονόματος και ελληνικότητας της ομάδας αρκετοί μας «ακολουθήσανε» και μας μάθανε. Πρόσφατα είχα πάει στο Βελιγράδι γιατί υπήρχε ανταπόκριση για να ταξιδέψω στην Κοπεγχάγη. Έμεινα μια μέρα στο Βελιγράδι σε κάτι φίλους μου και μέσα σε ένα λεωφορείο συνάντησα κάποιον Έλληνα, ο οποίος ήξερε για την ομάδα. Όταν σε διάφορα μέρη ξέρουν για σένα, αυτό από μόνο του είναι κέρδος.

– Η ομάδα έχει φιλάθλους ή κάποιο σύνδεσμο φιλάθλων εντός των συνόρων της Δανίας;
Όχι. Δεν έχουμε κάποιο σύνδεσμο φιλάθλων. Κι ούτε θέλαμε να φτιάξουμε κάποιο αντίστοιχο σύνδεσμο. Δεν είμαστε Ολυμπιακός Πειραιώς! Είμαστε Ολυμπιακός Κοπεγχάγης και οπωσδήποτε θέλουμε όσοι ασχολούνται με την ομάδα να ασχολούνται με αυτή καθαυτή κι όχι με κάποιο άλλο θυγατρικό σύνδεσμο. Έχουμε βέβαια αρκετούς φίλους δικούς μας ο καθένας, που έρχονται στα παιχνίδια μας, μας βλέπουν και μας στηρίζουν.

– Υπήρξαν δυσκολίες για εσάς στο στήσιμο αλλά και στη διατήρηση του σωματείου; Αντιμετωπίσατε ίσως κάποια προβλήματα;
Ναι, δυσκολίες υπήρχανε. Όχι γραφειοκρατικές. Ήταν πολύ εύκολο να φτιάξεις μια ομάδα. Κάναμε ένα τηλέφωνο, ρωτήσαμε τι διαδικασίες πρέπει να κάνουμε και μας είπανε τι χαρτιά χρειάζονται, τα οποία δεν ήταν και πολλά! Η πρώτη δυσκολία ήταν πως ήμασταν εκπρόθεσμοι. Όταν εμείς ζητήσαμε τον Ιούνιο να συμμετάσχουμε στο πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς μας απάντησαν πως έπρεπε να είχαμε κάνει την αντίστοιχη αίτηση συμμετοχής μέχρι το τέλος Μαΐου. Ε, λίγο παρακαλέσαμε, λίγο συγκεντρώσαμε όλα τα χαρτιά το συντομότερο, λίγο πιέσαμε να μας δεχτούν, και τελικά μας δεχτήκανε. Η δεύτερη δυσκολία ήταν η στελέχωση του ρόστερ, γιατί για να ξεκινήσεις πρέπει να έχεις τουλάχιστον 10-15 άτομα. Από γνωστούς και φίλους προσπαθήσαμε να στελεχώσουμε την ομάδα. Αυτό έγινε γρήγορα, από την πρώτη χρονιά, κι αρκετά καλά μπορώ να πω. Άλλη δυσκολία ήταν το οικονομικό. Δεν έχεις επιδοτήσεις όπως στην Ελλάδα. Πρέπει να πληρώσεις πολλά έξοδα, όπως για τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα, για να έχεις γήπεδο για προπόνηση, για τους διαιτητές, για φανέλες και για άλλα διάφορα τέτοια πράγματα. Έπρεπε, λοιπόν, να στελεχώσουμε το ρόστερ, να ζητήσουμε κάποια χρήματα από όλους τους παίκτες και να βάλουμε κι εμείς που την ιδρύσαμε κάποια παραπάνω χρήματα. Εμένα με βοήθησαν κι οι γονείς μου από την Ελλάδα, που τους άρεσε η ιδέα, και έβαλαν κάποια χρήματα. Επίσης, έπρεπε να δούμε που θα κάνουμε προπόνηση. Εκμεταλλευτήκαμε κι ακόμα εκμεταλλευόμαστε τις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου που κάναμε μεταπτυχιακό, όπου έχει πολλά γήπεδα και πάντα βρίσκουμε ένα για προπόνηση. Και μέσω του Δήμου της Κοπεγχάγης βρήκαμε κι άλλο ένα γηπεδάκι, το οποίο μας το παραχώρησε ο Δήμος δωρεάν, για να κάνουμε και μια δεύτερη ημέρα προπόνηση την εβδομάδα. Τελευταία δυσκολία ήταν ότι έπρεπε να φτιάξουμε κι ένα συμβούλιο για να κατανείμουμε τις αρμοδιότητες με τις οποίες θα ασχολείτο ο καθένας. Πρακτικές δυσκολίες…

– Υπάρχει διαφορά φιλοσοφίας και ποδοσφαιρικού ήθους ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Δανία;
Υπάρχουν τεράστιες διαφορές! Στο ποδόσφαιρο που παίζουν υπάρχει μεγάλη διαφορά, γιατί οι Δανοί δεν παίζουν πολύ τακτικά, τουλάχιστον στις κατηγορίες που παίζουμε εμείς. Δεν χρησιμοποιούν πολύ την τακτική, δηλαδή το πώς στήνονται μες στο γήπεδο. Πάρα πολλές ομάδες, και το έχουμε εκμεταλλευτεί αυτό, παίζουν πολύ πιο ψηλά από την άμυνά τους, γιατί θεωρούν ότι παίζουν ποδόσφαιρο κατοχής και δεν σκέφτονται ότι παίζει μπάλα και ο αντίπαλος. Σκέφτονται ότι πρέπει να κάνουμε μόνο το παιχνίδι μας. Παίζουν πολύ ψηλά, πιέζουν, σουτάρουν από παντού. Αυτό το τελευταίο δεν το έχουμε στην Ελλάδα καθόλου, το θυμάμαι και στις ομάδες που έπαιζα πως δεν σουτάρει ποτέ κανείς. Εδώ και μετά το κέντρο θα σουτάρουν! Τρέχουνε πάρα πολύ. Έχουνε πολύ καλή φυσική κατάσταση. Διαφορές υπάρχουν, όμως, και στους κανονισμούς του ποδοσφαίρου στις κατηγορίες που παίζουμε εμείς. Δηλαδή, δεν κατεβάζεις 18άδα, κατεβάζεις 14άδα και έχει δικαίωμα ο προπονητής τους τρεις παίκτες που είναι έξω να τους κάνει όσες αλλαγές θέλει. Να τους βγάλει, να τους ξαναβάλει κ.ο.κ., κάτι σαν το μπάσκετ. Η κίτρινη κάρτα δεν είναι απλά κίτρινη κάρτα, αλλά είναι και 10 λεπτά έξω. Και αυτοί οι κανόνες ισχύουν μέχρι την Γ’ Εθνική τους. Αυτά πάνω κάτω…

– Αρχικά η ομάδα διέθετε μόνο ποδοσφαιρικό τμήμα. Στην πορεία δημιουργήθηκαν κι άλλα αθλητικά τμήματα;
Δημιουργήθηκε πέρυσι το βόλεϊ γυναικών. Ήταν κάποιες κοπέλες που γνωρίζαμε, οι οποίες έπαιζαν βόλεϊ και ενδιαφέρονταν να ασχοληθούν και να προχωρήσουν μια ομάδα βόλεϊ. Θα θέλαμε, βέβαια, φέτος στο τέλος της χρονιάς εάν μπορέσουμε να φτιάξουμε και μία ανδρική ομάδα μπάσκετ. Όσο περισσότερα τμήματα κάνεις, τόσο περισσότερα άτομα ασχολούνται με τη διαχείριση της ομάδας. Μεγαλώνεις, έτσι, σαν Σωματείο και δεν είσαι πια μόνο μια ποδοσφαιρική ομάδα. Όλο αυτό βοηθάει στη μελλοντική και μακροπρόθεσμη διατήρηση του Ολυμπιακού Κοπεγχάγης.

– Πρόσφατα κάνατε και μια διαφορετικού είδους δραστηριότητα, με καθαρά πολιτική χροιά…
Ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία λόγω των τελευταίων γεγονότων στην Ελλάδα με τον Παύλο Φύσσα και τη Χρυσή Αυγή. Θέλαμε να περάσουμε ένα μήνυμα κατά του φασισμού και κατά του ρατσισμού. Γιατί πιστεύουμε πως ο χώρος του ποδοσφαίρου ναι μεν δεν είναι πολιτικός χώρος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι χώρος στον οποίο η πολιτική απουσιάζει. Μέσω του ποδοσφαίρου μπορούμε να περάσουμε μηνύματα κατά του φασισμού. Έτσι φτιάξαμε ένα μεγάλο πανό, το οποίο έλεγε “no place for fascism, say no to racism” (σ.σ. κανένας χώρος για το φασισμό, πες όχι στο ρατσισμό). Κάναμε ένα κάλεσμα σε όσους από την ομάδα θα θέλανε να συμμετέχουνε – γιατί φυσικά δεν ήταν υποχρεωτικό – να βγάλουμε μια φωτογραφία πίσω από το πανό και μετά να γράψουμε πάνω από το κάθε άτομο τη χώρα από την οποία προέρχεται, προσπαθώντας έτσι να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα κατά του ρατσισμού και του φασισμού. Το ευχάριστο σε αυτή τη υπόθεση ήταν πως οι παίκτες της ομάδας που παίζαμε αντίπαλοι είδαν στο ίντερνετ ότι οργανώναμε τη συγκεκριμένη κίνηση, τους άρεσε η ιδέα, μας έφεραν μια ανθοδέσμη στην αρχή του αγώνα που έλεγε «υποστήριξη στον αγώνα σας κατά του φασισμού» και βγήκαν κι εκείνοι φωτογραφία μαζί μας μετά τον αγώνα.

– Οι ιδρυτές είστε φοιτητές στη Δανία. Όταν τελειώσετε τις σπουδές σας και φύγετε ποια θεωρείς πως θα είναι η τύχη του Ολυμπιακού Κοπεγχάγης;
Τώρα δεν είμαστε πια φοιτητές. Εγώ είμαι τέσσερα χρόνια στη Δανία. Έχω τελειώσει το μεταπτυχιακό μου και τώρα δουλεύω, κάνω κάτι σαν πρακτική. Ο προπονητής ο Δημήτρης (σ.σ. Μπούζος), όπως είπα και νωρίτερα, έχει φύγει ήδη, ενώ ο άλλος ο Γιώργος (σ.σ. Ρογδάκης) δουλεύει κανονικά στη Δανία εδώ και τρία χρόνια. Υπάρχει στον ορίζοντα να μείνουμε κάποια χρόνια ακόμα. Σε περίπτωση που φύγουμε κι εμείς οι δύο, ήδη υπάρχουν άλλα τρία άτομα στο συμβούλιο, οι οποίοι τρέχουν για την ομάδα. Σίγουρα κάποιοι παίκτες που είναι στην ομάδα από την αρχή της και την έχουν αγαπήσει θα θέλανε πιστεύω να βοηθήσουν περαιτέρω ακόμα και να μην είμαστε κι εμείς εδώ.

– Ποιο είναι το μήνυμα με το οποίο θα ήθελες να κλείσουμε τη συζήτησή μας;
Το μήνυμα που θα ήθελα να δώσω είναι ότι τέτοιες προσπάθειες σαν αυτή που κάναμε εμείς, είτε είναι ποδοσφαιρικού, είτε κοινωνικού, είτε πολιτιστικού, είτε οποιουδήποτε άλλου χαρακτήρα, είναι ωραίο γενικά να γίνονται. Γιατί φέρνουν τον κόσμο πιο κοντά. Ειδικά στο εξωτερικό που είμαστε εμείς μας φέρνουν κοντά, ενώνονται διαφορετικές φιλοσοφίες, διαφορετικοί λαοί, γίνονται κοινές δραστηριότητες και δημιουργούνται πάρα πολλά οφέλη, και κοινωνικά και πολιτισμικά ακόμα και πολιτικά! Επιδρά θετικά και στην ψυχολογία του ατόμου, ότι δηλαδή έχει, όταν πάει σε μια ξένη χώρα, κάπου να πάει και να περάσει καλά, να νιώσει σαν οικογένειά του και να βρει κάποιο στήριγμα. Το μήνυμα είναι ότι τέτοιες προσπαθείς και τέτοιες ιδέες είναι καλό να γίνονται. Το πιο δύσκολο κομμάτι πολλές φορές, όμως, δεν είναι να έχεις την ιδέα˙ κατά καιρούς είχα κι έχω αρκετές ιδέες, όπως και πολλής κόσμος έχει αρκετές ιδέες. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να προχωρήσεις την επόμενη μέρα από την ιδέα. Να πεις, για παράδειγμα, ότι θα πάρω ένα τηλέφωνο για να αρχίσω να την υλοποιώ. Το πιο δύσκολο είναι να σηκώσεις το χέρι και να τηλεφωνήσεις. Εάν το κάνεις αυτό μετά όλα τα άλλα παίρνουν το δρόμο τους… Θα μπορούσε κι ο δικός μας Ολυμπιακός να είχε μείνει μια ιδέα και μετά από χρόνια να σκεφτόμασταν πως κάποτε στη Δανία λέγαμε να φτιάξουμε μια ομάδα κτλ… Όταν όμως η ιδέα υλοποιείται είναι το πιο μεγάλο επίτευγμα. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από αυτό. Ένα ακόμα, λοιπόν, μήνυμα είναι: σηκώστε το χέρι και πάρτε τηλέφωνο! Π

Γιάννης Δημόπουλος

1236268_593354720727844_812729111_nΣυνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη
Φωτογραφίες συνέντευξης: Γιάννης Γκλέκας

Ο κόσμος τον γνωρίζει ως αθλητή. Μετά τον τερματισμό του στο περσινό Σπάρταθλον έγινε ακόμη πιο γνωστός για την αθλητική του δραστηριότητα, όντας ο δεύτερος Σπαρτιάτης που τερματίζει στο συγκεκριμένο αγώνα. Ήταν ίσως κι ένα πρόσωπο πού όχι μόνο αποτέλεσε αφορμή για τον κόσμο να χαρεί, αλλά του έδωσε και το έναυσμα να βγει ξανά στους δρόμους και να πανηγυρίσει σε ομολογουμένως δύσκολες εποχές.

Ο Γιάννης Δημόπουλος όμως ασχολείται στην καθημερινότητά του με το φροντιστήριο αγγλικών που διατηρεί στους Βόρειους Δήμους και κάνει μαθήματα στο Καστόρι και στο Λογκανίκο εδώ και είκοσι περίπου χρόνια. «Πέρα από τα επαγγελματικά, όμως, πάντα ασχολούμουν με τον αθλητισμό από 5-6 χρονών κι εδώ στη Σπάρτη οι περισσότεροι με γνωρίζουν ως αθλητή».

Εγώ τον γνώρισα πριν από τέσσερα περίπου χρόνια όταν ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση στον Καραβά και γίναμε πλέον συγχωριανοί. Ο Γιάννης Δημόπουλος ανοίγει το σπίτι του, παραχωρεί μία άκρως αθλητική συνέντευξη και «βγάζει» ενδιαφέρουσες ειδήσεις, κάνοντας ποδαρικό στα «ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας…».

– Έχεις γεννηθεί στο Detroit του Michigan, κατάγεσαι από τον Άγ. Κων/νο Β. Δήμων, κατοικείς μόνιμα στον Καραβά, δραστηριοποίησε επαγγελματικά σε Καστόρι και Λογκανίκο. Αν σε ρωτούσε κάποιος φίλος από πού είσαι τι θα απαντούσες;
(σ.σ. γελάει) Μάλλον ένα μείγμα από όλα αυτά! Γιατί δεν ξεχνιέται στη ζωή τίποτα. Στην Αμερική έχω γεννηθεί, εκεί έχω μεγαλώσει. Ήρθα στην Ελλάδα 13- 14 χρονών. Ο πατέρας μου είναι από τον Άγιο Κωνσταντίνο, πάντα αυτό έλεγα πως είναι το χωριό μου. Τώρα μένω στον Καραβά κι οι περισσότεροι ξέρουν πως είμαι κι από εδώ, νοιώθω πως ανήκω στον Καραβά, μαζί βέβαια με τους Βόρειους Δήμους. Πάντα ήμουν Βορειοδημότης! Και επιλογή να ανοίξω το φροντιστήριο στους Βόρειους Δήμους έγινε επειδή κατάγομαι από εκεί.

– Ο αθλητισμός πως μπήκε στη ζωή σου;
Από πολύ μικρή ηλικία. Ο πατέρας μου πάντα ασχολούταν με τον αθλητισμό, του άρεσε. Παίζαμε ποδόσφαιρο μαζί και κάπως έτσι είχα ξεκινήσει. Ο αδερφός του πατέρα μου είναι μαραθωνοδρόμος, είναι 68 χρονών και τώρα ακόμα τρέχει. Έτρεχε από τα 30 του και ήθελα να του μοιάσω στην πορεία. Από την οικογένεια είμαστε ο θείος μου και τρία πρώτα ξαδέρφια που ασχολούμαστε με τον μαραθώνιο πολλά χρόνια. Οι περισσότεροι πολύ πιο παλιά από μένα.

– Με ποια αθλήματα έχεις ασχοληθεί κατά τη διάρκεια της αθλητική σου δραστηριότητας;
Έπαιζα ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια. Και πολλά επίσης χρόνια έκανα πολεμικές τέχνες. Kick boxing συγκεκριμένα κι ήμουν και μέλος της εθνικής Ελλάδας. Πολλοί μπορεί να το έχουν ξεχάσει αυτό ή να μη το γνωρίζουν. Το 1998-1999 ήμουν στην εθνική ομάδα kick boxing, είχα πάρει μια τέταρτη θέση στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, είχα έρθει πρώτος μεσογειονίκης κι είχα κάνει και κάποιες άλλες επιτυχίες εκεί.

1234627_593355517394431_544978797_n– Στο ποδόσφαιρο είχες λάβει κάποιες διακρίσεις;
Ποδόσφαιρο έπαιζα περίπου μια δεκαετία στο Λεωνίδα Σπάρτης, και αρκετά χρόνια στους Διόσκουρους Πελλάνας. Με το Λεωνίδα έπαιζα Α’ Τοπικό, είχαμε πάρει κάποια πρωταθλήματα κι είχαμε ανέβει Δ’ Εθνική. Το ίδιο και με την Πελλάνα, από Β’ τοπικό είχαμε ανέβει στην πρώτη κατηγορία Λακωνίας. Είχα βγει και πρώτος σκόρερ τότε στη Λακωνία στο πρωτάθλημα Β’ κατηγορίας. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκα πολλά χρόνια. Είχα ξεκινήσει από την Αμερική από 8 χρονών και ήταν κάτι που το συνέχισα μέχρι τα 35 περίπου. Και μετά ήρθε η αλλαγή από το ποδόσφαιρο στο τρέξιμο.

– Πως σε κέρδισε το τρέξιμο;
Πάντα ήθελα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Έβλεπα πως το ποδόσφαιρο έχει μία ημερομηνία λήξης, άντε να παίξεις μέχρι τα 35 στα τοπικά, το πολύ ως τα 40. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα αναγκαστώ να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Έβλεπα τότε το Σπάρταθλον και πολλοί αθλητές τερματίζανε σε μεγάλη ηλικία και μου έκανε εντύπωση. Έτσι άρχισα σιγά σιγά, το είχα βάλει σκοπό, αφήνοντας το ποδόσφαιρο να ασχοληθώ με το τρέξιμο. Επειδή είχα και το θείο με τα ξαδέρφια που ασχολούνται με το μαραθώνιο, ήθελα να συνεχίσω κι εγώ μετά την παράδοση. Είχα συμμετάσχει στον πρώτο μαραθώνιο το 1998, παίζοντας ταυτόχρονα ποδόσφαιρο. Το 2004 είχα πάει στην Αθήνα γα τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έτυχε να είμαι στον τερματισμό του μαραθωνίου των γυναικών. Ήμουν μαζί με την Ελένη (σ.σ. η σύζυγος του) εκεί και ανατρίχιασα όταν είδα να τερματίζουν οι πρώτες γυναίκες. Από τότε, από το 2004 και μετά, είπα θα ασχοληθώ πιο πολύ με το τρέξιμο. Πάντα με συγκινεί ο αθλητισμός και τέτοιες στιγμές. Και στο Σπάρταθλον, από το ‘83 που είμαι στη Σπάρτη, έχω δει αμέτρητους τερματισμούς. Κι αυτό αποτέλεσε κίνητρο να ασχοληθώ με το τρέξιμο. Στο μυαλό τότε δεν είχα βέβαια τη συμμετοχή στο Σπάρταθλον.

– Τι θυσίες απαιτούνται για ένα δρομέα;
Όταν ασχολείσαι τόσα χρόνια με το αθλητισμό, προσωπικά δεν το βλέπω πως γίνονται θυσίες. Είναι κάτι που το αγαπάς. Σίγουρα όμως έχεις ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και πρέπει να προπονείσαι 5-6 φορές την εβδομάδα. Εκ των πραγμάτων επειδή κάνεις προπόνηση θα αλλάξεις και τη διατροφή σου. Αυτό έρχεται μόνο του στην πορεία. Επειδή βλέπεις πως όταν τρως καλύτερα, πιο υγιεινά και πιο σωστά βγαίνει και η προπόνηση πιο εύκολα. Και ασφαλώς θέλω και κοιμάμαι νωρίς, γιατί σηκώνομαι πρωί για να κάνω αυτές τις διαδρομές. Εγώ δεν το βλέπω όμως για θυσία. Ειδικά τις Κυριακές όταν ετοιμάζεσαι για ένα μεγάλο αγώνα μπορεί να χρειαστεί να σηκωθείς και στις 3 το πρωί και να χρειαστεί να τρέξεις ως και τις 10 ή 11. Είναι σα διασκέδαση. Ανυπομονώ να ‘ρθει η Κυριακή και να το κάνω…

– Έχοντας αγωνιστεί και σε ομαδικά αθλήματα, ποια θεωρείς πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των μεν κι αντιστοίχως ποια των ατομικών;
Τα ομαδικά σε πιο μικρές ηλικίες είναι πιο ιδανικά για να μαθαίνεις να παίζεις με άλλους και να συνεργάζεσαι. Θέτουν όλοι ένα κοινό στόχο. Ειδικά στο ποδόσφαιρο θυμάμαι όταν ήμασταν και δεμένοι μεταξύ μας ήταν πολύ σημαντικό. Αν δένεσαι με τους συμπαίκτες σου και έχετε τον ίδιο σκοπό όλα θα πηγαίνουν καλά. Όσο όμως μεγαλώνεις, στα ατομικά αθλήματα όπως το τρέξιμο που είναι πιο μοναχικό, μαθαίνεις να είσαι μόνος σου. Και μαθαίνεις όταν είσαι μόνος σου να περνάς αρκετές ώρες με τον εαυτό σου κι αυτό είναι ευκαιρία να σκεφτείς, να συλλογιστείς πολλά πράγματα. Στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις, είσαι αποκλειστικά υπεύθυνος για σένα και δεν έχεις να ρίξεις ευθύνες σε κανέναν, βάζεις δικούς σου στόχους και ο καθένας προσπαθεί να κάνει τη δική του υπέρβαση. Γι αυτό βλέπεις πως όταν τερματίζουνε πολλοί αθλητές, σε οποιαδήποτε απόσταση κι αν συμμετάσχουν, το 99% είναι χαμογελαστοί, γιατί ο καθένας έχει βάλει το δικό του στόχο. Δεν έχει σημασία αν έχει τερματίσει 1ος ή 10τος ή 100στός. Σημασία έχει ότι χαίρεται γιατί έχει πετύχει το σκοπό που είχε θέσει ο ίδιος να καταφέρει.

– Στους αγώνες σου τρέχεις με φανέλες που έχουν πάντα επάνω την ελληνική σημαία και γράφουν “Spartan Runner”. Η εξήγηση γι αυτό;
Σε πολλούς αγώνες συμμετέχουν και πολλοί ξένοι αθλητές και όπως και στο Σπάρταθλον δεν συνήθιζαν να τρέχουν πολλοί Έλληνες. Είχα ακούσει, λοιπόν, σε κάποιο τερματισμό του Σπάρταθλον που έλεγαν να φοράνε οι Έλληνες αθλητές τουλάχιστον την ελληνική σημαία, γιατί είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο ξένους και δεν ήξερε ο κόσμος αν είναι και ποιοι οι Έλληνες για να τους χειροκροτήσει περισσότερο. Κι ο κόσμος το επιζητούσε να χειροκροτήσει περισσότερο και να εμψυχώσει έναν Έλληνα αθλητή. Έτσι έβαλα κι εγώ την ελληνική σημαία και θυμάμαι ήταν πριν δύο χρόνια στο Παρανέστι, πηγαίνοντας για να τρέξω εκεί έναν αγώνα. Ο λόγος που έβαλα το “Spartan Runner” είναι για να ξέρει ο καθένας πως τρέχει κάποιος από τη Σπάρτη. Να ακουστεί η Σπάρτη. Και το έβαλα επειδή δεν έχουμε σύλλογο εδώ στη Σπάρτη, είμαστε μάλλον και οι μοναδικοί που έχουμε τόσους και καλούς δρομείς που δεν έχουμε ακόμα φτιάξει κάποιο σύλλογο. Βέβαια προσεχώς θα γίνει κάποιος σύλλογος εδώ στη Σπάρτη που θα περικλείει όλη τη Λακωνία. Είναι στα σκαριά…

– Ποια θεωρείς πως πρέπει είναι τα προσόντα για έναν αθλητή αποστάσεων δρόμου;
Να αγαπάς πρώτα από όλα αυτό που κάνεις. Να βάζεις πάντα στόχους και να ξεκινάς βήμα βήμα. Να βάζεις ένα μικρό στόχο, μετά κάτι λίγο παραπάνω και να έχεις πολλή υπομονή. Όταν είχα ξεκινήσει μου λέγανε οι παλιότεροι πως όσα περισσότερα χιλιόμετρα «γράφουν» τα πόδια σου, θα το βλέπεις στο μέλλον πως θα βελτιώνεσαι. Στην αρχή που έκανα δυο τρεις αγώνες νόμιζα πως είχα κάνει πολλά χιλιόμετρα! Τώρα καταλαβαίνω αυτό που μου έλεγαν πως πρέπει να ασχοληθείς πολλά χρόνια με κάτι για να βλέπεις βελτίωση.

– Τι σε συνεπαίρνει κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής; Υπάρχουν στιγμές χαλάρωσης που απολαμβάνεις το φυσικό τοπίο ή μένεις προσηλωμένος στο στόχο σου που είναι ο τερματισμός;
Εξαρτάται από τους αγώνες. Υπάρχει διαφορά. Υπάρχουν οι αγώνες βουνού κι οι αγώνες ασφάλτου. Όταν είσαι στο βουνό, όπως εκεί που θα πάω προσεχώς και η διάρκειά του θα είναι όσο το Σπάρταθλον, 30 ώρες, εκεί δεν μπορεί να μην ασχοληθείς με τη φύση γύρω σου, είναι ωραίο και σε ξεκουράζει πάρα πολύ.

– Όταν συμμετέχεις πρώτη φορά σε μια διαδρομή, την έχεις περπατήσει νωρίτερα για να ελέγξεις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα;
Θα σου απαντήσω συνδυαστικά με την προηγούμενη ερώτηση. Γενικά μου αρέσει να πηγαίνω σε κάποιον αγώνα πρώτη φορά. Όπως το Σπάρταθλον, ήταν πρώτη εμπειρία για μένα. Σε αυτούς τους αγώνες λειτουργώ με την επιθυμία να προχωρήσω γιατί θέλω να δω τι έχει ο αγώνας παρακάτω. Τι έχει η διαδρομή. Άλλοι αθλητές τους αρέσει να κάνουν κομμάτια της διαδρομής σαν προετοιμασία. Αυτό εγώ δεν το έκανα. Μ’ αρέσει να κάνω τη διαδρομή πρώτη φορά, να μην ξέρω ακριβώς τι θα συναντήσω στη διαδρομή, γιατί έτσι έχω την επιθυμία να πάω παρακάτω. Στο Σπάρταθλον πέρυσι, επειδή έλεγαν ότι εγκαταλείπουν οι περισσότεροι μέχρι την Κόρινθο κι έχει πολλές δυσκολίες, ο πρώτος στόχος ήταν να δω που είναι αυτή η μεγάλη δυσκολία, κι όντως υπάρχει. Μετά λένε πως αλλάζει ο αγώνας από εκεί και πέρα γιατί τρέχεις δίπλα από ελιές στην αρχαία Κόρινθο, ομορφαίνει η διαδρομή και αυτό σε ξεκουράζει. Και πράγματι έτσι συμβαίνει. Επόμενος στόχος ήταν να δω πως είναι η νύχτα του Σπάρταθλον, παρακάτω τα χωριά, το βουνό, να δω πως ξημερώνει. Όλα αυτά είναι κάποιοι στόχοι και προτιμώ να τους ζήσω για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του αγώνα. Έχω αυτή την επιθυμία να ρουφάω γύρω μου όλα αυτά που βλέπω. Ασφαλώς συγκεντρώνεσαι στον αγώνα, αλλά καλό είναι να ξεχνιέσαι και με κάποια τέτοια πράγματα. Ένα κομμάτι του Σπάρταθλον, από τη Νεστάνη μέχρι την Τεγέα, έκανα με το αυτοκίνητο και μου φάνηκε μικρό. Στον αγώνα, όμως, φαινόταν ατελείωτο (σ.σ. γέλια) κι έκανα συνέχεια λάθος στους υπολογισμούς μου. Αυτό με κούρασε και δεν μου άρεσε. Προτιμώ να χαζεύω το τοπίο κάθε πρώτη φορά που το βλέπω.

– Έχεις ταξιδέψει σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας. Που θεωρείς πως υπερτερεί η Λακωνία στον τομέα του αθλητισμού και που υστερεί;
Δεν ξέρω πως ακριβώς λειτουργούν στις άλλες πόλεις αθλητικά, αλλά εδώ στη Λακωνία με το άθλημα που ασχολούμαι, το τρέξιμο, θυμάμαι πως όταν είχα ξεκινήσει δεν ασχολείτο σχεδόν κανένας. Τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αυτό πάρα πολύ. Το φυσιολογικό τώρα είναι να βλέπεις τον κόσμο να γυμνάζεται, να βγαίνει με τα ποδήλατα, να περπατάει, να τρέχει. Αυτό το πράγμα το βλέπουμε να αυξάνεται διαρκώς κι είναι ευχάριστο. Όταν έπαιζα ποδόσφαιρο γνώριζα την καλή δουλειά που γίνεται στα 5χ5. Γίνεται, θεωρώ, γενικά κάποια προσπάθεια. Στις άλλες πόλεις δεν ξέρω ακριβώς πως δουλεύουν.

– Ποια πόλη ή περιοχή στην οποία συμμετείχες σε αγώνα έχει μείνει περισσότερο στη μνήμη σου και γιατί;
Όπου έχω πάει, γίνονται προσεγμένες διοργανώσεις. Οι διοργανωτές προσπαθούν να προσφέρουν καλό επίπεδο στους αθλητές και να τους ευχαριστήσουν. Ωραία ήταν στο Παρανέστι που είχα πάει πρόπερσι και για αυτό θα ξαναπάω και φέτος. Είχαμε μια καλή υποδοχή από τον κόσμο εκεί, ο οποίος στη Βόρειο Ελλάδα αγαπά αυτόν τον αγώνα γιατί είναι ένας αγώνας της περιοχής του. Όταν ο κόσμος και η πόλη αγαπάει έναν αγώνα που γίνεται στον τόπο τους αυτό το εκδηλώνουν και το δείχνουν στους αθλητές κι οι αθλητές το εισπράττουν.

– Σε σύγκριση με τα ομαδικά τα ατομικά αθλήματα διακρίνονται από το στοιχείο της μοναχικότητας. Πως οι αθλητές δρόμου σχηματίζουν παρέες; Περιέγραψέ μας κάτι αντίστοιχο από την εμπειρία σου.
Δεν είσαι κι εντελώς μοναχικός. Αλλά για να βγούνε κι αρκετές προπονήσεις σίγουρα πρέπει να το κάνεις και μόνος σου. Τώρα εδώ στη Σπάρτη είμαστε και κάποια αρκετά άτομα που τρέχουμε. Εμείς που ασχολούμαστε με τις μεγαλύτερες αποστάσεις μπορεί να είμαστε 7-8 άτομα και θα βρούμε κάποιες κοινές προπονήσεις, να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Ειδικά φέτος το έχουμε ξεκινήσει κι αυτό. Όταν ένας έχει ένα 8ωρο προπόνησης πολλές φορές μπορεί να πάει κάποιος μαζί του για να τον βοηθήσει. Π.χ. αν έχω ένα 5ωρο θα προπονηθώ 5 ώρες μαζί του για να τον συντροφεύσω.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

– Πότε μπήκε πρώτη φορά στο μυαλό σου το Σπάρταθλον;
Το Σπάρταθλον ήταν ένα όνειρο, αλλά επειδή μου φαινόταν τόσο μακρινό δεν είχα βάλει στο μυαλό μου ότι έχω ως σκοπό και στόχο να τρέξω στον συγκεκριμένο αγώνα τόσο σύντομα.

– Έρχεται η διάκριση που επιτρέπει να συμμετάσχεις στο Σπάρταθλον. Τα πρώτα συναισθήματα ποια είναι;
Πήγα στο Παρανέστι. Έκανα την μεγάλη απόσταση, 110 χιλιόμετρα στο βουνό, κι επειδή είχα καλό ρυθμό σε αυτές τις αποστάσεις μου φάνηκε εύκολο. Μετά δοκίμασα τον Φεβρουάριο στον αγώνα ασφάλτου στην Ψάθα, όπου εκεί πήρα την πρόκριση στο Σπάρταθλον, γιατί σε αγώνες βουνού δεν μπορείς να πάρεις την αντίστοιχη πρόκριση. Το όριο για την πρόκριση στο Σπάρτθλον είναι 10 και μισή ώρες. Θεώρησα πως στην άσφαλτο ήταν πιο εύκολο για μένα και πράγματι έκανα λίγο πάνω από 9 ώρες και ήμουν στην πρώτη 10άδα. Έκανα πολύ καλό αγώνα εκεί και μου φάνηκε πως τα 100 χιλιόμετρα τα «έχω», ας το πούμε έτσι! Δεν πήγα στον αγώνα αυτό για να πάρω την πρόκριση στο Σπάρταθλον, αλλά για να δω πως είναι τα 100 χιλιόμετρα στην άσφαλτο. Πολύ γρήγορα όμως, επειδή πήγα καλά σκέφτηκα σαν επόμενη κίνηση να δοκιμάσω στο Σπάρταθλον. Θεωρητικά ήταν και λίγο νωρίς για έναν αθλητή που έχει κάνει μόνο δύο υπεραποστάσεις να συμμετάσχει στο Σπάρταθλον. Συνήθως πάνε λίγο πιο μετά οι αθλητές, με πολλά παραπάνω χιλιόμετρα στα πόδια τους.

– Η προετοιμασία για τον αγώνα διέφερε από προετοιμασίες για άλλους αγώνες; Είχε ξεκινήσει καιρό νωρίτερα;
Γενικά όλα τα χρόνια που προπονείσαι είναι μία συνεχόμενη προετοιμασία. Για οποιονδήποτε αγώνα προετοιμάζεσαι βγάζεις μια προετοιμασία κι αυτή σου βάζει τις βάσεις για την επόμενη προετοιμασία. Έτσι είναι μία συνέχεια. Σίγουρα όμως για το Σπάρταθλον ξεπέρασα προπονητικά κάποιον αριθμό χιλιομέτρων, έκανα περισσότερες ώρες προπόνηση. Ασφαλώς αλλάξανε κάποια πράγματα, ναι.

– Τι παραπάνω θυσίες έκανες για να συμμετάσχεις στο Σπάρταθλον;
Θέλει περισσότερες ώρες. Σε μικρότερους αγώνες μπορεί να χρειαστεί να πας μόνο τις Κυριακές να κάνεις 4-5 ώρες. Για αγώνες όπως το Σπάρταθλον χρειάζεσαι πιο τακτικά να κάνεις αυτά τα 4ωρα και 5ωρα και καμιά φορά και 8ωρα. Κι ασφαλώς όταν κάνεις ένα 8ωρο χρειάζεσαι κι αρκετές ώρες για να ξεκουραστείς. Αλλά δεν είναι μόνο το τρέξιμο, έκανα και ταυτόχρονα πολλά άλλα πράγματα, όπως 3-4 φορές την εβδομάδα κολυμβητήριο, ασκήσεις ενδυνάμωσης, κοιλιακούς κτλ. Ασχολείσαι, δηλαδή, αρκετές ώρες την ημέρα για να προετοιμαστείς για αγώνες υπεραποστάσεων.

– Στο 30ο Σπάρταθλον συμμετείχατε 5 Σπαρτιάτες. Τι συζητούσατε μεταξύ σας κυρίως πριν τον αγώνα, αλλά και μετά;
Τότε βρισκόμασταν τακτικά για να λέμε πως πάμε, όπως και με τα παιδιά τώρα που θα πάνε φέτος. Ειδικά με το Χρήστο (σ.σ. Μασούρας) και τον Τάσο (σ.σ. Τσουλόγιαννης) τα λέγαμε πολύ τακτικά. Ο καθένας έχει κάποιες απορίες και συζητούσαμε τι θα κάνουμε κι όσον αφορά την τακτική του αγώνα, τι θα πάρουμε μαζί μας, πως θα αντιμετωπίσουμε κάποια προβλήματα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι λίγες μέρες πριν το Σπάρταθλον, επειδή πέρυσι ήμασταν 5 άτομα, η πόλη είχε ασχοληθεί αρκετά και δεν είχαμε συνηθίσει κάτι τέτοιο. Αν και συμμετείχαμε χρόνια σε αγώνες, δεν είχαμε συνηθίσει ο κόσμος να ασχολείται με εκείνους τους αγώνες ή μαζί μας, και την τελευταία εβδομάδα μας έπιαναν και μας ρωτάγανε συνέχεια: «θα τρέξεις; θα τα καταφέρεις;» κι αυτό μας είχε δώσει κάποιο παραπάνω άγχος. Αυτό συζητάγαμε τις τελευταίες μέρες ότι είχαμε αγχωθεί γιατί για πρώτη φορά νοιώθαμε το βάρος ότι δεν τρέχαμε για τους εαυτούς μας αλλά για τη Σπάρτη. Αυτό δημιούργησε ένα άγχος ωραίο μεν, αλλά… Μόλις ξεκίνησε ο αγώνας όμως το ξεχάσαμε το άγχος.

– Ηρώδειο. Λίγο πριν την εκκίνηση. Φίλοι και συγγενείς στο χώρο. Τι συζητάτε; Ποια είναι τα συναισθήματα λίγα μόλις λεπτά πριν την έναρξη;
Γενικά όταν κάνεις μια προετοιμασία και καλά να σου πάνε όλα, παραμονές του αγώνα λίγο πριν την εκκίνηση σκέφτεσαι αν τα έχεις κάνει όλα σωστά, αν έχεις ξεκουραστεί αρκετά, τι θα αντιμετωπίσεις στο δρόμο, αν θα σου βγει κάποιο πρόβλημα, πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Μας ανησυχούσε επίσης πολύ το γεγονός ότι ξέραμε ότι θα κάνει πολλή ζέστη. Γενικά όμως η ατμόσφαιρα το πρωί στο χώρο της εκκίνησης ήταν πολλή ωραία, γιατί είμαστε μαζί οι 5 Σπαρτιάτες αθλητές, όλοι είχαμε εκεί συγγενείς και κάποια πρόσωπα φιλικά και ήταν ένα πολύ όμορφο κι ενθαρρυντικό κλίμα.

– Κατά τη διαδρομή αντιμετωπίζεις προβλήματα. Πως τα ξεπερνάς; Τι σκέψεις σε κυριεύουν; Το μυαλό μένει προσηλωμένο στο στόχο που είναι το άγαλμα του Λεωνίδα;
Πριν από αυτούς τους αγώνες βάζεις στο μυαλό σου καλά ότι είναι σχεδόν σίγουρο, αφού θα τρέχεις μέχρι και 36 ώρες, 250 χιλιόμετρα περίπου, πως κάποιο πρόβλημα θα το έχεις. Και εμείς είχαμε διαβάσει κι είχαμε μάθει κι από άλλους αθλητές, ότι πάντα σε αυτές τις μεγάλες αποστάσεις κάνεις κάποιες «κοιλιές» όπως λέμε. Θα έρθει δηλαδή η στιγμή που θα είσαι down πολύ. Βάζεις στο μυαλό σου από την αρχή να είσαι έτοιμος για αυτά τα πράγματα, να κάνεις υπομονή και να τα αντέξεις. Γιατί ξέρεις πως, κάποια στιγμή μετά από μισή ώρα, μία, δύο ώρες, θα επανέλθεις λίγο και σταδιακά. Κι όντως αυτό συμβαίνει. Κι εκεί είναι το μυστικό. Όταν παρουσιάζονται αυτά τα προβλήματα να μπορείς να τα αντιμετωπίσεις, να ξέρεις δηλαδή τι να κάνεις και να κάνεις ΥΠΟΜΟΝΗ γιατί θα ξαναγυρίσει ο αγώνας. Και πράγματι ξαναγυρίζει.

– Ποια ήταν η στήριξη κι εμψύχωση από τον κόσμο, κυρίως όσο πλησίαζες στη Λακωνία και τη Σπάρτη;
Όταν πλησίαζα Σπάρτη, σιγά σιγά στους σταθμούς άρχισε να μαζεύεται κόσμος. Το συναίσθημα είναι σαν το ποδόσφαιρο που λέμε ο δωδέκατος παίκτης. Δηλαδή σου δίνει πραγματικά φτερά στα πόδια. Υπήρχαν και κάποιοι που ήταν νωρίτερα στη διαδρομή και ήταν πολύ σημαντικό αυτό. Ο κόσμος στη Σπάρτη βλέπει τον τερματισμό, δεν ζει τον αγώνα από πιο νωρίς. Θα ήταν πολύ ωραίο όποιοι θέλουν και μπορούν να ξεκινήσουν τον αγώνα από πιο νωρίς. Μόνο και μόνο ότι έβλεπα εκείνο το βράδυ κάποιους Σπαρτιάτες, όχι ότι ήταν υποχρεωτικά δικοί μου φίλοι ή συγγενείς, απλά ήξερα ότι ήταν Σπαρτιάτες αυτό μου έδινε κατευθείαν φτερά στα πόδια. Όταν πια έφτασα κοντά στη Σπάρτη και είχαμε περίπου είκοσι χιλιόμετρα κι άρχισε ο κόσμος να μαζεύεται για μένα, εκεί γύρισε ο αγώνας εντελώς. Ήμουν πολύ καλά και με βοήθησαν πάρα πάρα πάρα πολύ να τερματίσω.

– Φτάνεις Σελλασία κι η Σπάρτη απλώνεται μπροστά σου. Τι σκέπτεσαι;
Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην παρασυρθώ από τον ενθουσιασμό του κόσμου και να μην αυξήσω πάρα πολύ το ρυθμό μου γιατί ο οργανισμός ήταν πάρα πολύ ταλαιπωρημένος και κουρασμένος σε εκείνο το σημείο. Κάναμε και συζητήσεις με το Σπύρο (σ.σ. Σπυρόπουλος) που ήμασταν μαζί μην παρασυρθούμε και τραυματιστούμε τελευταία στιγμή ή πάθουμε τίποτα κι έτσι συγκρατούσαμε λίγο το ρυθμό μας. Αλλά σίγουρα ο κόσμος σε παίρνει, ας πούμε, μαζί του. Δηλαδή να σου πω την αλήθεια (σ.σ. γέλια) από κάποια στιγμή και μετά όσο πλησιάζαμε στη Σπάρτη από τη Σελλασία, θυμάμαι στον Κλαδά είχαν μποτιλιαριστεί τα αυτοκίνητα που άλλα ανεβαίνανε κι άλλα κατεβαίνανε, και γενικά μέχρι τον τερματισμό εγώ ήμουνα σε κατάσταση εντός εισαγωγικών σοκ με τις εκδηλώσεις του κόσμου. Δεν πίστευα δηλαδή τι γινότανε στη Σπάρτη…

– Σπύρος Σπυρόπουλος. Συναντιέστε στη διαδρομή και τερματίζεται μαζί. Πλέον φίλοι ή πολλά παραπάνω;
Με το που μπήκες σπίτι είδες ότι με πήρε τηλέφωνο (σ.σ. γέλια). Η σχέση συνεχίζεται εννοείται. Από τις πολύ καλές στιγμές του περσινού αγώνα. Νομίζω είναι ιδανικό να τερματίζεις με έναν συναθλητή, πόσο μάλλον με έναν Έλληνα. Με το Σπύρο από πιο νωρίς είχαμε συναντηθεί κατά τη διαδρομή. Ήταν μπροστά μου, κάποια στιγμή τον είχα φτάσει, πηγαίναμε κάπως μαζί, και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να πάμε μαζί μέχρι το τέλος. Δεν γνωριζόμασταν. Μιλήσαμε σε κάποιο σταθμό 20 χιλιόμετρα περίπου από τη Σπάρτη και αποφασίσαμε να ‘ρθουμε μαζί. Ήταν μια πολύ καλή γνωριμία αυτή με το Σπύρο. Αμέσως ταιριάξαμε και σαν χαρακτήρες και χαίρομαι που τερμάτισα μαζί με έναν συναθλητή κι ιδιαίτερα με έναν τόσο καλό αθλητή όπως ο Σπύρος.

– Η Σπάρτη σε υποδέχεται και ζητωκραυγάζει, στην κυριολεξία παραληρεί, στον τερματισμό. Ποια τα συναισθήματα και ποια η ένταση της στιγμής;
Αυτό έχει ξεκινήσει από πολύ πιο νωρίς, δεν ήταν μόνο μες στη Σπάρτη. Σίγουρα ήταν πολύ ξεχωριστές στιγμές. Όταν τερμάτιζα είχε βγει πολύς κόσμος στο δρόμο, αρκετοί γνωστοί μου κι όχι μόνο. Άλλοι φωνάζανε από τα μπαλκόνια! Πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα ήταν όταν πέρασα μπροστά από την Πυροσβεστική όπου οι πυροσβέστες είχαν βγάλει τα αυτοκίνητα έξω κι είχαν ανάψει τις σειρήνες. Γενικά ήταν πολύ έντονη η κάθε στιγμή. Είχα χαζέψει με τις εκδηλώσεις του κόσμου, είχα πάθει σοκ με τον ενθουσιασμό που έδειχνε… Από ένα σημείο και μετά δεν ασχολιόμουν με τον εαυτό μου και τον τερματισμό, έβλεπα μόνο τι γινότανε γύρω.

– Τερματίζεις. Οι ευτυχείς συγκυρίες του τερματισμού;
Εκείνο το σαββατοκύριακο ήταν για μένα ας πούμε το πιο ιδανικό. Γιατί ταυτόχρονα με την ώρα του τερματισμού στο Σπάρταθλον μαθαίνω από την Ελένη ένα ευτυχές νέο, ότι δηλαδή περιμένουμε ένα δεύτερο παιδάκι. Μια τόσο μεγάλη στιγμή για μένα και συνδυάστηκε εκπληκτικά.

– Πριν το Σπάρταθλον είχες πει πως έβλεπες τους υπεραθλητές αυτούς σαν μικρούς Ήρωες. Πως σε αντιμετωπίζει ο κόσμος έξω περπατώντας στην Σπάρτη;
Αυτό το είχα πει, αλλά δεν βλέπω τον εαυτό μου τώρα έτσι. Η αλήθεια είναι ότι έχω εκλάβει πολλή αγάπη από τον κόσμο της Σπάρτης. Συνέχεια επί ένα χρόνο όταν με συναντάνε με ρωτάνε ακόμα για τον αγώνα ή μου δίνουν συγχαρητήρια. Με ρωτάνε γιατί θέλουν να ξέρουν κάποια πράγματα για το Σπάρταθλον ή έχουν κάποιες απορίες σχετικά με τον αγώνα. Κάποιο βράδυ καθόμουν σε μια καφετέρια και ήρθε ένα ζευγάρι και ρώτησε αν μπορεί να καθίσει μαζί μας, γιατί με θυμόντουσαν από το Σπάρταθλον κι ήθελαν να κάνουμε μια κουβέντα σχετικά με αυτό. Ήταν κάτι πολύ αυθόρμητο και πολύ ιδιαίτερο. Όλα αυτά έχω κρατήσει από το Σπάρταθλον κι αυτά αποδεικνύουν πως ο συγκεκριμένος αγώνας για τη Σπάρτη έχει πολλή μεγάλη σημασία. Είναι σημαντικό που συμμετέχουν αθλητές, που πέρυσι ήμασταν 5 Σπαρτιάτες, και που φέτος έχει 3 συμμετοχές από την πόλη μας και είμαι σίγουρος ότι του χρόνου θα υπάρχουν αρκετές συμμετοχές ξανά. Είναι σημαντικό η πόλη να στηρίζει τους αθλητές της.

– Πως σε αντιμετώπιζαν οι μαθητές σου μετά τον τερματισμό;
Είχα μάθει ότι αρκετοί από το Καστόρι επικοινωνούσαν με κάποιο άτομο από τον ορειβατικό σύλλογο που ήταν στο βουνό για να μαθαίνουν νέα μου. Πολλοί ήταν στο ίντερνετ το βράδυ και έβλεπαν τα αποτελέσματα, αν για παράδειγμα είχα περάσει από κάποιο σημείο ή όχι. Την Ελένη την έπαιρναν τηλέφωνο από τις 5 το πρωί ή κι όλη τη νύχτα για να την ρωτήσουνε που βρίσκομαι. Την πρώτη φορά που πήγα στο μάθημα ήρθαν εκτός από τους μαθητές και παλιοί μαθητές, που μπορεί να είχαν τελειώσει πριν από αρκετά χρόνια, να με συγχαρούν. Πολύ όμορφες για μένα στιγμές.

– Αναγνωρίσιμοι αθλητές σε μια κοινωνία μπορούν να λειτουργήσουν ως παραδείγματα για τη νεολαία; Με ποιο τρόπο μπορεί η κοινωνία να τους αξιοποιήσει για το σκοπό αυτό; Θεωρείς πως υπάρχουν οι βάσεις να γίνει αυτό στη Σπάρτη;
Δύσκολο αυτό να το πω εγώ. Αλλά όταν έχεις για πρότυπο έναν αθλητή είναι ένα υγιές πρότυπο. Πόσο μάλλον όταν οι αθλητές είναι ερασιτέχνες όπως συμβαίνει στο Σπάρταθλον και σε αγώνες δρόμου, όπου δεν έχουμε, για παράδειγμα, κάποιον σπόνσορα και δεν μιλάμε για χρήματα. Κάνουμε κάτι επειδή το αγαπάμε πολύ. Και δεν στεκόμαστε σε ορισμένες θυσίες που μπορεί να υπάρξουν γιατί για εμάς είναι τρόπος ζωής. Νομίζω αυτός ο τρόπος ζωής είναι ένα καλό παράδειγμα για τους νέους ώστε να προσέχουν σημαντικά πράγματα για την ίδια τους τη ζωή όπως είναι η υγεία κι η διατροφή και να μαθαίνουν να θέτουν κάποιους στόχους. Αν τα παιδιά που τρέχαμε πέρυσι ή τα παιδιά που τρέχουν φέτος αποτελέσουν κίνητρο για ορισμένους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό θα νοιώθουμε πως έχουμε καταφέρει κάτι.

– Θεωρείς πως η νεολαία σήμερα στρέφεται στον αθλητισμό ή όχι και γιατί;
Βλέπω βελτίωση. Παλιά στα τοπικά πρωταθλήματα δεν υπήρχαν παιδικές ομάδες. Τώρα βλέπουμε τα παιδιά από πολύ μικρές ηλικίες ασχολούνται με τον αθλητισμό, πάνε κυρίως σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες, αλλά θεωρώ πως ανοίγουν δρόμοι και σε άλλα αθλήματα όπως το μπάσκετ ή ο στίβος κτλ. Από την άλλη βλέπω πως είναι κι αρκετά παιδιά που προτιμούν να μην ασχολούνται με τον αθλητισμό, να καταναλώνουν ώρες στις καφετέριες, στο κινητό, στο ίντερνετ… Αλλά τώρα δεν μπορώ να τα ζυγίσω για να δω αν είναι περισσότεροι οι λιγότεροι. Κι όλα είναι θέμα επιλογής τρόπου ζωής.

– Πόσο σε στηρίζει η οικογένεια σου στην αθλητική σου δραστηριότητα και πόσο μεγαλύτερη ήταν η στήριξη κατά τη διάρκεια του Σπάρταθλον;
Η οικογένεια πρέπει να σε στηρίζει. Γιατί αν κάνεις πολύ μεγάλες προπονήσεις πρέπει να λείπεις από το σπίτι κάποιες ώρες και μετά όταν γυρίζεις πρέπει να ξεκουραστείς, κι ασφαλώς πρέπει να σε ανέχονται. Και είναι πολύ σημαντικό να μην σου κάνουν παράπονα ότι ασχολείσαι αυτά τα πράγματα. Οι δικοί μου βέβαια με στηρίξανε και είδα και μέσα στο Σπάρταθλον, για το οποίο είχαμε ακούσει διάφορα, να έχουν αρκετά μεγάλη αγωνία για τον αγώνα αυτόν. Ασφαλώς όλοι με στηρίξανε από τις προπονήσεις και την προετοιμασία ως την εκκίνηση και τον τερματισμό. Είναι πολύ σημαντικό να τρέχεις και να ξέρεις πως σε στηρίζουν και είναι πίσω σου σε αυτό που κάνεις. Σημαντικό ήταν πως κατά τον τερματισμό βρέθηκε όλη η οικογένειά μου εκεί. Οι γονείς, τα αδέρφια μου, η γυναίκα μου η Ελένη κι η κόρη μου η Δέσποινα, η οποία είναι σε ηλικία που μπορούσε να καταλάβει τα πάντα κι αυτό ήταν μεγάλη χαρά για μένα.

– Για το φετινό Σπάρταθλον τι έχεις να πεις; Φέτος συμμετέχουν τρεις αθλητές από τη Σπάρτη….
Ναι, είναι τρεις πολύ καλοί αθλητές με αρκετά μεγάλη εμπειρία. Οι δύο είχαν τρέξει και πέρυσι (σ.σ. Μασούρας και Μαρκάκου), φέτος τρέχει κι ο Τάσος ο Τσουλόγιαννης για πρώτη φορά. Αθλητές που έχουν συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες και φέτος έχουν κάνει μεγάλη και σκληρή προετοιμασία. Φέτος οι καιρικές συνθήκες θα είναι καλύτερες από πέρυσι, θα έχουμε περισσότερους τερματισμούς συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά, την οποία υπήρξε αρνητικό ρεκόρ με περίπου μόνο 23% των αθλητών να τερματίζει. Έχουμε αποδείξει πως το επίπεδο των Ελλήνων δρομέων είναι πάρα πολύ καλό. Υπήρχαν χρονιές που δεν τερμάτιζε κανένας Έλληνας ή έφταναν δυο-τρεις στον τερματισμό. Πέρσι τερματίσαμε 12 και φέτος ευελπιστώ να ανέβει ο αριθμός αυτός. Τα δικά μας παιδιά έχουν όλες τις δυνατότητες, αν τους πάει καλά ο αγώνας, να τερματίσουν. Εγώ το μόνο που θα ευχηθώ είναι καλός τερματισμός σε όλους.

– Ποιο είναι το μήνυμα με το οποίο θα ήθελες να κλείσουμε τη συζήτησή μας;
Επειδή το Σπάρταθλον είναι τώρα, αυτό το Σαββατοκύριακο, ένα καλό μήνυμα θα ήταν ο κόσμος να συμμετάσχει όσο μπορεί στον αγώνα και να στηρίξει αυτούς που συμμετέχουν. Όσον αφορά τη νεολαία γενικά να βάζει στόχους, να έχει υπομονή και με ότι καταπιάνεται να το αγαπάει και να το κάνει όσο μπορεί καλύτερα.